Bir şans daha #6

*Bir Şans Daha - 6. Bölüm: Büyük Plan*

Sabah okula giderken birinci abim beni kapıda karşıladı.

Dün mesaj atmıştım ya, "Mira tehdit etti" diye. O da sözünü tutmuştu. İşe gitmemiş, beni okula kendi bırakacaktı.

Arabada sessizlik vardı. Birinci abim direksiyonu sıkı sıkı tutuyordu.

"Kardeşim," dedi bir süre sonra. "Bugün ne yaparsa yapsın, sakin kal. Tamam mı? Sen cevap verme. Biz halledeceğiz."

"Tamam abi."

"Ama bir şey daha... Mira'nın annesi babası bugün okula gelecekmiş. Müdürle görüşeceklermiş. Dün rezil olduğu için... Seni şikayet edeceklermiş."

Kalbim sıkıştı. "Beni mi? Ben ne yaptım?"

"Hiçbir şey. Ama onlar öyle düşünüyor. Mira onlara 'o kız bana iftira attı, beni herkesin önünde rezil etti' demiş. Şimdi de gelip seni okuldan attırmaya çalışacaklarmış."

Elim titredi. Yıldızlı anahtarlığı sıktım.

"Abi... Ya inanırlarsa? Ya beni atarlarsa?"

Birinci abim arabayı durdurdu. Bana döndü. Gözlerimin içine baktı.

"Bak bana. Bu sefer kimse sana inanmamazlık etmeyecek. Çünkü bu sefer kanıt var. Kamera var. Biz varız. Eski hayatta ben sana inanmadım. Bunun vicdan azabını iki hayat taşıdım. Bu sefer... Bu sefer kim ne derse desin, ben sana inanacağım."

Gözlerim doldu. "Tamam abi."

Okula vardığımızda herkes bize bakıyordu. Çünkü birinci abim okula pek gelmezdi. Geldiğinde de herkes susardı. Çok ciddi duruyordu.

Beni sınıfıma kadar bıraktı. Kapıda Mira'yı gördü. Mira, annesi ve babasıyla müdürün odasına gidiyordu. Bizi görünce durdu.

Annesi bana bakıp, "İşte o kız! Kızımı üzen kız bu!" diye bağırdı.

Herkes bize döndü. Koridor sessizleşti.

Birinci abim sakin bir şekilde, "Hanımefendi, kızım hakkında konuşurken dikkatli olun," dedi.

Mira'nın annesi, "Kızım mı? O sizin kızınız değil ki! O evlatlık! Bizim kızımız gerçek! Sizin kızınız hırsız!"

O an... İçimde bir şey kırıldı. Evlatlık... Kelime kulağıma bıçak gibi saplandı. Eski hayatımda da bana hep "istenmeyen çocuk" demişlerdi. Şimdi de "evlatlık" diyorlardı.

Ama birinci abim bir adım öne çıktı. Sesi bütün koridorda yankılandı.

"O benim kız kardeşim. Öz kardeşimden daha çok kardeşim. Ve kimse onun hakkında böyle konuşamaz."

Mira'nın babası, "Biz müdürle konuşacağız. O kız okuldan atılacak!" dedi.

Tam o sırada müdürün odasından öğretmen çıktı. Elinde bir dosya vardı.

"Arda Bey, Mira Hanım'ın ailesi, içeri gelir misiniz? Kamera kayıtlarını birlikte izleyeceğiz."

Hepimiz müdürün odasına girdik. Oda küçüktü ama kalabalıktı. Ben, birinci abim, Mira, annesi, babası, öğretmen ve müdür.

Müdür bilgisayarını açtı. Dünkü görüntüleri tekrar oynattı. Mira'nın cüzdanı benim çantama koyduğu an... Net bir şekilde görünüyordu.

Mira'nın annesi, "Bu... Bu montaj! Bu..." dedi.

Müdür, "Hanımefendi, bu okulun güvenlik kamerası. Montaj değil," dedi.

Sonra ikinci bir video açtı. Bu sabahki video.

Videoda Mira, koridorda bir kızla konuşuyordu. O kıza para veriyordu. Ve diyordu ki: "Öğle arasında onun dolabına bunu koy. Sonra da 'kopya çekti' de. Herkes inansın."

Mira'nın yüzü bembeyaz oldu. Çünkü o kız... Dün benimle konuşan, bana yardım eden kız değildi. O kız, Mira'nın planına alet ettiği kızdı. Ama o kız, sabah her şeyi ikinci abime anlatmıştı. İkinci abim de güvenlik görevlisine söylemişti. Ve kamera her şeyi çekmişti.

Yani Mira'nın büyük planı... Başlamadan bitmişti.

Mira'nın babası ayağa kalktı. "Mira! Bu doğru mu? Sen mi yaptın bunları?"

Mira ağlamaya başladı. Ama bu sefer gerçek ağlıyordu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

"Baba... Ben... Ben sadece... Ben sadece sevilmek istedim! O kız geldiğinden beri herkes onu konuşuyor! Abileri var, annesi var, babası var! Benim kimsem yok! Siz bile hep iştesiniz! Ben tek başımayım!"

O an odadaki herkes sustu.

Mira hıçkırarak devam etti. "Eski hayatımda da hep tek başımaydım! Herkes ablamı seviyordu! Ben hep ikinci plandım! Bu hayatta da... Bu hayatta da yine tek başımayım!"

Ben donup kaldım. Çünkü Mira... Mira da acı çekiyordu. O da sevilmek istiyordu. Sadece yolunu yanlış biliyordu.

Birinci abim bana baktı. "Ne yapalım?" der gibi.

Ben ayağa kalktım. Yavaşça Mira'nın yanına gittim.

"Mira," dedim sessizce. "Ben seninle savaşmak istemiyorum. Ben de senin gibi yalnızdım. Ben de sevilmek istedim. Ama senin yaptığın gibi yaparak sevilinmiyor. İnsanları ezerek sevilinmiyor."

Mira başını kaldırdı. Gözleri kıpkırmızıydı.

"Sen... Sen beni affediyor musun? Ben sana bunları yaptım."

"Affetmiyorum," dedim. Dürüst oldum. "Henüz affetmiyorum. Çünkü çok canım yandı. Ama... Nefret de etmiyorum. Çünkü senin de canın yanmış. Bunu anlıyorum."

Mira'nın annesi ağlamaya başladı. Babası da. Meğer onlar da Mira'yı ihmal ettiklerinin farkındaymış. Ama fark etmek için geç kalmışlar gibi hissediyorlarmış.

Müdür, "Mira bir süre uzaklaştırma alacak. Ama okuldan atılmayacak. Ve psikolojik destek alacak," dedi.

Okuldan çıkarken Mira yanımda yürüdü. Kimse konuşmadı. Sonra fısıldadı.

"Abla... Teşekkür ederim. Beni ele vermediğin için değil... Beni anladığın için."

Ben bir şey demedim. Sadece başımı salladım.

Eve dönerken birinci abim, "Gurur duyuyorum seninle," dedi. "Eski hayatta olsa, herkes intikam isterdi. Sen intikam istemedin."

"İntikam istemiyorum abi. Ben sadece... Huzur istiyorum."

Akşam evde hepimiz sofraya oturduk. 8 abimden 6'sı gelmişti. Annem yemekleri koymuştu. Babam, "Bugün kızım çok güçlü bir şey yaptı," dedi.

İkinci abim, "Ne yaptı?" diye sordu.

Birinci abim gülümsedi. "Affetmedi ama nefret de etmedi. Bu, affetmekten daha zor."

Herkes bana baktı. Utandım. Ama güzel bir utançtı bu. Sevilen birinin utanması gibi.

Gece odama çekildiğimde telefonuma bir mesaj geldi. Bilinmeyen numaradan değil. Bu sefer kayıtlı bir numaradan. Mira'dan.

*"Abla, yarın kantinde konuşabilir miyiz? Kavga için değil. Sadece... Konuşmak için. Kimse yokken."*

Mesaja uzun uzun baktım.

Korkmalı mıydım? Evet, biraz korkuyordum. Çünkü Mira hâlâ Mira'ydı. Ama... Bir şans daha vermeli miydim? Ben bir şans daha istemiştim ve bana verilmişti. Ona da bir şans vermeli miydim?

Cevap yazdım.

*"Tamam. Yarın kantinde. Ama abim de yakında olacak."*

Telefonu bıraktım. Yıldızlı anahtarlığı elime aldım. Pencereden karşı eve baktım. Mira'nın odasının ışığı bu sefer sönüktü. Perde kapalıydı.

Yatağıma uzandım.

Yarın ne olacağını bilmiyordum. Mira gerçekten değişmiş miydi? Yoksa bu da yeni bir oyun muydu?

Ama bir şeyi biliyordum. Artık korkmuyordum. Çünkü bu sefer... Bu sefer yalnız değildim.

*( 7. Bölümde byeeeee ☆ )*

---