2 bolüm

​2. Bölüm
​“Yazar Hanım,” dediğini yaptım.
​Etrafıma bakındım. Kendimi yavaşça ileri atmaya çalıştım. Her hareketimde dengem biraz daha bozuluyor, ayaklarımın üzerinde durmakta zorlanıyordum. Buna rağmen pes etmedim. Birkaç küçük adımın ardından sonunda kapının önüne ulaşmayı başardım.
​Kapıyı omzumla ittim.
Açılmadı.
​“Yazar Hanım?”
Tık... tık...
“Haydi, Gökçe.”
“Olmuyor.”
Tık... tık...
“Başaramazsın diye bir şey yok, biliyorsun.”
​Haklıydı. Benim için de yoktu. Peki, neden mi?
​Çünkü annesi, kardeşini dünyaya getirirken hayatını kaybetmiş bir kadının kızıydım ben. Daha dünyaya gözlerini açamadan öksüz kalan bir kardeşim olmuştu. Belki de babam, yaşadığı bu büyük yıkımın ardından bizden uzaklaşmış, bizi o acıyla baş başa bırakmıştı. Ben daha on yaşındayken evimde tek başıma büyümeyi, kendi başımın çaresine bakmayı öğrenmiştim.
​Olmuyor diye bir şey olsaydı, bugün burada, bu karanlık tuvalette ayakta duramazdım.
​Yazar Hanım, düşüncelerimin arasına daldığımı anlamış olmalıydı. Zaten zihnimin içindeydi; ne düşündüğümü tahmin etmesi pek de zor değildi.
​Tık... tık...
“Haydi, çıkabiliriz. Sen güçlü bir kızsın.”
“Güçlü müyüm?” diye sordum sesimdeki o hafif titremeye engel olamayarak.
Tık... tık...
“Hem de kurgularımdaki en güçlü kız sensin.”
​Güldüm. Daha doğrusu gülmeye çalıştım. Dudaklarımın kenarı acıyla gerilirken gözlerimi hafifçe kıstım. Ancak Yazar Hanım cevap vermeyi ihmal etmedi:
​“Kurgularındaki hep başrol benim.”
Tık... tık...
“Güçlü olduğun için, Gökçe.”
​İçimdeki bütün bu karmaşaya rağmen istemsizce gülümsedim. Zihnimin ortasında, hayali masasına kurulmuş, etrafı seyreden ve kurtuluş yolumu arayan o Yazar Hanım'ı gözümün önüne getirdim.
​Bir kez daha kapıya yöneldim.
Birkaç denemenin ardından, kilitli olmayan ama sıkışan kapı hafifçe aralandı.
​Önce şaşkınlıkla duraksadım. Ardından kendimi dışarı attım. Koridorun sonundaki cam bölmeye doğru ilerlemeye başladım. Ne kadar zamandır oradaydım, bilmiyordum. Zil sesleri kafamın içinde bir geliyor, bir gidiyordu. İnsanların ayak sesleri bazen yaklaşıyor, bazen uzaklaşıyordu.
​Benim için günün çoktan bittiği düşüncesine kapılmıştım. Oysa hâlâ yapmam gereken, onlardan hesap sorulmasa bile bu oyunu yarıda bırakmamak için direneceğim bir şey vardı.
​Sonunda aynanın önüne geldiğimde gördüğüm manzara karşısında yutkundum.
Yüzümdeki terden ve ağlamaktan kızarmış gözlerim parlıyordu. Üzerimdeki kıyafetler bedenime yapışmış, saçlarım birbirine karışmıştı. Bir an aynadaki yansımama bakakaldım.
​Bu hâlde gördüğüm kişi gerçekten ben miydim?
​Bakışlarımı üzerimden çekip tuvaletin diğer tarafına çevirdim. O sırada köşede, lavabonun altındaki kenarı kırılmış küçük bir ayna parçası dikkatimi çekti. Gözlerim bir anda oraya takıldı.
​“Yazar Hanım...”
Tık... tık...
“Alabilirsin, Gökçe.”
​Derin bir nefes aldım. Biraz daha ilerledim. Önümdeki sandalyeyi ayağımla kenara iterek kendime yer açtım. Hareket ederken midem bulandı; bir an olduğum yerde durup dengemi toplamaya çalıştım.
​Sonra yeniden o kırık cam parçasına yöneldim.
​Parçanın yanına ulaşmak bile başlı başına bir mücadeleydi. Ellerim bağlı olduğu için her hareketim daha da zorlaşıyordu. Birkaç kez denedikten sonra nihayet parmaklarım o soğuk yüzeye değdi. Keskin kenar tenime değdiğinde ürperdim ama durmadım.
​Yazar Hanım'ın sesi yeniden zihnimde yankılandı:
Tık... tık...
“Başaracaksın, Gökçe. Kurtulduk sayılır.”
​O an, başarmaktan başka şansımın olmadığını anladım.
​Korkuyordum. Hem de düşündüğümden çok daha fazla. Ama korkumun beni olduğum yere, o sefil sandalyeye hapsetmesine izin veremezdim.
​Dikkatlice uğraşarak ellerimdeki koli bantlarından kurtulmayı başardım. Camın keskin kenarı parmaklarımı hafifçe kesse de durmadım. Özgür kalan ellerimle diğer bağlarımdan da kurtuldum. Son olarak ağzımdaki bandı hızla çekip çıkardım.
​İlk yaptığım şey, ciğerlerime derin bir nefes çekmek oldu.
Dolan hava, sanki günlerdir alamadığım kadar kıymetliydi.
​Hemen lavaboya yöneldim. Musluğu açıp ellerimi ve yüzümü soğuk suyun altına tuttum. Akan suyun sesi sessizliği doldururken başımı kaldırıp aynadaki yansımama baktım. Gözlerim hâlâ kızarıktı, yüzüm yorgundu ama artık bağlı değilim.
​“Yazar Hanım?” diye mırıldandım.
​Bu kez hemen cevap vermedi.
“Yazar Hanım, orada mısın?”
​Sessizlik...
​Kaşlarımı çattım. Az önce benimle konuşan, her adımımda bana cesaret veren o kadın nereye gitmişti?
​Tam yeniden seslenecektim ki zihnimin en derin köşesinden o tanıdık, sakin ses yükseldi:
“Buradayım, Gökçe.”
​İstemeden gülümsedim.
“Beni bir daha böyle bir kurgunun içine sokma, benden söylemesi.”
Tık... tık...
“Bir sonraki bölümde ne olacağını henüz ben de bilmiyorum.”
​Gülümsemem yüzümde aniden dondu.
“Ne demek bilmiyorsun?”
“Bazen karakterler, yazarlarından önce davranır, Gökçe.”
​Gözlerimi kapattım. Başımı lavabonun mermer kenarına yaslayıp derin bir nefes aldım.
“Harika... Bir de senin kaprislerinle uğraşacağım.”
​Bu kez gerçekten güldüm.
Ama gülüşüm uzun sürmedi.
​Koridorun diğer ucundan gelen o net, sert ayak sesleriyle başımı hızla kaldırdım. Musluğu kapattım. Birkaç saniye boyunca olduğum yerde, nefesimi bile tutarak hareketsiz kaldım.
​Sesler yaklaşıyordu.
Yazar Hanım'a seslendim, sesimdeki o ani panikle:
“Şimdi ne yapacağız?”
​Tık... tık...
“Bu kez karar senin, Gökçe.”
​Gözlerimi tuvaletin kapısına doğru çevirdim.

Kapıya biri tıklattı.
​"Kimse var mı içeride?"
​Hızla kabinin kapısını açtım. Karşımda duran kişi Aras’tı.
​Bakışları üzerimde gezindi; dağınık üniformamdan yukarı, kızarmış gözlerime kadar çıktı ve en son saçlarıma takılıp kaldı. Sesi her zamanki gibi mesafeli ve umursamazdı:
"Dersten kaçmanın başka yolları da var."
​"Anlamadım?" dedim gözlerimi kırpıştırarak, yaşadığım şokun etkisi henüz üzerimden yeni kalkıyordu.
​Kabinden tamamen çıkıp koridora adım attım. Koridorun diğer ucunda, dersin bitişiyle birlikte birkaç öğrenci çantalarını alıp çıkışa doğru yürüyordu. Aras da benim baktığım yöne doğru bakıp hafifçe güldü:
"Komik."
​Eyvah, yine neyi bulmuştu?
"Ne komik acaba?" diye sordum ters ters.
"Dersten kaçıyorsun ama tuvalette mi takılıyorsun?"
​Zihnimde daktilonun tuşları tıkırdadı:
Tık... tık...
"Düşünce mantığı ilginçmiş, çocuk haklı."
​Hem Yazar Hanım'a hem de karşımdaki Aras'a aynı anda göz devirdim:
"Aynen, ben tuvalet köşelerinde vakit geçirmeyi çok severim."
Aras kaşını kaldırdı:
"Bu kokuyu da mı burnun kapatmadı? Kaç saattir o içerideysen, iğrenç kokuyorsun."
​Refleksle kendimi savundum:
"Ben kokmam!"
​Aras’ın yüzündeki o serseri sırıtış daha da büyüdü. Sol dudağı hafifçe yukarı doğru çaprazlaşmıştı; gözlerim istemsizce oraya, o detaya takıldı.
​Zihnimin derinliklerinden yazarın sesli uyarısı yükseldi:
Tık... tık...
"Romana yeni karakter etkileşimi eklendi şu an, bakışlara dikkat!"
​Aras’a ters bir bakış fırlattım:
"Kokmam ben!"
​Anlatmak istediğim şey aslında o değildi ama şu an sinirden kelimeler birbirine giriyordu.
Aras sordu:
"Şu an ne?"
"Tamam kokmuyorsun, sakin ol."
"Sakinim zaten."
"Değil gibisin."
"Şu an sakinliğimi bozmaya çalışıyorsun."
"Sadece sakinleştirmek için çabalıyorum."
​İçerideki Yazar Hanım ise olayın ciddiyetini unutup yine kendi dünyasına dalmıştı:
Tık... tık...
"Bu diyaloglar mantık düzeyinde mi, anlamadım ki Gökçe... Çocuk seninle flört mü ediyor, dalga mı geçiyor çözemedim!"
​İçimden yazar hanıma homurdandım: Sen yazıyorsun, sen çöz!

Aras bana baktı, bakışlarındaki o mesafeli ve tartıcı ifade bir an olsun kaybolmadı.
"Dersler bitti," dedi düz bir sesle.
"Anladım," dedim, sesimdeki o tuhaf gerginliği saklamaya çalışarak.
​Sonra istem dışı bir şekilde başımı kaldırıp o bal rengi gözlerine baktım. Zihnimin içinde bir an için rengini tarttım ve kendi kendime kesin bir karara vardım: Bal falan değil, bildiğin kestane rengi bu. Yazar Hanım, iç sesimdeki bu ani ve alakasız detay takıntısını yakalamış olacak ki, daktilosuna şaşkınlıkla sertçe bastı:
​Tık... tık... tık...
"Gerçekten mi Gökçe? Çocuk seni tuvaletten kurtarmış ya da en azından kapıya gelmiş, sen gözünün rengini mi tahlil ediyorsun?"
​Ne var? diye çıkıştım içimden yazar hanıma. İnsanın gözüne batıyor işte!
​Aras ise hâlâ yüzündeki o serseri ve sinir bozucu sırıtışla beni süzüyordu. Sinirden çatılmış kaşlarıma, gerilen çeneme bakıp dalga geçiyordu sanki. Oradan bakınca bu kadar komik mi duruyordum? Bayağı eğleniyordu halimden;utanmasa sesli bir kahkaha atacak, yüzündeki o havalı kıvrılmalar iyice belirginleşecekti. Hızla toparlandım, üzerimdeki o ezikliği atmak ister gibi dikleştim:
"Neyse ne... Ben çıkıyorum."
​Tam adım atacakken, elinde tuttuğu siyah sırt çantamı uzattı. Daha önce sınıfta olduğunu bile fark etmediğim çantamı...
"Sınıfta unutmuşsun," dedi.
​Elimi uzatıp alacakken duraksadım, kaşlarım şaşkınlıkla havalandı:
"Neden benden habersiz eşyalarıma dokundun ki? İstesem kendim alırdım."
​Bunu ben bile beklemiyordum; kelimeler ağzımdan fazlasıyla sert ve dikenli çıkmıştı. Zihnimdeki daktilo hemen devreye girdi, yazar hanım kınayan bir tonla tuşlara vurdu:
​Tık... tık...
"Çok kabasın Gökçe! Çocuk iyilik yapıp çantanı sırtında taşımasın diye getirmiş, iki teşekkür edeceğine dikleniyorsun. Klasik roman başrolü tripleri bunlar, abartma!"
​Aras’ın yüzü birden bire dümdüz oldu. O serseri, alaylı ifade bir anda silindi; yerine kalın bir duvar örüldü. İçimde bir anlığına tuhaf, tanımlayamadığım bir sızı, sanki ona haksızlık ettiğime dair minik bir vicdan azabı belirdi. Ama geri adım atmadım.
​Aras, buz gibi ve umursamaz bir sesle omuz silkti:
"Aynen... Neyse ne."
"Evet, neyse ne," diye onayladım onu aynı sertlikle, kalbimin göğüs kafesimi dövmesine kulak tıkamaya çalışarak.
​Aras arkasını döndü, bir saniye bile tereddüt etmeden seri ve geniş adımlarla dışarı çıktı. Kapıdan çıkıp gözden kaybolana kadar arkasından öylece bakakaldım. Boş koridorda tek başıma kaldığımda, derin bir nefes alıp omuzlarımdaki yükü biraz olsun hafifletmeye çalıştım ve ardından yavaşça okulun çıkış kapısına doğru yürümeye başladım.
Çantamın ön cebinden kulaklığımı çıkardım; telefonum da çantamın içindeydi. Parmaklarım ekranda aceleyle gezindi ve rastgele bir şarkıya dokundum. Kulaklığımdan Göksel İpekçi’nin o nostaljik ve derin sesi süzülmeye başladı: “Mecburum”.
​“Mecburum sana mecburum, sen çölsem ben mecnun...”
​Şarkının ilk notaları kulaklarıma dolduğu an, yüzümde günün bütün yorgunluğunu silip süpüren rahat bir gülümseme belirdi. Sanki saatler önce o karanlık tuvalette elleri kolu bağlı bir şekilde çaresizlikten gözyaşı döken kız ben değilmişim gibi hafiflemiştim. Sokakta adımlarımı müziğin ritmine uydurarak yürüyordum. Okulun o boğucu bahçesini, Gülnaz’ın zehirli bakışlarını ve Aras’ın o mesafeli tavırlarını geride bırakmıştım.
​Hafif bir sonbahar rüzgârı İstanbul’un sert asfaltında savrulurken, okulun o yüksek demir parmaklıklı bahçe kapısının önünden geçişim geldi aklıma. Gri renkli, yüksek beton duvarları olan o lise; sabahları üzerimize bir kâbus gibi çöken, zengin çocukların lüks arabalarının yanaştığı, kibrin ve zorbalığın başkenti olan o avlu... Bahçenin ortasındaki o devasa, budanmış çınarların yaprakları yerde sarı bir halı gibi serilmişti. Pınar’ın o tiz kahkahaları, Gülnaz’ın altın sarısı saçlarını savurarak süzüldüğü o merdivenler... Şimdi hepsi arkamda kalmıştı.
​Kısa süren yürüyüşün ardından sonunda evime vardım. Kapıyı açtığımda evdeki o tanıdık sessizlik karşıladı beni; annesiz ve babasız akşamlarda evin üzerine çöken o yalnızlık... Anahtarı portmantodaki ahşap tabağa bıraktım, siyah sırt çantamı omzumdan sıyırıp salonun ortasındaki gri kumaş koltuğun üzerine hınçla fırlattım. Çantamın fermuarı yarı açık kalmış, içinden mathouse defterimin renkli uçları dışarı taşmıştı. O sırada, okul çıkışında Aras’ın o alaycı yüz ifadesiyle söylediği cümle beynimde yeniden çınladı: “Kaç saattir o içerideysen, iğrenç kokuyorsun.”
​Yüzümü buruşturdum, üzerimdeki o tuvalet kokusunu ve günün tüm tozunu atmak ister gibi hızla odama yöneldim. Okul formalarımı, ütüsü bozulmuş gömleğimi ve eteğimi üzerimden çıkarıp kirli sepetine fırlattım. Doğruca banyoya girdim. Musluğu açıp suyun ideal sıcaklığa gelmesini bekledim; ardından o buharlı, sıcak duşun altına attım kendimi. Suyun tenime değdiği ilk anda sırtımdaki o gerginlik, kaslarımdaki ağrı yavaş yavaş çözülmeye başladı. Dakikalarca sıcak suyun altında durup o pis günü üzerimden akıttım.
​Banyodan çıktığımda cildim kıpkırmızı olmuştu. Odama geçtim, dolabımın en rahat köşesinden pembe-beyaz çizgili, kumaşı yumuşacık pijama takımımı çıkardım. Üstündeki minik kırmızı kalpler tonton bir hava katıyordu. Islak saçlarımı kalıp gibi duran havluyla kabataslak kurulayıp arkama attım.
​Kulaklığımı yeniden telefonuma taktım, ses seviyesini sonuna kadar açtım. Bu kez kulaklarımda Sibel Can’ın o coşkulu, enerjik sesi patladı: “Kıskıvrak”. Hiç tereddüt etmeden, müziğin o 90’lar kokan ritmine kapılıp şarkıya eşlik etmeye başladım:
​“Lala lala lala neryy...
Yana yana geldim ben sana,
Bire iki verdim, alsana...
Geçip giderken bak bu hayat,
Heyecan lazım insana!
Yürekte kıvrak, tende kıvrak...”
​Şarkının o kıpır kıpır temposu damarlarımdaki kana karışmıştı sanki. Olduğum yerde duramayarak mutfağa geçtim. Akşamdan kalan makarnayı küçük teflon tencereye döktüm, ocağın altını yaktım. Yemek ısınırken mutfağın ortasında ellerimi iki yana sallayarak kendimden geçcesine dans etmeye başladım.
​Aslında mutfakta yalnız sayılmazdım; çünkü zihnimin derinliklerindeki o hayali masadan kalkan Yazar Hanım, sonunda benimle birlikte mutfakta halaya durmuştu adeta! Hatta işi o kadar abartmıştı ki, şarkının sözlerini benden daha büyük bir tutkuyla yaşıyordu. Zihnimin içinde daktilosunu bir kenara fırlatmış, “Aşka kıskıvrak” nakaratı gelirken kalçalarını sağa sola sallayarak çılgınlar gibi dans ediyordu. Omuzlarını kıvırıp ellerini şaklatırken kafamın içinde attığı neşeli çığlıkları duyabiliyordum.

Makarnanın o hafif kokusu ocağın üzerindeki tencereden genzime dolduğunda, acıktığımı sanarak hızlıca derin bir tabağa boşalttım. Ama masaya oturduğum an içimdeki o iştah sanki bir bıçak gibi kesiliverdi. Çatalı tabağa daldırdım, bir iki kaşık aldıktan sonra tabağın kenarında öylece oynamaya başladım; makarnaları çatala sarıp tekrar bırakıyor, zihnimdeki o karmaşayla yemeği adeta cezalandırıyordum.
​İçimdeki Yazar Hanım, omuzlarını hâlâ “Kıskıvrak” ritmiyle sallamaya devam ederken, dayanamayıp zihnimin içinde isyan etti:
Tık... tık...
"Hey, ne yapıyorsun? Başrol acından ölecek neredeyse, iki lokma daha ye!"
​İçimden ona göz devirerek tabağı tezgahın üzerine bıraktım ve mutfaktan uzaklaştım. Doğruca odama yürüdüm.
​Yatağımın önüne geldiğimde, o gün tuvalette kilitli kalmanın, o iğrenç kokunun ve üzerime kurulan baskının tüm ağırlığı omuzlarıma binmişti. Kendimi doğrudan yatağımın yumuşak minderine bıraktım. Ama öylece uzanmak yetmedi; içimdeki o tarifsiz enerjiyi ve huzursuzluğu atmak ister gibi, yatağın üstünde hafifçe zıplayıp resmen yatağıma atladım!
​Yorganla baş başa kalmıştım. Kalın, yumuşak tüylü yorganı ellerimle yakaladığım gibi hırsla çekiştirdim; yorgan bir an sağa savruldu, uçları havalandı, ben de bacaklarımı karnıma çekip yuvarlanarak o kocaman yorganın altına adeta bir savaş verir gibi girdim. Yorganı çeneme kadar çekip sıkıca sardım kendimi.
​Alışmıştım bu hallere. Annem zaten ben daha bebekken, kardeşim doğarken aramızdan ayrılmıştı; babamsa çoktan kendi dünyasını kurmuş, bu eve uğramaz olmuştu. Koca evde tek başıma büyümeyi öğrenmiştim. Aslında liseye başlayana kadar yanımda babaannem vardı, o tatlı kadının ocağımın başında çıkardığı sesler evi ısıtırdı ama liseye geçtiğim ilk yıl, "Artık yaşlandım kızım, buranın havası bana ağır geliyor" diyerek Karadeniz'deki o yeşil dağların arasındaki köyüne geri dönmüştü.
​İşte o günden beri buradaydım; koca evde tek başına yaşayan Gökçe İlay ve kimsenin dışarıdan sesini duymadığı, ama zihnimin içinde daktilosunu bir an olsun susturmayan o Yazar Hanım...
​Yorganın o güvenli ama bir o kadar da yalnız karanlığında kıvrılıp telefondan rastgele sakin bir film açtım. Ekranın maviimsi ışığı odanın duvarlarına vururken filmi izlemeye başladım. Ne kadar süre geçtiğini, saatin kaç olduğunu gerçekten bilmiyordum. Göz kapaklarım kurşun gibi ağırlaşmış, zihnimdeki daktilo sesleri yavaş yavaş uzaklaşan birer tıkırtıya dönüşmüştü. Gözlerim istemsizce kapandı ve derin bir sessizliğin içine gömüldüm.