Bir şans daha #5

*Bir Şans Daha - 5. Bölüm: Mira'nın Oyunu*

Ertesi sabah okula giderken içimde garip bir his vardı.

Mira'nın mesajını silmiştim ama mesaj silinince korku silinmiyordu. Çünkü ben onu tanıyordum. O, bir şeyi kafasına koydu mu yapmadan bırakmazdı. Eski hayatımda da öyleydi. Bana iftira atmak için günlerce plan yapardı. Sonra da masum masum "abla yaptı" derdi. Herkes de ona inanırdı.

Ama bu sefer farklıydı. Bu sefer yanımda 8 abim vardı.

Okula vardığımda ikinci abim elimi bıraktı.

"Bugün dördüncü abin seninle aynı katta. Bir şey olursa hemen ona git, tamam mı? Ya da bana mesaj at. Telefonun var ya?"

Başımı salladım. Babam bana dün akşam bir telefon almıştı. İlk telefonumdu. Eski hayatımda telefonum olmamıştı. Kardeşimin vardı, benim yoktu.

Sınıfa girdim. Herkes yerinde oturuyordu. Mira da yerindeydi. Bana bakıp gülümsedi. O sahte gülümsemesiyle.

"Günaydın abla," dedi yüksek sesle. Herkes duydu. "Dün gece iyi uyudun mu?"

"Günaydın," dedim kısaca. Uzatmak istemedim.

Ders başladı. Matematik dersiydi. Öğretmen tahtaya sorular yazıyordu. Ben defterime not alıyordum. Eskiden ders çalışmayı çok severdim ama bana fırsat vermezlerdi. Şimdi defterim, kalemim, silgim... Hepsi yepyeniydi.

Tam o sırada Mira çantasını karıştırdı. Sesli sesli...

"Ay! Cüzdanım yok!"

Sınıf bir anda ona döndü.

"Cüzdanım yok! İçinde annemin verdiği harçlık vardı! Çok para vardı!"

Öğretmen, "Sakin ol Mira, belki düşürmüşsündür," dedi.

Mira ağlamaya başladı. Ama o ağlama... Gerçek ağlama değildi. Ben biliyordum. Eski hayatımda da böyle ağlardı. Gözlerinden yaş gelmezdi ama sesi titrerdi. Herkes inanırdı.

"Hayır öğretmenim! Dün de buradaydı. Bugün sabah çantamdaydı. Şimdi yok. Biri almış olmalı."

Ve sonra... Bana baktı.

Göz göze geldik. İçimden bir ses "işte başlıyor" dedi.

Öğretmen, "Çocuklar, herkes çantasını kontrol etsin," dedi.

Herkes çantasına baktı. Ben de baktım. Ve...

Benim çantamda... Bir cüzdan vardı. Pembe bir cüzdan. Benim olmayan bir cüzdan.

Kalbim durdu. Mira'nın cüzdanı benim çantama nasıl girmişti? Ben koymamıştım. Eminim.

Bütün sınıf bana bakıyordu.

Mira ayağa kalktı, parmağıyla beni gösterdi.

"İşte! Benim cüzdanım! O çalmış! Gördünüz mü? Dün de bana 'senin paran çok, benim hiç param yok' demişti!"

Yalan. Ben öyle bir şey dememiştim. Ama herkes Mira'ya bakıyordu. Herkes ona inanacak gibiydi.

Öğretmen kaşlarını çattı. "Bu doğru mu?"

"Hayır!" dedim ayağa kalkarak. Sesim titriyordu ama bu sefer susmadım. "Ben çalmadım! Ben koymadım! Biri benim çantama koymuş!"

Mira hıçkırarak, "Neden yalan söylüyorsun abla? Ben sana ne yaptım?" dedi.

Abla dedi yine. Sınıftakiler şaşırdı. "Abla mı? Siz kardeş misiniz?" diye fısıldaşmalar başladı.

Tam o sırada kapı açıldı.

Dördüncü abim, Deniz, içeri girdi. Elinde bir şey vardı. Bir telefon.

"Öğretmenim, özür dilerim bölüyorum ama bunu izlemeniz lazım."

Öğretmen şaşırdı. "Ne bu?"

Deniz abim telefonunu öğretmene uzattı. Ekranda güvenlik kamerası görüntüsü vardı. Koridordaki kamera.

Görüntüde... Mira, teneffüste benim sıramın yanına geliyordu. Etrafa bakıyordu. Kimse yokken çantamı açıp cüzdanını içine koyuyordu. Sonra da hızlıca yerine oturuyordu.

Sınıfta buz gibi bir sessizlik oldu.

Mira'nın yüzü bembeyaz oldu.

Deniz abim sakince konuştu. "Sabah kardeşim bana 'Mira garip davranıyor' dedi. Ben de güvenlik görevlisinden kamera kayıtlarını istedim. İyi ki istemişim."

Öğretmen Mira'ya döndü. "Mira, bu doğru mu? Sen mi koydun?"

Mira bir an kekeledi. "Ben... Ben... Şaka yaptım! Evet şaka yaptım! Şaka şaka!"

Ama kimse gülmedi. Çünkü bu şaka değildi. Bu iftiraydı.

Öğretmen, "Mira, müdürün odasına gidiyorsun," dedi.

Mira kapıdan çıkarken bana baktı. Gözlerinde artık o sahte masumiyet yoktu. Gerçek nefret vardı. Gerçek öfke vardı.

"Fısıltıyla, sadece benim duyacağım şekilde, "Bu daha başlangıç," dedi.

İçim titredi ama bu sefer korkmadım. Çünkü arkamda abim vardı.

Teneffüste kantine indiğimde 5 abim birden yanıma geldi. İkinci abim, üçüncü abim, dördüncü abim, beşinci abim... Hepsi.

"İyi misin?" diye sordu ikinci abim.

"İyiyim," dedim. Gerçekten iyiydim. Çünkü ilk defa bir iftira atıldığında, kimse bana inanmamazlık etmedi. İlk defa biri beni savundu. İlk defa kanıtla gerçek ortaya çıktı.

Üçüncü abim, "Sen var ya, çok güçlüsün. Ben olsam ağlardım," dedi.

"Ben de ağlayacaktım," dedim gülerek. "Ama siz vardınız."

Beşinci abim oyuncak arabasını yine çıkardı. "Bak, bunu sana vermiştim ya. Şimdi de bunu veriyorum. Bu da uğur getiriyor. Mira sana bir şey yaparsa, bana söyle. Ben onu..."

"Ne yapacaksın?" diye sordum.

"Döveceğim!" dedi ciddi ciddi. Herkes güldü. Ben de güldüm.

Ama o gün eve dönerken bir şey fark ettim. Mira okuldan tek başına çıkıyordu. Annesi babası onu almaya gelmemişti. Servise tek başına bindi. Pencereden dışarı bakıyordu. Yalnızdı.

Bir an içim acıdı. Çünkü ben o yalnızlığı biliyordum. O yalnızlıkta insan kötü şeyler yapıyordu. Sevilmek için, dikkat çekmek için kötü şeyler yapıyordu.

Eve gelince birinci abim beni bekliyordu. "Duydum," dedi. "Mira sana iftira atmış."

"Evet."

"Üzüldün mü?"

"Biraz. Ama... Abi, Mira neden böyle? O da tekrar doğdu. O da bir şans buldu. Neden hâlâ kötülük yapıyor?"

Birinci abim bir süre sustu. Sonra oturdu yanıma.

"Çünkü bazı insanlar, sevilmeyi bilmezler. Sevilmek için savaşmak yerine, başkalarını ezerek sevilmeye çalışırlar. Bizim eski hayatımızda da öyleydi. O, sevgi görmek için seni ezdi. Ama sevgi öyle kazanılmaz."

"Ya hiç düzelmezse?"

"O zaman biz seni koruruz. Düzelirse de... Belki bir gün onu da affedersin. Ama şimdi değil. Şimdi kendini koruyacaksın."

O gece odama çekildiğimde telefonuma yine bir mesaj geldi. Bu sefer farklı bir numaradan.

*"Beni rezil ettin. Bunun bedelini ödeyeceksin. Yarın okulda görüşürüz abla."*

Mesajı okudum. Eskiden olsa ağlardım. Telefonu kapatıp yorganın altına saklanırdım.

Ama şimdi... Mesajın ekran görüntüsünü alıp birinci abime attım.

Bir dakika sonra cevabı geldi.

*"Korkma. Yarın sabah seni okula ben bırakacağım. Ve artık Mira'nın her hareketini izleyeceğiz."*

Telefonu masaya bıraktım. Yıldızlı anahtarlığı elime aldım.

Pencereden karşı eve baktım. Mira'nın odasının ışığı yanıyordu. Perde arkasında bir gölge vardı. Bana bakıyordu.

İçimden sessizce konuştum.

"Mira, ben seninle savaşmak istemiyorum. Ben sadece... Sevilmek istiyorum. Sen de sevilmek istiyorsun. Ama bunu böyle yaparak kazanamazsın."

Ve yatağıma uzandım.

Yarın ne olacağını bilmiyordum. Ama bir şeyi biliyordum.

Bu sefer yalnız değildim.

*( 6. Bölümde byeeee ☆)