Bir şans daha #8

*Bir Şans Daha - 8. Bölüm: Yeni Aile*

Mira'yla barıştığımız ertesi sabah, her şey farklıydı.

Artık okula korkarak gitmiyordum. Artık koridorda biri bana bakınca "acaba bana ne yapacak?" diye düşünmüyordum. Çünkü artık yanımda Mira da vardı.

Ama biliyordum, her şey bir günde düzelmezdi. Mira düzelmişti ama yaraları duruyordu. Benim yaralarım da duruyordu. İki hayattır biriken yaralar bir kantin konuşmasıyla geçmezdi.

Okula gittiğimizde Mira beni kapıda bekliyordu. Elinde iki tane simit vardı.

"Al abla, annem evde yoktu, ben aldım. Birini sana aldım."

Simit... Eski hayatımda en sevdiğim şeylerden biriydi. Ama bana hiç alınmazdı. Kardeşime alınırdı. Ben bakardım.

"Teşekkür ederim Mira."

Birlikte sınıfa girdik. Herkes bize baktı. Çünkü dün kantinde sarıldığımızı herkes görmüştü. "Barışmışlar" diye fısıldaşıyorlardı. Kimisi "numara yapıyorlar" diyordu. Kimisi "gerçekten barışmışlar" diyordu.

Öğretmen derse girince, "Mira, bugün daha iyisin galiba," dedi gülümseyerek.

Mira, "Evet öğretmenim, ablam sayesinde," dedi.

Ablam... Bana abla demesi artık nefretle değildi. Gerçekten abla der gibiydi.

Teneffüste kantine indik. İkinci abim, üçüncü abim, dördüncü abim hepimiz aynı masaya oturduk. Mira da oturdu. Önce çekindi. "Ben oturabilir miyim? Ben yabancıyım ya," dedi.

Üçüncü abim, "Yabancı değilsin. Ablamın kardeşi, bizim de kardeşimizdir," dedi.

Mira'nın gözleri doldu. "Gerçekten mi? Beni de kardeşiniz olarak görüyor musunuz?"

Beşinci abim oyuncak arabasını çıkardı. "Bak, bunu ablama vermiştim. Şimdi bunu da sana veriyorum. Artık senin de bir araban var. Kardeşler paylaşır."

Mira arabayı eline aldı. Titriyordu. "Benim hiç oyuncağım olmamıştı," dedi kısık sesle. "Annem babam hep 'büyüdün artık' derdi. Ama ben hiç büyümedim ki. Ben hep küçüktüm."

O an içim acıdı. Çünkü Mira da benim gibiydi. O da sevilmemiş bir çocuktu. Sadece sevilmemeyi farklı yaşıyordu. Ben içime kapanıyordum, o etrafa saldırıyordu.

Öğle arasında okulda bir duyuru yapıldı.

"Yarın okulda kermes var! Her sınıf bir stant açacak! En güzel stant ödül alacak!"

Herkes heyecanlandı. Bizim sınıf da stant açacaktı. Öğretmen, "Kim sorumlu olmak ister?" diye sordu.

Mira birden elini kaldırdı. "Ben! Ben olmak istiyorum!"

Herkes şaşırdı. Çünkü Mira daha dün iftiracıydı. Bugün sorumluluk istiyordu.

Öğretmen bana baktı. "Sen de onunla birlikte olur musun?"

"Olurum," dedim.

Mira'nın yüzü aydınlandı. "Gerçekten mi? Birlikte yapalım mı abla?"

"Birlikte yapalım."

O gün okul çıkışı eve birlikte döndük. Annem bizi kapıda görünce şaşırdı.

"Mira da mı geldi?"

"Evet anne, yarın kermes var. Bizim stant için bir şeyler hazırlayacağız. Olur mu?"

Annem gülümsedi. "Tabii ki olur kızım. Gelin, size kek yapayım."

Mutfakta annem kek yaparken, biz de stant için plan yapıyorduk. Mira çok heyecanlıydı. Sürekli fikir söylüyordu.

"Şöyle yapalım, böyle yapalım, şunu satalım, bunu satalım!"

Ben de ona yardım ediyordum. İki kardeş gibi... Gerçek iki kardeş gibi.

Akşam babam geldi. Mira'yı görünce, "Hoş geldin kızım," dedi. "Yine geldin, sevindim."

Mira, "Teşekkür ederim amca," dedi. Ama sonra düzeltti kendini. "Yani... Baba... Diyebilir miyim?"

Babam bir an durdu. Sonra gülümsedi. "Diyebilirsin kızım. Bu evde herkes ailedir."

Mira ağlamaya başladı. Ama bu sefer mutlu ağlıyordu.

Akşam yemeğinde 8 abimden 7'si vardı. En büyük abim, yani birinci abim, işten geç gelmişti ama o da yetişti. Masada Mira'ya yer açtılar.

Birinci abim Mira'ya baktı. "Mira, sana bir şey soracağım."

"Buyur abi."

"Bundan sonra ablama bir şey yapacak mısın?"

Mira başını salladı. "Yapmayacağım. Söz veriyorum. Eski hayatımda yaptıklarım için de çok pişmanım. Ama artık yapmayacağım."

Birinci abim, "Tamam. O zaman sen de bizim kardeşimizsin. Ama bir daha ablamı üzersen..."

"Üzmeyeceğim!" dedi Mira hemen. "Üzmem!"

Herkes güldü.

Gece Mira evine giderken, kapıda bana sarıldı.

"Abla, biliyor musun? Benim hiç ailem olmamıştı. Annem babam vardı ama... Ailem yoktu. Bugün ilk defa ailem varmış gibi hissettim."

"Artık var," dedim. "Biz varız."

Mira karşı eve giderken arkasından baktım. Bu sefer pencereden bana bakmıyordu. Gülümseyerek evine giriyordu.

Odamda yatağıma uzandım. Yıldızlı anahtarlığı elime aldım. Telefonuma baktım. Mira'dan mesaj gelmiş.

*"Abla, yarın kermeste en güzel stant bizim olacak. Söz veriyorum. İyi geceler abla. İyi ki varsın."*

Cevap yazdım.

*"İyi geceler Mira. İyi ki sen de varsın."*

Yatağa uzandım. Gözlerimi kapattım. Yarın kermes vardı. Yeni bir gün vardı. Yeni bir hayat vardı.

Ama içimde hâlâ küçük bir korku vardı. Çünkü Mira'nın annesi babası hâlâ kızgındı. Hâlâ bizi istemiyorlardı. Ve yarın kermese onlar da gelecekti.

Acaba yarın ne olacaktı?

*( 9. Bölümde byeeeee ☆ )*

---