6 bolüm

6 bolüm

Umay, az önceki o hüzünlü ve çökkün halini tamamen geride bırakmış gibi keyifliydi; parmaklarını askılardaki ipek, şifon ve payetli elbiselerin üzerinde gezdiriyor, kumaşları elime tutuşturup üstümde tartıyordu. Fakat o neşeyle etrafta koştururken, içimdeki o derin yerden sızan ani bir burukluk hissi tüm bedenimi sardı. Hayatın ne kadar garip bir döngü olduğunu düşünmeden edemiyordum; o kendi nişanı için benden teselli ararken, ben de burada yabancı olduğum bir zenginliğin ortasında onun koşturmacasına ayak uyduruyordum.
​Zihnimin en loş köşesinde oturan Yazar Hanım, bu duygusal sızıyı benden çok önce fark etmiş gibi daktilosunun tuşlarına sert ama şefkatli bir ritimle vurdu:
Tık... tık... tık...
"Evet Gökçe... Sen her zaman başkalarının omzunda ağladığı, birinin sana ihtiyacı olduğunda orada beliren o sağlam kalesin. Peki ya senin omzuna yaslanacak kimse var mı?"
​Alaylı ve buruk bir tebessümle içimden karşılık verdim:
— Peki ya ben, Yazar Hanım? Benim arkamda kim var?
​Zihnimdeki o daktilo sesi anında neşeli ve sahiplenici bir tıkırtıyla karşılık verdi:
Tık... tık...
"Ben varım ya kızım, Yazar Hanım yalnız bırakır mı seni hiç? Kurguyu beraber yazıyoruz şurada!"
​İstemsizce dudğumun kenarıyla mırıldandım:
— İyi ki varsın...
​Daktilonun tuşları bir anlığına duraksadı, sanki Yazar Hanım şaşırmış gibi oldu:
Tık... tık...
"Ne dedin? Duymadım ben, bir daha söyle bakıyım!"
İçimden göz devirip bu iç diyaloga son noktayı koydum.
​Tam o sırada Umay, elinde sapsarı, ışıltılı askıdan çıkardığı mavi düz bir elbiseyle yanımda bitti. Elbise gerçekten de zarifti ancak göğüs kısmı o kadar iddialı ve derin bir dekolteye sahipti ki, kumaşın üzerindeki o kesimi gördüğüm an gözlerim istemsizce irkildi.
​Umay elbiseyi bana doğru uzatarak büyük bir zafer kazanmış gibi gülümsedi:
— İşte bu! Tam sana göre, Gökçe!
​Mavi elbiseye uzun uzun baktım, ardından başımı kaldırıp ellerimi iki yana açtım:
— Güzel, çok güzel olmasına güzel de... Umay, bu biraz fazla açık değil mi? Alt tarafı bir nişan töreni, tören yerine kırmızı halıya çıkacak gibiyim!
​Umay omuz silkip haylazca sırıttı:
— Bence çok değil, gayet modern ve harika duracak üzerinde. Hem, ten rengine bu mavi tonu inanılmaz yakışacak!
​Zihnimin köşesinden Yazar Hanım anında araya girdi:
Tık... tık...
"Nasıl değilmiş koca dekolte! Kızım göğüs dekoltesi akıllara zarar, giyersen bütün o zengin akbabaların gözü senin üstüne dikilir!"
​Yazar Hanım’a hak vererek başımı salladım:
— Yok, Umay, ben giyemem bunu. Üzerimde taşırken rahat edemem, herkesin bakışları üzerimde olur.
​Umay pes etmeyen bir ısrarla gözlerini kıstı, hınzır bir tıkırtıyla güldü:
— Dekoltesi güzel ama... Hem bakarsın, bu kadar iddialı bir elbiseyle gelenlerden biri fenalaşır da evde kalp doktoru falan lazım olur!
​Kaşlarımı çatıp anlamsızca baktım:
— Ne alaka, ne doktoru?
​Umay’ın yüzündeki o sinsi sırıtış daha da büyüdü:
— Abimden bahsediyorum canım, hani şu az önce aşağıda bizi bırakan Aras Koray’dan!
​O an isminin geçmesiyle birlikte beynimde çanlar çalmaya başladı; işin nereye bağlanacağını, Umay’ın bu kurnaz planının altından ne çıkacağını anında idrak ettim. Yüzümdeki o yumuşak ifade anında yerini sert bir uyarıya bıraktı:
— Umayyy! Ne saçmalıyorsun yine, ne abisi?!
​Umay kahkahayı basarak ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdı:
— Tamam, tamam! Geçtik bunu, sustum!
​Onun bu muzip tavrına göz devirerek elbiseyi geri bıraktım ve ben de askılıkların arasına yöneldim. Parmaklarımı askılarda gezdirirken, gözüm o kalabalığın içinde sessizce duran koyu, kan kırmızısı bir elbiseye takıldı. Elbise; vücudu saran kadifemsi yapısı, hafif göğüs dekoltesi ve derin olmayan zarif yırtmacıyla son derece asildi. Ama onu ilk anda seçmemin asıl ve tek sebebi o değildi. Elbisenin rengine birebir uyumlu olan, dirseklere kadar uzanan kadife kol eldivenleri vardı.
​Derin bir yutkundu... Ben her ne kadar dışarıda yaşanan o zorbalıkları, Pınar’ın o zehirli tırnak izlerini ve Gülnaz’ın bitmek bilmeyen o baskıcı, şiddet dolu laflarını hayatıma taşımamaya çalışsam da; tenim o acının hatırasını hâlâ saklıyordu. Fiziksel olarak kollarımda, Pınar’ın o gün sıktığı yerlerden kalma soluk morluklar ve birkaç küçük çürük izi duruyordu. Onları gizlemek için mükemmel bir kılıftı o eldivenler.
​Gözlerimin dolmasını engellemek için hızla başımı yukarı kaldırdım, boğazımdaki o acı düğümü yutkunarak yok etmeye çalıştım. Elbiseyi askısından çıkarıp ellerimin arasında sıkarak Umay’a uzattım. Sesimdeki o titremeyi gizlemeye çalışarak mırıldandım:
— Buna ne diyorsun... Nasıl sence?
Umay elbiseyi elimde gördüğü an, gözleri parlayarak ellerini çırptı ve kendinden emin bir sesle öne atıldı:
— Ne mi diyeceğim? Kesinlikle bu! Kırmızı sana resmen zırh gibi yakıştı, Gökçe!
​Onun bu coşkulu hali karşısında hafifçe gülümseyip başımı salladım. Elbiseyi üzerime tutarak aynadaki yansımama baktım:
— Tamam o zaman, kararımız kesin. Hadi gir, sen de üstünü değiştir, ben de burada giyineyim.
​Umay aceleyle başını sallayıp odadan dışarı çıktı. Kapı arkasından kapanır kapanmaz derin bir nefes alarak üzerimdeki rahat kıyafetlerden kurtuldum ve o kan kırmızısı elbiseyi dikkatle üzerime geçirdim. Fermuarını çekip son dokunuşu yaparak dirseklere kadar uzanan kadife kol eldivenlerini kollarıma geçirdim. Aynanın karşısına geçip kendime baktığımda, kollarımın üzerindeki o çirkin izlerin tamamen kaybolduğunu, yerini kusursuz ve asil bir siyahlığın aldığını gördüm. Parmaklarımla saçlarımı karıştırarak doğal dalgalar verdim; aynamdaki yansıma bana yabancı ama bir o kadar da güçlü bir kadını bakıyordu.
​Zihnimin köşesinden Yazar Hanım’ın daktilosu, bu kez hayranlık dolu ve sakin bir ritimle tuşlara bastı:
Tık... tık...
"Fevkalade... Kırmızı ve siyahın oasi uyumu. Güzel oldun, Gökçe. Bugün bu salondaki bütün ezberleri bozmaya hazırsın."
​Aynadaki halime bakarak kendi kendime mırıldandım:
— Evet... Baksana, fena durmuyor.
​Elbisemin eteklerini parmaklarımın ucuyla tutup hafifçe havalandırarak kendi etrafımda küçük bir tur attım ve memnuniyetle gülümsedim.
​Tam o sırada, odanın kapısı yavaşça açıldı. Heyecanla Umay’ın geri döndüğünü düşünerek başımı kapıya doğru çevirdim ve neredeyse neşeyle bağırdım:
— Umay, bak nasıl oldum...?!
​Cümlem boğazımda düğümlendi. İçeri giren kişi Umay değil, Aras’tı.
​Aras içeri adımlarını atıp kapıyı arkasından kapattı, ancak eli hâlâ kapının kulbunda, öylece havada kalmıştı. İkimiz de olduğumuz yerde donakalmış gibi kalakalmıştık. O, benim bu kışkırtıcı ve tamamen beklenmedik kırmızılar içindeki halime bakıyordu; ben ise onun üzerinde kusursuz duran o siyah takıma, geniş omuzlarına ve oradan yavaşça yukarı tırmanarak o bal rengi gözlerine denk gelen bakışlarına kilitlenmiştim.
​Aras’ın bal rengi gözleri şaşkınlıkla biraz daha büyümüş, içindeki o koyu pırıltı adeta koyulaşmıştı. Boğazımdaki o kurulukla birlikte sadece yutkunabildim.
​Odanın içindeki o yoğun, nefes kesen sessizliği bu kez ne yazık ki Yazar Hanım bile bozmadı; daktilosu adeta büyülenmiş gibi susmuştu. Sessizliği bozan taraf, Aras’ın o pürüzlü ve tok sesi oldu:
— Gökçe İlay...
​Durdu. Aras’ın sesi odada yankılanırken, kalbimin göğüs kafesimi döven ritmini kulağımda net bir şekilde duydum. Heyecanımı belli etmemek için hızla alt dudağımı dişleyip yaladım.
​Aras Koray... diye geçirdim içimden ama dışarıdan gayet sakin çıkmasını isteyerek kaşlarımı hafifçe kaldırdım:
— Bir sorun mu var? diye sordum, kendimi toparlamaya çalışarak.
​Aras, kapının kulbundaki elini çekip hafifçe boğazını temizledi, bakışlarını üzerimden bir anlığına kaçırıp tekrar gözlerime dikti:
— Umay... Aşağıya gelmeni istedi de, onlardan biri gönderdi. O yüzden geldim.
​Başımı sallayıp kendimden emin bir adımla kapıya doğru ilerlemeye başladım. Ancak Aras hâlâ kapının önünü büyük bir duvar gibi kapatıyordu. Ona yaklaştığımda, içimdeki o anlık cesaretin neredeyse nereden geldiğini bile bilmeden, durup başımı yukarı kaldırdım ve doğrudan gözlerinin içine bakarak sordum:
— Nasıl olmuşum peki?
​Aras, yüzünde o her zamanki tehlikeli, çarpık ve bir o kadar da hayranlık barındıran gülümsemeyle bana baktı; tek kelimeyle kestirip attı:
— İyi.
​Gözlerimi kısıp onun bu dalga geçermiş gibi duran cevabını anında tekrarladım:
— İyi? Sadece iyi mi?
​Aras, omuzlarını hafifçe silkip dudaklarındaki gülümsemeyi büyüttü:
— İyise aynen... Neyse ne!
​İkimiz de güldük; Aras hafifçe kenara çekilerek geniş omuzlarıyla kapı eşiğini açtı. Ben odadan çıkıp merdivenlere yöneldiğimde, kuyruk gözümle Aras’ın arkamdan gelerek üzerindeki siyah ceketin yakasını ve kollarını düzelttiğini fark ediyordum.
​Zihnimin en köşesinde oturan Yazar Hanım, elindeki buzlu kahvesini bıçak gibi ortadan kaldırıp arkasına yaslandı ve daktilosuna son bir not düşerek ellerini havaya kaldırdı:
Tık... tık...
"Benden bu kadar! Bu saatten sonra ben bu kurgunun sadece izleyicisiyim, olaylar kontrolden çıktı!"
​Yazar Hanım’ın bu kaçamak haline içimden hafifçe gülerek merdivenleri inmeyi sürdürdüm. Geniş mermer basamaklardan aşağı, o ışıltılı salona adım attığım an, bütün gözlerin bir anda üzerime dikildiğini hissettim. Salonda Umay, Emir, Aylın Hanım ve daha önce görmediğim, yabancı ama bir o kadar da keskin hatlara sahip, sert görünümlü başka bir kadın daha vardı. O kadının gözleri beni bulduğu an, yüzünde son derece küstah ve beğenmeyen bir ifadeyle başını başka bir yöne çevirmesi bir oldu.
​Neyse ki o buz gibi atmosferi bozan Umay oldu; heyecanla yanıma koştu ve kollarını kollarıma doladı:
— Gökçe! İnanılmaz görünüyorsun, bu kırmızı elbise sana kusursuz uymuş!
​Gülümseyerek başımı salladım:
— Teşekkür ederim, sen de en az bu oda kadar parlıyorsun Umay.
​Tam o sırada Emir, oturduğu yerden kalkıp o sert kadına doğru yöneldi ve ellerini iki yana açarak neşeyle tanıttı:
— Anne, bak... Gökçe İlay.
​Füsun Hanım olduğu yerde hafifçe kımıldandı; bana doğru dönüp hoşnutsuzluğunu gizlemeyen, son derece mesafeli ve küçük bir baş selamı vermekle yetindi. Aylın Hanım ise merdivenlerden hemen arkamda inen, üzerindeki kusursuz siyah takımla bütün ilgiyi yine üzerine çeken oğlu Aras’a baktıktan sonra bana sevecen bir tebessüm gönderdi.
​Zihnimin içindeki o dedikoducu daktilo, izleyici koltuğuna çekildiğini iddia etmesine rağmen dayanamayıp yeniden çalışmaya başladı:
Tık... tık...
"Dur bakayım... Şimdi taşlar yerine oturuyor! Koray ailesinin iki eşi var demek ki; biri asil ve kibar Aylın, diğeri ise bu buz kraliçesi Füsun..."
Tık... tık...
"Füsun, Emir ve Umay’ın annesi... E o zaman Aylın da Aras’ın annesi oluyor! Vay anasına, aile ağacı tam bir pembe dizi!"
​İçimden hemen Yazar Hanım’a sertçe terslendim:
— Hani izleyiciydin sen, yine başladın dedikoduya!
​Zihnimin derinliklerinden Yazar Hanım’ın panikleyen sesi yükseldi:
Tık... tık...
"Aa, dur! Kurgumdan çekil, ben sadece gözlem yapıyorum!"
​Aylın Hanım’ın o yumuşak, anaç sesi ortamdaki bütün sessizliği kesti:
— Kızım, ayakta kaldın, şöyle buyur otur yanımıza.
​Aylın Hanım yer göstermek üzere hareketlenirken, Emir yanı başımda bitiverdi. Hiç beklemediğim bir anda elini belime doğru uzatıp beni hafifçe kavradı ve doğrudan koltuklardan birine doğru yönlendirdi.
​Hafifçe gerilerek kaşlarımı çattım, sesimi alçak tutarak tısladım:
— Gerek yoktu, kendim yürüyebilirdim.
​Emir, yüzündeki o serseri sırıtışla kulağıma eğilip fısıldadı:
— Normalde gerek yoktu ama şu an... Oldukça tehlikeli derecede güzel görünüyorsun, Gökçe İlay. O yüzden garantiye alalım dedim.
​Bu pervasız iltifatı karşısında kolumun tersiyle hafifçe göğsüne vurdum, yüzümü buruşturarak koltuğa oturdum. Benim bu tepkime Emir sesli bir kahkaha atarak karşılık verdi; ardından arkasında duran Aras’a dönüp başıyla işaret etti:
— Aras, biz şöyle biraz uzağa çıkalım, ortalık kalabalıklaşıyor.
​Aras, Emir’in bu teklifine karşı başını salladı ve kardeşine doğru yaklaştı. Aralarında anne farklılığı olmasına rağmen, ikisinin arasındaki o sessiz ve güçlü uyum her haliyle belli oluyordu. Aras, ellerini ceketinin ceplerine sokup Emir’in yanındaki yerini alırken, bal rengi gözleri son bir kez, sanki istem dışıymış gibi dönüp doğrudan benim üzerimde durdu.

​​Aras ile Emir kalabalığın gürültüsü arasında gözden kaybolduklarında, salonun havasındaki o zarif ama yapay sessizliği Füsun Hanım’ın buz gibi, otoriter sesi böldü:
— Umay, kızım?
​Umay, annesinin bu ani ve emir kipiyle dolu seslenişiyle hafifçe irkilip başını çevirdi; parmakları kırmızı elbisesinin eteklerinde sinirle büzüştü:
— Efendim, anne?
​Füsun Hanım, keskin hatlı yüzünü hafifçe katarak talimatları sıraladı, gözlerinde o memnuniyetsiz parıltı hiç eksilmiyordu:
— Cüneyt ve ailesi geldiğinde doğrudan arka taraftaki geniş salona geçilsin. Her şey orada eksiksiz hazırlandı değil mi? Bir aksilik istemiyorum.
​Aylın Hanım, oturduğu zarif koltuktan fincanını sehpaya bırakırken araya girdi; sesindeki o yumuşak ama mesafeli tonu koruyarak sordu:
— Füsun, arka tarafın hazırlıkları bitti mi tam olarak? Misafirler kapıya dayanmadan her şey yerli yerinde olsun.
​Füsun Hanım, Aylın Hanım’ın yüzüne bakma zahmetine bile girmeden başını hafifçe salladı:
— Evet, Aylın. Söz kesimini orada, aile arasında yaparız; sonra misafirler buradaki ana salona geçer, asıl kalabalık eğlence orada devam eder. Planımız bu.
​Umay, yutkunarak gözlerini kaçırdı ve başını öne eğerek kısık bir sesle mırıldandı:
— Sen bilirsin, anne...
​Füsun Hanım, sanki bir kızı değil de şirketin bir çalışanını azarlar gibi uyardı:
— Kızım, misafirler kapıdayken sakın bir pot kırma, o serseri hallerini bir kenara bırakıp düzgün dur.
​— Unutmam anne... diye mırıldandı Umay, sesindeki o kırgınlık o kadar netti ki, kalbimin sıkıştığını hissettim.
​Ben ise koltuğun köşesinde sessizce oturmuş, yaklaşan fırtınanın kopsun diye beklediği o anı izliyordum. Saatler ilerledikçe akşamın koyu, ağır karanlığı villanın devasa camlarına vurmaya başladı; dışarıdan gelen lüks arabaların motor sesleri, evin içindeki o boğucu uğultuya karışıyordu. Emir ve Aras o hengamenin ortasından çoktan uzaklaşıp arka tarafa geçmişlerdi.
​Tam o sırada, dışarıdaki çakıl taşlarının üzerinde lüks bir aracın lastik sesleri duyuldu. Kapıya yanaşan arabanın ardından Füsun Hanım ve Aylın Hanım telaşla salondan çıkıp karşılamaya gittiler. Birkaç dakika sonra ön kapı aralandı; içeriye uzun boylu, orta yaşlı, buğday tenli, sert yüz hatlarına ve kibirli bir yürüyüşe sahip bir adam girdi. Yanında gergin duran kadınlar ve onların hemen arkasında, yaşına rağmen oldukça dik duran, bakışlarıyla insanı ezip geçen ihtiyar bir adam vardı; ailenin reisi olduğu her halinden belliydi.
​Füsun Hanım, yüzünde o güne özel takındığı sahte ve iddialı bir gülümsemeyle yaşlı adamın önünde hafifçe eğildi:
— Hoş geldin babacığım... Safalar getirdiniz.
​İhtiyar adam, etrafa sert ve beğenmeyen bir göz gezdirdikten sonra gür sesiyle sordu:
— Gelin hanım, torun hazır mı? Gecikmeyelim.
​Aylın Hanım, ortamdaki bu keskin gerginliği yumuşatmak ister gibi kibarca gülümsedi:
— Hazır baba, güzel kızımız odasından indi şimdi, bekliyorlar.
​İhtiyar adam doğrudan Umay’ın üzerine dikti bakışlarını. Ben ise Umay’ın hemen yanında, ona destek olmak için dimdik dikiliyordum. Kalabalık, yavaş hareketlerle evin arka tarafındaki o geniş, cam cepheli salona doğru akmaya başladı.
​İşte o arka salon, adım attığımız andan itibaren insanı içine çeken boğucu bir ihtişama sahipti. Geniş alanın tam ortasına yerleştirilmiş, ağır kadife örtülerle kaplı uzun ve dik bir masa duruyordu. Masanın karşılıklı iki ucuna iki tane yüksek, gösterişli sandalye yerleştirilmişti; etrafına ise misafirlerin oturması için tekli, altın varak detaylı sandalyeler kusursuz bir simetriyle dizilmişti. Odanın dört bir yanı, bu tür bir nişandan ziyade adeta soğuk bir töreni andıran rengarenk, ağır kokulu çiçek aranjmanlarıyla donatılmıştı. Havada hem pahalı parfümlerin hem de yapay bir neşenin kokusu asılıydı.
​Umay, kalabalığın arasından sıyrılıp o masaya doğru yürümeye başladığında, attığı her adım sanki üzerinde taşıdığı o ağır kırmızı elbisenin kütlesiyle daha da zorlaşıyordu. Omuzları düşmüş, adımları yavaşlamıştı. Yanına yaklaşıp fısıldadım:
— Heyecandan öleceğim diyordun, şimdi bacakların titriyor. Sakin ol, buradayım.
​Umay soluk soluğa elini göğsüne götürdü, yüzünde acı ama bir o kadar da çaresiz, hüzünlü bir tebessüm belirdi:
— Kalbim... O kadar hızlı atıyor ki Gökçe, dışarıdan duyulacak, göğsümün kafesini kıracak diye korkuyorum. Bu masaya oturmak...
​Elimi uzatıp onun tir tir titreyen parmaklarını sıktım, sesimdeki en kararlı tonu takındım:
— Geri dönüşü yok gibi görünüyor ama yalnız değilsin. Hadi...
​Umay’la birlikte masanın önüne kadar ilerledik. Masanın tam karşısındaki o ihtişamlı sandalyede oturan genç adamı, Cüneyt’i gördüm. Cüneyt, üzerindeki kusursuz takım elbisesiyle dikiliyordu ancak yüzünde ne bir nişan heyecanı ne de müstakbel eşine karşı en ufak bir sıcaklık vardı; son derece mesafeli, memnuniyetsiz ve sanki burada zorla tutuluyormuş gibi sert bir ifadeyle oturuyordu. Ya da belki de ikisi arasındaki bu zoraki uyumsuzluk o kadar barizdi ki, insan başka bir şey hissedemiyordu.
​Umay, Cüneyt’in karşısındaki o yalnız sandalyeye doğru ağır adımlarla ilerleyip oturdu. Odanın içindeki bütün gözler üzerlerindeyken, ben de hemen arkasındaki boşta kalan tekli sandalyeyi masaya biraz daha yakıştırıp yerleştim. Otururken başımı hafifçe öne eğip, gerginlikten parmaklarını sıkmaktan beyazlaşmış olan arkadaşıma göz kırpıp fısıldadım:
— Başroller sahnede... Şimdi nefesini tut ve izle, bu oyunu seninle birlikte göğüsleyeceğiz.
​Benim bu fısıltımın hemen ardından, arka salonun ağır kapısı hafifçe aralandı ve içeriye Emir girdi. Füsun Hanım, oğlunu o kalabalığın içinde gördüğü an, o gergin omuzları biraz olsun düşmüş gibi derin ve rahat bir nefes verdi. Emir ise ortadaki bu ağır havaya hiç aldırış etmeden, rahat adımlarla yürüyüp doğrudan benim yanımda boş duran tekli sandalyeyi çekti ve oturdu.
​Bana doğru hafifçe eğilerek o her zamanki serseri sırıtışıyla sordu:
— Beğendin mi edebiyatçı kız? Sarayın bu ihtişamlı tiyatrosu nasıl ama? Romantik buldun mu bari?
​İstemsizce dudğumun kenarıyla güldüm, gözlerimi etraftaki abartılı çiçeklere ve altın varaklı detaylara gezdirdim:
— Biraz... abartılı sanki, Emir. Bir nişandan ziyade aristokratların gizli bir mahkeme ritüeli gibi duruyor. İnsan biraz samimiyet arıyor ama nerede...
​Emir hak verir gibi başını salladı, dudaklarında hafif bir tebessümle mırıldandı:
— Haklısın... Neyse ki bizimki çok daha sade, kendi halimizde, en azından böyle zoraki maskeler takmayacağımız bir şey olur.
​Bu cümlesindeki "bizimki" kelimesi zihnimde küçük bir yankı uyandırdı ama üzerine gitmeyip dudaklarımı hafifçe büzdüm. Zihnimin en köşesine çekilen Yazar Hanım’ın tepkisini merak ederek içimden ona seslendim ama o şu an tamamen dışarıdaki atmosferi, ışıkların duvara vuruşunu ve odadaki kasvetli havayı betimlemekle meşguldü; daktilosunun sesi bile uzaktan uzağa geliyordu.
​Başımı çevirip Emir’e doğru yaklaştım, göz ucuyla masada oturan genç adamı işaret ederek fısıldadım:
— Cüneyt... Masadaki o mu? Hani şu buz heykeli gibi oturan?
​Emir, başını onaylar anlamda yavaşça salladı:
— Ta kendisi. Damat bey, fazlasıyla hayatından bezmiş görünmüyor mu sence de?
​Yüzümü buruşturarak Cüneyt’in o buz gibi, kaskatı duruşuna baktım:
— Hiç de mutlu görünmüyor ama... İnsan en azından nişanlanırken biraz tebessüm eder.
​Emir, hafifçe arkasına yaslanıp kollarını göğsünde kavuşturdu, sesini alçaltarak cevap verdi:
— Değil zaten. Baksana, adamı sanki idam sehpasına çıkarmışlar gibi bakıyor etrafa. Bizimkilerin ticari ortaklıkları yüzünden harcanıyor garibim, ama sesini de çıkaramıyor.
​Emir’in bu lafı üzerine ona biraz daha döndüm. O sırada Emir, alnına dökülen sarı saçlarını eliyle geriye doğru itti, bal rengine çalan gözlerini doğrudan benim gözlerime dikti; sesinde birden bire o laçka havanın kaybolduğu, garip bir ciddiyet belirdi:
— Neden hâlâ buradasın, Gökçe?
​Kaşlarım istemsizce çatıldı, şaşkınlıkla sordum:
— Efendim? Ne demek neden buradayım? Umay rica etti, ben de arkadaş olarak yanında duruyorum. Bunda garip olan ne?
​Emir başını iki yana salladı, gözlerindeki o ifadenin altındaki anlamı çözemediğim bir derinlikle beni süzdü:
— Şey yani... Seni tanıyorum, Gökçe İlay. Sen normalde böyle züppelerin, bu sahte kalabalıkların ortasında bir dakika bile durmaz, arkana bile bakmadan kaçardın. Burası sana göre değil.
​Gözlerimi kısarak ona baktım, sesimdeki mesafe korumaya özen göstererek konuştum:
— Bilmem... Öyle gerekiyordu galiba. Bazen insan arkadaşlarını yalnız bırakmamak için kendi kurallarını çiğnemek zorunda kalıyor.
​Emir, dudaklarında buruk ama anlamlı bir tebessümle önüne döndü:
— Ben biliyorum nedenini... Neyse, boş ver şimdi bunları.
​Hemen ardından "Neden?" diye soracakken, masanın başındaki o yaşlı adam ve yanındaki diğer dingil, daha dinç duran adam ayağa kalkıp söze başladılar. Salonun içindeki o fısıltı uğultusu aniden kesildi.
​Ailenin reisi olan yaşlı adam, gür ve otoriter sesiyle konuşmasına başladı:
— Öncelikle hoş geldiniz, değerli dostlarım, ailemizin bu mutlu gününe şahitlik eden herkes... Bu güzel günde, torunum Umay ile sevgili eski dostum Yiğit Yıldırım’ın torunu Cüneyt’in bu mutlu gününde bir arada olmaktan gurur duyuyoruz. Bu evlilik, iki köklü ailenin gücüne güç katacaktır.
​Salonun içinde hafif ve zoraki bir alkış koptu. Yanımda oturan Emir, kulağıma eğilip alayla fısıldadı:
— Benim kadar söutmen olmasa... Dedem yine de iyi fena değil bu konularda, rolünü oynamayı biliyor. Halkla ilişkiler uzmanı gibi maşallah.
​İstemsizce güldüm. Göz ucuyla salonun köşesine baktığımda, Aras ve Aylın Hanım’ın sessizce bir şeyler fısıldaştığını, Aras’ın koyu bal rengi gözlerinin ise bir anlığına doğrudan benim üzerimde gezindiğini fark ettim; bakışları o kadar yoğundu ki tenimde bir karıncalanma hissettim.
​Karşı taraftaki diğer adam, Yiğit Bey sözü devraldı:
— Ah, sevgili Erkan... Bu güzel günde kanlarımızı birleştirmekten büyük bir gurur duyuyoruz. Umarım bu birliktelik hem ailelerimiz hem de şirketlerimiz için hayırlı, uğurlu olur. Gençlerimizin de yolu açık olsun.
​Erkan Bey memnuniyetle başını salladı:
— Sizler misafirlerimizsiniz, umarım bu akşam burada en iyi şekilde ağırlanırsınız, iyi bir akşam geçirmeniz dileğiyle...
​Konuşmalar biter bitmez, salonun kapısından içeriye giren görevlilerden biri, üzerinde parıl parıl parlayan altın bir tepsiyle masaya doğru yaklaştı. Tepsinin üzerinde iki adet kalın, gösterişli ve ağır nişan yüzüğü duruyordu.
​Umay ve Cüneyt aynı anda ağır hareketlerle ayağa kalktılar. Umay’ın eli tir tir titriyordu; parmaklarını birbirine kenetlemişti. Dede Erkan Bey, eline aldığı makasla kırmızı kurdeleyi keserken, Umay’ın parmağına o ağır yüzüğü geçirdi. Ardından Cüneyt, dedesi Yiğit Bey’in uzattığı diğer yüzüğü parmağına taktı.
​Alkış sesleri arka salonu doldururken Cüneyt hafifçe Umay’ı kendine çekti ve kameralara ya da etraftakilere karşı göstermelik bir tebessüm bahşetti. Umay ise heyecanla, belki de titreyen sesle Cüneyt’e bir şeyler fısıldadı; ardından genç çift ağır adımlarla pistin ortasına çıktı. Salonun akustik hoparlörlerinden yayılan yavaş, romantik bir melodi o ağır havayı biraz olsun dağıtmaya çalışırken, Umay ve Cüneyt sahnede dönmeye başladılar. Onların o zoraki uyumunu izlerken, üzerimdeki o boğucu gerginliğin de yavaş yavaş hafiflediğini, omuzlarımın gevşediğini hissettim.
​Yanımda oturan Emir, birden ayağa kalkıp bana imrâlı bir bakış ve muzip bir göz kırpma fırlattıktan sonra, salonun diğer tarafında duran başka bir kızın yanına doğru süzüldü. Bir süre onları izledim; Emir, kızı vakit kaybetmeden dansa kaldırdı. Pistte onlara katılan birkaç çiftle birlikte hareketlilik arttı.
​İstemsizce başımı çevirip Aras’ın az önce durduğu köşeye baktım. Orada yoktu.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın o alaycı, neşeli sesi daktilonun tuşlarıyla birlikte zihnimi doldurdu:
Tık... tık... tık...
"Ne o? Gözlerin Aras’ı arıyor sanki... Yoksa sen de onunla o pistte süzülmek mi isterdin, Gökçe?"
​İçimden omuz silktim:
— Bilmem... Belki de sadece ortalıkta görünmeyince nereye kaybolduğunu merak etmişimdir.
​Daktilonun tuşları hızla bir kez daha vurdu:
Tık... tık...
"Hadi ama, saklanma kendine bile! Kalk bak bakalım, dışarıdadır herhalde bu havadan sıkılan alfa."
​Yazar Hanım’ın bu dürtmesiyle yerimden kalktım. Masaların arasından sıyrılarak kalabalığın gürültüsünden uzaklaşmak adına ağır adımlarla dışarıya, serin gece havasına açılan cam kapıya yöneldim.
​Dışarısı, villanın arka tarafındaki devasa çam ağaçlarıyla çevrili, neredeyse küçük bir ormanı andıran loş ve boş bir bahçeye açılıyordu. İçimdeki o sezgisel sesin rehberliğinde, karanlığın ve çam iğnelerinin kokusunun hakim olduğu o tarafa doğru yürümeye başladım. Birkaç büyük çam ağacını geçtikten sonra, gölgelerin arasında duvara yaslanmış olan Aras’ı gördüm. Elinde tuttuğu sigarasından derin bir nefes çekiyor, turuncu koru karanlıkta parlıyordu.
​Arkasından sessizce yaklaşıp birkaç adım önünde durdum. Sesimdeki o hafif merakla konuştum:
— Sıkıldın mı içerideki o yapmacık tiyatrodan?
​Aras yavaşça bana döndü. Beni karşısında, o kan kırmızısı elbisenin içinde görünce dudaklarında istemsiz, ama son derece gerçek bir tebessüm belirdi:
— Bastı içerisi... O yüzden dışarı attım kendimi. Ya sen?
​Adımlarımı biraz daha yaklaştırıp sırtımı hemen yanı başındaki taş duvara yasladım:
— Bende sıkıldım... İçerideki o havalı, sahte kalabalık bana göre değilmiş, bunu bir kez daha anladım.
​Aras, elindeki sigarayı söndürüp yere atarken gözlerini bir an olsun üzerimden ayırmadı; kaşlarını hafifçe çatarak sordu:
— Hâlâ neden buradasın anlamıyorum, Gökçe... İsteseydin çoktan kaçabilirdin.
​Aras’a baktım; o bal rengi gözlerindeki yoğunluk, karanlıkta bile parlıyordu. Dürüstçe mırıldandım:
— Bilmiyorum... Sanki tam da şu an, burada olmam gerekmiş gibi hissediyorum.
​Aras, bu cevabım üzerine sessizce bana doğru bir adım daha attı. Aradaki mesafeyi öyle bir kapattı ki, nefesi tenime değecek kadar yakınıma geldi. Gözlerini kısarak, sanki üşümüş gibi hafifçe titredi ve mırıldandı:
— Gökçe... Üşüdüm ben.
​Kaşlarım istemsizce havalandı, gözlerimdeki o şaşkınlıkla birlikte refleks olarak elimi uzatıp parmaklarımı onun geniş alnına, ardından şakağına doğru götürdüm. Sıcaklığını kontrol eder gibi mırıldandım:
— Üşüdün mü? Bu havada dışarıda sigara içersen elbet üşürsün...
​Aras, benim bu ani ve korumacı hareketim karşısında tek kelime etmedi ama bu hamlemle birlikte yüzüme biraz daha, tehlikeli bir yakınlığa ulaştı. Gözlerini doğrudan gözlerime dikip pürüzlü, derin bir sesle fısıldadı:
— Dondum... dedi.
​Ve daha ne olduğunu idrak edemeden, yavaşça öne doğru eğilerek dudaklarıma kapandı.
​İlk başta şaşkınlıkla karşılık veremez gibi oldum, dudaklarım aramızdaki o ani mesafenin şokuyla kaskatı kesildi. Ama Aras aramızdaki o zırhı saniyeler içinde paramparça etti; dudaklarını araladığında, sıcak nefesi ve o kararlı hamlesiyle beni tamamen teslim aldı. Dili ağzımın tavanına değdiğinde içimden bir yerlerin çözüldüğünü, dizlerimin bağının coşkuyla çözüldüğünü hissettim. Beni belimden kavrayıp kendine çektiği gibi, sırtımla arkamdaki çam ağacının gövdesiyle kendi kolları arasında sıkıştırdı. Kaçacak hiçbir yerim yoktu; ellerim refleks olarak onun enselerine, o sert saç diplerine dolandı.
​O sırada, zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın o panik dolu, isyan eden daktilo sesi ortalığı ayağa kaldırdı:
Tık... tık... tık... tık!
"Hey! Durun bakalım, napıyorsunuz siz orada?! Öpüşmek katiyen bu sahnede yoktu! Senaryoda bu var mıydı, ben niye görmedim?!"
Tık... tık...
"Gökçe! Duyuyor musun beni kızım, kendine gel!"
​Yazar Hanım’ın içeride çırpınışlarını zihnimin arkasında bırakarak ben sadece Aras’ın dudaklarımdaki o kavurucu sıcaklığına, nefesinin tenimdeki yakıcılığına odaklandım. Dudaklarımız yavaşça, nefes almak ister gibi birbirinden ayrılırken, Aras geri çekilirken bile durmadı; dudakları tenime süründü. Sol kenarımı öptü, ardından yanağımı, en sonunda da boynumun o hassas kavisini buldu.
​İkimiz de boğazımızdan dökülen fısıltılı, kesik nefeslerle titriyorduk. Aras, dudaklarını boynuma bastırıp orayı öperken, o tok ve boğuk sesiyle kulağıma doğru fısıldadı:
​— Gökçe İlay... Üşümek ne kelime, ben seninle dondum...