Bir şans daha #7

*Bir Şans Daha - 7. Bölüm: Kantindeki Konuşma*

Sabah gözlerimi açtığımda ilk iş telefonuma baktım.

Mira'nın mesajı hâlâ duruyordu.

*"Abla, yarın kantinde konuşabilir miyiz? Kavga için değil. Sadece... Konuşmak için. Kimse yokken."*

Dün gece cevap vermiştim. "Tamam. Abim de yakında olacak" demiştim. Ama şimdi sabah olunca korkmaya başladım. Ya bu bir tuzaksa? Ya Mira yine bir şey planlıyorsa?

Kahvaltıya indiğimde ikinci abim hemen anladı.

"Yüzün niye böyle? Kötü bir şey mi oldu?"

"Mira dün mesaj attı. Bugün kantinde konuşmak istiyor."

İkinci abim kaşlarını çattı. "Gitme bence."

Birinci abim de masaya oturdu. "Gidecek," dedi. "Ama yalnız gitmeyecek. Ben uzaktan izleyeceğim. Deniz de kantinin diğer tarafında olacak. Bir şey olursa hemen geliriz."

Babam, "Kızım, istemiyorsan gitme. Zorunda değilsin," dedi.

Ama ben gitmek istiyordum. Çünkü Mira'nın dün müdürün odasındaki ağlaması gerçekti. O ağlama, sahte ağlama değildi. Ben sahte ağlamayı iyi bilirim. Eski hayatımda bin kere görmüştüm. Dünkü gerçekti.

"Gideceğim baba," dedim. "Konuşmamız lazım. Yoksa bu hiç bitmeyecek."

Okula vardığımda Mira'yı koridorda gördüm. Yanına kimse yaklaşmıyordu. Dünkü olaydan sonra herkes ondan uzak duruyordu. Eskiden popülerdi, herkes onun yanındaydı. Şimdi tek başınaydı.

Beni görünce gözleri parladı ama hemen başını eğdi. Utanıyordu.

Öğle arası geldi. Kalbim küt küt atıyordu. Kantine gittim. En köşedeki masaya oturdum. Birinci abim dediği gibi uzakta, gazete okuyormuş gibi oturuyordu. Deniz abim de kantin kapısının yanında duruyordu.

Biraz sonra Mira geldi. Elinde iki tane meyve suyu vardı. Birini önüme koydu.

"Al... Senin sevdiğini bilmiyorum. O yüzden bunu aldım. Portakallı."

Portakallı meyve suyu... Eski hayatımda en sevdiğim şeydi. Kimse bilmezdi. Kardeşim nereden biliyordu? Demek ki hatırlıyordu. Her şeyi hatırlıyordu.

"Teşekkür ederim," dedim.

Mira oturdu. Elleriyle oynuyordu. Bir türlü konuşamıyordu. Sonra derin bir nefes aldı.

"Abla... Ben sana bir şey itiraf edeceğim."

"Dinliyorum."

"Ben... Ben eski hayatımda da seni kıskanıyordum. Ama kıskandığım için değil... Korktuğum için sana bunları yaptım."

"Korktuğun için mi?"

"Evet. Çünkü... Annem babam seni benden çok seviyordu. En azından ben öyle sanıyordum. Sen usluydun, sessizdin, çalışkandın. Ben yaramazdım. Herkes seni örnek gösteriyordu. 'Ablan gibi ol' diyorlardı. Ben de... Ben de 'ablam olmazsa beni severler' diye düşündüm."

Gözlerim doldu. Çünkü... Çünkü eski hayatımda annem babam beni sevmiyordu ki. Beni hiç sevmemişlerdi. Beni köle gibi kullanmışlardı. Mira bunu bilmiyor muydu? O, sevildiğini sanıyordu. Ben sevilmediğimi biliyordum. İkimiz de yanlış anlamışız.

"Mira," dedim yavaşça. "Annem babam beni sevmiyordu. Seni seviyordu. Beni sadece... Beni sadece işlerine yaradığım için tutuyorlardı."

Mira şaşırdı. "Ne? Hayır... Hayır, seni seviyorlardı. Babam sana..."

"Babam bana bıçak sapladı Mira. Bunu unuttun mu?"

Mira'nın yüzü bembeyaz oldu. Elleri titremeye başladı.

"Ben... Ben onun olacağını bilmiyordum. Yemin ederim bilmiyordum. Ben sadece... Babam sana kızsın istedim. Seni dövsün istedim. Ama öldürsün istemedim. Ben... Ben o gece çok ağladım. Sen öldükten sonra ben de... Ben de yaşayamadım."

O an anladım. Mira da ölmüştü. O da o geceden sonra... Vicdan azabıyla yaşayamamış. O da tekrar doğmuş. İkimiz de aynı gece, aynı acıyla ölmüşüz.

"Mira, sen de mi..."

"Evet," dedi ağlayarak. "Ben de o gece öldüm. Ama senin gibi bıçakla değil. Kalbim dayanamadı. Çünkü... Çünkü seni ben öldürtmüştüm. Ve bununla yaşayamadım."

Kantinde herkes bize bakıyordu ama umurumda değildi. Mira ağlıyordu. Gerçekten ağlıyordu.

Elimi uzattım. Titreyerek onun elini tuttum.

"Mira, bak... Biz ikimiz de kaybettik. İkimiz de öldük. Ama bize bir şans daha verildi. Sen bu şansı intikam için kullanıyorsun. Ben... Ben bu şansı sevilmek için kullanıyorum. Sen de sevilmek için kullanabilirsin. Ama böyle değil."

Mira hıçkırarak, "Nasıl? Nasıl sevilinir? Bilmiyorum ki. Hiç sevilmedim ki. Annem babam bu hayatta da beni sevmiyor. Hep işte. Hep toplantıda."

"Ben seviyorum," dedim. Birden ağzımdan çıktı. Kendim bile şaşırdım. "Ben... Ben sana kızgınım. Çok kızgınım. Ama senden nefret etmiyorum. Çünkü sen benim kardeşimsin. Eski hayatımda da kardeşimdin, bu hayatımda da... Bir yerlerde kardeşimsin."

Mira bana sarıldı. Kantinin ortasında, herkesin önünde sarıldı.

"Özür dilerim abla. Gerçekten özür dilerim. Beni affetme. Ama... Ama beni itme. Ne olur beni itme."

Ben de sarıldım ona. Yıllardır, iki hayattır beklediğim bir sarılma değildi bu. Ama... İçimdeki bir düğüm çözüldü sanki.

Birinci abim uzaktan bizi izliyordu. Gülümsüyordu. Deniz abim de gülümsüyordu.

O gün eve dönerken Mira'yı da çağırdım. "Gelsene, annem çok güzel yemek yapıyor," dedim.

Mira şaşırdı. "Gerçekten mi? Beni evinize çağırıyor musun?"

"Evet. Abilerimle tanışırsın. Annemle tanışırsın."

Mira'nın gözleri doldu. "Benim annem babam evde yok zaten. Gelirim."

Akşam evde annem Mira'yı görünce önce şaşırdı, sonra gülümsedi. "Hoş geldin kızım. Gel, otur."

Babam da, "Hoş geldin," dedi.

8 abimden 5'i evdeydi. Hepsi Mira'ya bakıyordu. Ama kızmadılar. Çünkü ben anlatmıştım. "O da yalnız" demiştim.

Yemekte Mira çok az konuştu. Ama çok yemek yedi. Sanki uzun zamandır ev yemeği yememiş gibi.

Yemekten sonra Mira, "Abla, ben gideyim artık. Annem babam gelmiştir belki," dedi.

Kapıya kadar geçirdim onu. Kapıda durdu.

"Abla... Yarın okulda... Yine yanına oturabilir miyim?"

"Oturabilirsin."

Ve Mira gitti. Karşı eve gitti. Ama bu sefer arkasından bakarken korkmadım. Çünkü bu sefer düşman gibi gitmedi. Kardeş gibi gitti.

Gece odama çekildiğimde telefonuma bir mesaj geldi. Mira'dan.

*"Abla, bugün için teşekkür ederim. İlk defa biri bana 'kızgınım ama nefret etmiyorum' dedi. İlk defa biri beni itmedi. İyi ki varsın."*

Mesaja cevap yazdım.

*"İyi ki sen de varsın Mira. Yarın görüşürüz."*

Telefonu bıraktım. Yıldızlı anahtarlığı elime aldım. Pencereden dışarı baktım. Mira'nın odasının ışığı yanıyordu. Ama bu sefer perde açıktı. Ve Mira bana el sallıyordu.

Ben de el salladım.

Yatağıma uzandım. İçimde garip bir huzur vardı. Savaş bitmiş gibiydi. Ama biliyordum, her şey bitmemişti. Çünkü Mira'nın annesi babası hâlâ kızgındı. Okulda hâlâ bize düşman olanlar vardı. Ve... Ve benim geçmişim hâlâ peşimi bırakmıyordu.

Ama bu sefer yalnız değildim. Bu sefer bir abim, iki abim değil... Kocaman bir ailem vardı. Ve artık bir de... Bir kardeşim vardı. Gerçek bir kardeşim.

*( 8. Bölümde byeeeee ☆)