1 bolüm

​1. Bölüm
​İstanbul’un sabah ayazı, boğazın üzerinden süzülüp beton yığınlarının arasından sert bir nefes gibi çarpıyordu yüzüme. Takvimler pazartesiyi gösteriyordu ve ben, şehrin en bilinen, adımlarını atan herkesin üzerinde bir zırh taşıdığı o köklü lisenin yolundaydım. Buraya rüzgârla savrulan yapraklar gibi değil, dişimi tırnağıma takarak, tam burslu bir öğrenci olarak tırmanmıştım. Adım Gökçe İlay’dı. Ama bu okulun koridorlarında adımın pek bir hükmü yoktu; ben sadece "oradan buradan fırlayan burslu kız"dan ibarettim.
​Sağ bileğimdeki eski saate baktığımda, saniyenin aleyhime işlediğini görünce içim daraldı. Adımlarımı sıkılaştırdım. Yine geç kalıyorum, diye geçirdim içimden, Pazartesi sabahı trajedisi tam kadro yerini almıştır.
​Tam caddeyi geçmek üzere kaldırımdan yola adım attığım an, kulakları tırmalayan o sivri korna sesiyle yerimden sıçradım. Kalbim boğazımda atarken, ruhumun derinliklerinde asla susturamadığım o ses —yani içimdeki o kibirli yazar— daktilosunun tuşlarına üşüştü:
​Tık... tık... tık... tak...
"Ne diye yola balıklama atlarsın, kurgunun daha ilk sayfasında ana karakteri harcatacaksın bana!"
​İçimdeki yazarın bu huysuzluğuna istemsizce göz devirdim. Şoför camından başını uzatıp öfkeyle bir şeyler geveleyen adama dönüp bakmaya bile tenezzül etmedim; nefes nefese kalmış bir halde kaldırıma attım kendimi.
​Birkaç adım sonra, lisenin o heybetli demir kapısının önündeydim. Ama bugün kapının eşiği, her zamankinden daha ağır bir havaya bürünmüştü. Duraksadım. Girişin ortasında, okulun saltanatını elinde tutan Gülnaz ve onun sadık gölgeleri Pınar ile Şimal dikiliyordu. Beni gördükleri an, avını köşeye sıkıştıran kediler gibi gözlerini üzerime diktiler.
​O saniyede, zihnimdeki o daktilo sesi yeniden, bu kez alaycı bir tıkırtıyla kulaklarımda yankılandı:
​Tık... tık... tık...
"Eyvahlar olsun, başrolde fırtına öncesi sessizlik var. Batmasa bari bu sahnede..."
Benim de batacak yerim kalmadı zaten, diye geçirdim içimden acı bir tebessümle.
​En önde duran Gülnaz, kollarını göğsünde kavuşturmuştu. Üzerindeki marka uniformayı adeta bir zırh gibi taşıyor, yüzüne yerleştirdiği o yukarıdan bakan, zehirli gülümsemeyle üzerime doğru süzülüyordu. Yanındaki Pınar ve Şimal, ben daha ne olduğunu anlayamadan iki yanımda bittiler; kollarımı kıskaca alıp hareket alanımı kısıtladılar.
​Gülnaz, tatlı ama bir o kadar da iğneleyici bir ses tonuyla öne doğru eğildi:
​"Edebiyatçı kız... Günaydınların en karanlığı, en çekilmezi olsun sana."
​Zihnimdeki yazar, bu klişe replik karşısında dayanamayarak yine tuşlara yüklendi:
​Tık... tık... tık...
"Ay, kusacağım bu repliklerden ama neyse, drama katsayımız artsın bari..."
​Titremesine asla izin vermediğim, çenemden süzülen o dik duruşu koruyarak gözlerimi doğrudan gözlerine diktim. Sesimi olabildiğince net ve soğukkanlı tutarak tek kelime ettim:
​"Günaydın."
"Günaydın."
​Kelime dudaklarımdan döküldüğü an, Gülnaz’ın yüzündeki o sahte gülümseme biraz daha soldu. Sarı saçlarını yavaş, kasten uzatılmış bir hareketle kulağının arkasına sıkıştırdı. Gözlerini gözlerime dikip, sanki kirli bir şeymişim gibi avucu yukarı bakacak şekilde elini bana doğru uzattı. Bekliyordu. Ne anlama geldiğini çok iyi bildiğim ama anlamamazlıktan gelmek istediğim o eli...
​Anlamayarak, kaşlarımı hafifçe çatarak yüzüne baktım. Pınar, bu aptal oynamalarımdan sıkılmış olacak ki, sabırsızlığının verdiği o tiz ve cırlak sesiyle hemen araya girdi:
​"Versen eylenceyi kesip kızım, uzatma işte! Ne mal olduğunu herkes biliyor."
​Zihnimin ta köşesinde, daktilonun o metalik tıkırtısı kulaklarımı doldurdu:
​Tık... tık... tık...
"Desibel çok yüksek ya, kulak zarlarım patladı resmen. Sustur şu yan çarı!"
​İçimdeki yazarın bu yılışık yorumuna istemsizce hafifçe gülümsemiştim. Yazar hanım, sanki karşısında lüks bir ofis masası varmış gibi ayaklarını daktilonun olduğu masaya uzattı, arkasına yaslanıp keyifle güldü:
​Tık... tık...
"Gökçe, ne istiyorlar yine senden? Yine hangi belaya bulaştırdın beni?"
​Homurdanarak içimdeki yazara zihnimden sertçe söylendim:
Zihnimdeki sensin, bunu bilmen gerekirdi! Sen yazıyorsun, ben yaşıyorum burada.
​Zihnimin derinliklerinden daktilonun tuşları yeniden tıkırdadı:
Tık... tık...
"Dünyadaki de sen, ben sadece kalemi tutuyorum canım. Karakterin iradesine saygı duy biraz!"
​Ben yazar hanımla içimde bu saçma tartışmayı yürütürken, Pınar sabırsızlığından koluma sert bir çimdik attı. Acıyla dişlerimi sıktım, gözlerim istemsizce acıyla kısılırken Şimal alaycı bir tonla homurdandı:
​"Yine daldı usta, dünyaya dönün biraz, uyuyor sanırsın!"
​Gözlerimi tekrar onlara çevirip, içimdeki o korkuyu bastırmaya çalışarak ters ters baktım:
"Ne vereyim?" dedim, sesimdeki meydan okumayı saklamaya çalışarak.
​Gülnaz, kargaya benzer tiz ve sinir bozucu bir gülüşle karşılık verdi. Başını yana eğip üstten bir bakış attı:
"Hani şu edebiyat sınavının soruları vardı ya... Hoca odasından alıp bize getirecektin hani? Onları çalacaktın benden, unuttun mu yoksa haftasonu olanları?"
​İşte o an, hafızamın en karanlık köşesinde saklı kalan o kabus gibi anılar birer birer zihnime hücum etti. En son beni okulun o soğuk ve karanlık spor salonunun malzemeliğine kilitlemişler, sabaha kadar oradan çıkmama izin vermeyip benden Öznur Hoca'nın masasındaki o kilitli dosyayı, sınav sorularını çalmamı istemişlerdi. O odanın kemiklerime işleyen buz gibi soğuğunu, üzerime çöken o karanlığı derinden hissettim.
​Ama yapmamıştım. Bütün o tehditlerine rağmen hırsızlık yapmamıştım. Zaten Öznur Hoca beni severdi; ikimiz de kitapların, kelimelerin o tozlu ve masum dünyasında aynı frekansta buluştuğumuz için aramızda kelimelere dökülmeyen sessiz bir bağ vardı. Ben o soruları asla çalmamıştım.
​Tam o sırada, zihnimdeki daktilo birden şiddetli bir takırtıyla durdu. Yazar hanım şaşkınlıkla tuşlardan elini çekerken, kafasını kaşıyarak mırıldandı:
​Tık... tık...
"En son bölüm finaliydi bu... Hayda, ben burayı tamamen unutmuşum! Spor salonu detayı nereden çıktı şimdi, senaryoda böyle bir şey yoktu ki?"
İçimdeki yazarın bu şaşkınlığına karşılık zihnimden ona hafifçe göz kırptım, ardından hemen önümde öfkeyle parlayan kahverengi gözlere, Gülnaz’a çevirdim bakışlarımı. Sesimi olabildiğince sakin, pürüzsüz tutmaya çalışarak cevap verdim:
​"Vermem."
​Şimal, kollarını göğsünde birleştirip kaşlarını havaya kaldırdı:
"Uzatma, ver gitsin işte!"
​"Çalmadım ben ki soruları..." dedim kendimden emin bir tonla.
​Kızlar bu cevabımla bir anlığına duraksadılar. Ne yani, soruları gerçekten çalacağımdan bu kadar emin miydiler? Gülnaz, öfkeden kasılan sert bir adımla üzerime doğru yaklaştı. Buz gibi olan eliyle çenemden sıkıca kavrayıp başımı yukarı, kendi yüzüne doğru çekti. Nefesini yüzümde hissederken, neredeyse tükürcesine konuştu:
​"Bende seni akıllı sanardım."
​Zihnimin derinliklerinden daktilonun tıkırtısı yükseldi:
Tık... tık...
"Zekiyim zaten, asıl o kendi kıt zekâsını belli ediyor!"
​İçimdeki yazarın bu savunmasına karşı ben içimden homurdandım:
Hırsız değilim ben!
​Gülnaz, dudaklarında alaylı ve küçümseyen bir kıvrımla devam etti:
"Ama aptalsın, edebiyatçı kız."
​O sırada Pınar'ın elleri kolumdaki baskısını daha da artırdı; canım acımıştı, dişlerimi birbirime geçirdim. Şimal ise birden dikleşip huzursuz bir hareketle okulun geniş bahçe girişine doğru baktı. Bir şeylerin ters gittiğini, üzerimizde yabancı gözler olduğunu hissetmiştim. Şimal de aynı şeyi fark etmiş olacak ki kolumu bırakıp etrafa göz gezdirdi.
​Gülnaz, çenemdeki parmaklarını sertçe iterken dişlerinin arasından tısladı:
"Görüşeceğiz."
​Arkasını dönüp, kibirli adımlarla ilerlemeye başladı.
​Zihnimde daktilo yeniden hızlandı:
Tık... tık... tık...
"Neydi bu şimdi? Ben bugünkü kurguma daha sakin, romantik bir başlangıç yapacaktım!"
​Pınar kolumu acı dolu bir sarsıntıyla bırakmış, sadık bir köle misali Gülnaz’ın birkaç adım arkasından yürüyerek uzaklaşmıştı. Ben ise parmaklarımla, Pınar'ın morarttıği kolumu ovuşturuyordum.
​Zihnimdeki yazar homurdanmaya devam etti:
Tık... tık...
"Krem sür oraya, moraracak kesin."
Sürerim, diye geçirdim içimden bıkkınlıkla.
Tık... tık...
"Bana çemkirme!"
Sana çemkirmiyorum.
Tık... tık...
"Ben bu satırları beğenmedim, dramdan içim şişti."
​Alaycı bir tebessümle karşılık verdim:
Üzgünüm yazar hanım, hayat benim kontrolümde değil.
​Tık... tık...
"Ben bugün aşk kurgulayacaktım ya..." dedi dertli dertli, tuşlara yavaşça vurarak.
​Yazar hanıma zihnimden bir kez daha göz kırparak okulun ana giriş kapısından içeri adım attım. Sınıfa doğru yöneldiğim o an, yazarın o meşhur aşk kurgusu çoktan zihninde uyanmış, tuşlar delicesine oynamaya başlamıştı bile:
​Tık... tık... tık...
"Bak şimdi; esas oğlan köşede sıkıştırılan Gökçe'nin yanına havalı bir şekilde gelir, o Gülnaz'ı kenara itip esas kız olan Gökçe'yi kurtarır..."
​Dayanamayarak içimden göz devirdim: Aynen, kesin öyle olur.
​Tık... tık...
"Hatta ders başlamadan seni şu girişteki kulübenin arkasına çeker..."
Yazar coştukça coşuyor, daktilosunu tuşlarken neredeyse kıkırdıyordu.
​Tık... tık...
"Ve sonra milim milim yaklaşır..."
​Hafifçe öksürdüm ve kalabalığı yarıp geçerek kendi sırama oturdum.
​Tık... tık...
"En heyecanlı yeriydi ama!"
​İçimden derin bir nefes alıp gözlerimi tahtaya diktim:
Kes sesini, yazar hanım.
Sınıf bayağı dolmuştu. Herkes yerine otururken Emir girdi içeri; yanında yabancı bir kız ve Emir’den biraz daha uzun bir erkek vardı. Sınıftaki herkes bu üçlüye bakıyordu. Emir sınıfın ortasında durdu, kollarını iki yana açtı ve yüksek sesle konuşmaya başladı:
​"Değerli sınıf arkadaşlarım..."
​Zihnimde daktilonun tuşları tıkırdadı:
Tık... tık...
"Şovmen yine sahnede, tören komutanı mübarek..."
​Emir devam etti: "Bugün sizlere yeni..." Yanındaki çocuğun omzuna sertçe vurdu. Çocuk, bal rengi gözleriyle Emir’e baktı ve yüzündeki o umursamaz, ifadesizcelikle kimseye bakmadan öylece durdu.
​Zihnimdeki yazarın tuşları birden hızlandı:
Tık... tık...
"Bal rengi gözler ha..."
Benim yaptığım bu benzetme hoşuna gitmiş olmalı ki, daktilonun başındaki yerinde iyice doğrultmuştu kendini.
​Emir devam etti: "Doğru duydunuz, o burada... Aras Koray."
​Sınıfta hafif bir uğultu çıktı. Kızlar Aras denilen çocuğa hayranlıkla bakıyor, aralarında fısıldaşıp gülüşüyorlardı. Aras ise bu ilgiye karşı zerre istifini bozmamıştı.
​Emir sırıttı: "Kızlar, teşekkürler sonra kabul edilir... Yani ilk sizlerle tanıştıran ben oldum sonuçta, kıymetimi bilin."
​Aras, Emir'in omzundaki kolunu ters bir hareketle itti. Emir bu tepkiye şaşırarak yanındaki kıza döndü ve hızla ekledi:
"Bu da kız kardeşi, Umay Koray. Umarım bazı dengeler anlaşılmaz da başımız belaya girmez..."
​Kız sıkıntıyla göz devirdi, kollarını kavuşturdu.
​Emir sordu: "Bitti mi?"
Umay tek kelime etti: "Bitti."
​Ben ise sınıfın tam ortasında durmuş, Koray kardeşlere bakıyordum. Zihnimde daktilo ağır ağır tıkırdadı:
​Tık... tık...
"Biri yer, biri içer; kıyamet kopar... Birden üç oldu dedi!"
​Göz bile kıvıramıyordum. Ben okulda Gülnaz’a bile alttan alıyordum sırf aile birlik kurum başının kızı diye; peki şimdi doğrudan okul sahibinin çocukları mı gelmişti buraya? Bu düşünceyle hemen önüme döndüm. Çok dikkatli olmalıyım, diye geçirdim içimden.
​Ama yazar hanım hâlâ başka bir alemdeydi:
Tık... tık...
"Bal rengi ama hangi bal? Çiçek balı mı, çam balı mı? Detay çok önemli romanda!"
​İçimden kahkaha attım: Salaksın sen ya.
Tık... tık...
"Yazarım ben, estetik detaylar sorulur tabii ki!"
​O sırada sınıfa Öznur Hoca girdi.
"Günaydın gençler, yerlerinize geçin."
​Emir kendi sırasına geçti. En arkada benim sıram vardı, arkamda ise boş bir sıra duruyordu. Aras hiç düşünmeden o boş sıraya geçti. Ama Umay ayakta kalmış, nereye oturacağını bilemeyerek etrafa bakınıyordu. Gülnaz hemen fırsattan istifade araya girdi, yanındaki boş yeri göstererek yapmacık bir gülümsemeyle seslendi:
"Umay, istersen yanım boş, buraya gelebilirsin..."
​Umay, Gülnaz’ın o sahte tavrına şöyle bir baktı; ön tarafa çekiştirdiği at kuyruğunu geriye attı ve Gülnaz’ın teklifini tamamen görmezden gelerek gelip doğrudan benim yanımdaki boş sıraya oturdu.
​Öznur Hoca yoklamaya başlamıştı bile. Umay’a dönüp sessizce fısıldadım:
"Hoş geldin."
Umay hafifçe başını salladı:
"Sağ ol," dedi samimi ama mesafeli bir sesle.
​İçimdeki yazar kahkaha atıyordu zihnimde:
Tık... tık...
"Az önceki kavganın arasında konuyu nasıl da değiştirdik... Nefesim kesildi heyecandan!"
Tık... tık...

"Gülnaz’ın suratındaki o morarmış ifadeyi gördün mü? Paha biçilemezdi!"
​Ben de içimden sessizce gülüştüm. Umay, bu ani sessizliğime ve yüzümdeki kaçamak tebessüme anlam veremezmiş gibi bana baktı; ben de hemen toparlanıp boğazımı temizlercesine hafifçe öksürdüm ve çantamdan edebiyat defterimi çıkarıp masaya serdim. Derse odaklanmaya çalıştım ama içerideki o yazar hanımın daktilosu bir an olsun susmak bilmiyordu, kafamın içinde tıkırdayıp duruyordu.
​Tam o sırada Öznur Hoca’nın tok ama sevecen sesi kulaklarımda yankılandı:
"Gökçe... Nerede kalmıştık kızım?"
​Hızla önümdeki kitaba ve defterime baktım. Sayfaları hızla çevirirken mırıldandım:
"En son betimleme ve öyküleme arasındaki farklarda kalmıştık hocam."
​Son sınıf olmamıza rağmen Öznur Hoca "Tekrardan göz çıkarmaz, temel sağlam olmalı" diyerek her yıl konuları sanki ilk defa anlatıyormuş gibi sabırla ve detayla baştan alırdı. Sesli bir şekilde konunun ana hatlarını özetledim:
"Anlatım özelliklerinde..."
​Öznur Hoca başını salladı, elindeki kalemi masaya hafifçe vurarak sınıfta ağır adımlarla yürümeye başladı:
"Evet... Peki, bana bu konuda örnek vermek isteyen çıkacak mı?"
​Arka sıralardan Sarp hemen atladı, her zamanki hazırcevap halleriyle:
"Hangi konuda hocam? Aşk mı, macera mı, yoksa yine edebiyatın tozlu sayfaları mı?"
​Öznur Hoca hafifçe gülümseyerek tebeşir tahtasına döndü:
"Konu sizler için ne ifade ediyorsa ondan verin Sarp."
​Zihnimin derinliklerinde yazar hanım çoktan örnekler yazmaya başlamıştı ama bu sefer daktiloya değil, sanki masasının çekmecesinden çıkardığı kalın bir şiir kitabına sarılmıştı. O an Pınar, sinsice sırıtarak öne doğru eğildi ve sesli bir şekilde arkasındakilere fısıldadı:
"Bu açık bir çekidir ama hocadan..."
​Sınıfta birkaç kişi kıkırdadı. Öznur Hoca duraksadı, başını hafifçe omzunun üzerinden çevirip baktı:
"Belki öyle Pınar, belki de hayatın tam kendisi..."
​Pınar pişkin bir tavırla kollarını kavuşturdu:
"İyi maden, o zaman konu aşk olsun hocam, hadi bakalım!"
​Hafifçe öksürdüm; sınıfın tüm dikkatleri anında bana çevrildi. Ben ise elimdeki kalemin arkasıyla kulağımın kenarına hafifçe bastırarak içimdeki o sese odaklandım.
​Zihnimdeki yazar hemen tuşlara vurdu:
Tık... tık...
"Aşka inancım yok ki benim, ne örneği vereceğim?"
​Yok zaten, diye geçirdim içimden isyankar bir sesle.
​Yazar hanım içeride bana kocaman, hayali bir göz devirme hareketi yaptı.
​Öznur Hoca, sınıfın üzerindeki bu ani elektriklenmeyi sezinlemiş gibi bakışlarını doğrudan bana dikti:
"Madem konuyu Pınar açtı ve sınıfın da gözü senin üzerinde Gökçe, hadi bize bir aşk örneği ver bakalım."
​Pınar’ın yüzündeki o zafer kazanmış sırıtış biraz daha genişledi. Ben ise ne diyeceğimi bilemeyerek yutkundum:
"Hocam ben örnek vermesem..."
​İçeride daktilo birden hızlandı:
Tık... tık... tık...
"Ama ha! Ben burada kaç tane yazdım, biri de tutup okunmaz mı ya!"
​Öznur Hoca masanın kenarına yaslandı, ikna edici bir gülümsemeyle başını eğdi:
"Hadi ama Gökçe, kırma beni ve arkadaşlarını. Senin kaleminin güçlü olduğunu biliyorum, hadi dök içindekileri."
​Elimdeki kalemi parmaklarım arasında sıkıca kavradım; tahtaya bakan onlarca çift gözün ağırlığı omuzlarıma binmişti. Zihnimdeki karmaşık kelimeleri, kelime kelime süzüp birleştirdim ve sonunda başımı kaldırıp sesli bir şekilde konuşmaya başladım:
​"Benim fikrime göre... bir konuya örnek vermek için önce onun neye benzediğini tatmak ve derinden hissetmek gerekir, hocam. Ama madem birkaç şey söylemek gerekir, ben aşkı betimlerken onu daha çok kestaneye benzetirim."
​Sınıfta hafif bir mırıltı koptu. Pınar burnundan kıl aldırmaz bir tavırla kollarını bağlarken, ben devam ettim:
​"İlk başta dikenlidir, kabuğu serttir; ona yaklaşmak ve kırmak gerekir, belki de ellerini kanatır, canını acıtır, çünkü dikenleri acımasızdır. Ama o kabuğu aşıp da içine ulaştığında... oradaki sıcak ve yumuşak tatlılık bütün bedenine yayılır. Bilmiyorum, insan aşıkken üşümek ona yabancı mı gelir, yoksa o acıya rağmen hiç mi üşümez, onu bilemem."
​Sınıftaki herkes adeta nefesini tutmuş bana bakıyordu. Yutkundum, boğazımdaki o kuru düğümü yutmaya çalışarak öyküleme kısmına geçtim:
​"Öykülemeye gelince... Ben aşkı, karlı ve fırtınalı bir dağ başındaki o yalnız ama sıcak ahşap eve benzetirim. Yollar soğuktur, engellidir, adım atmak zordur; belki de bizi o eve doğru ilerletmeye mecbur kılan, karanlıkta pencereden dışarı sızan o sönük ama sıcak kızıl ışıktır. Ya da sadece o evin içindeki o eşsiz sıcaklıktır."
​Cümlem bittiğinde sınıfta derin bir sessizlik oldu. Öznur Hoca gurur dolu ve parıldayan gözlerle bana bakıyordu; Umay ise yanımda hafifçe kafasını sallayıp onaylar bir ses tonuyla mırıldandı:
​"İyiydin... Hatta bayağı iyiydin."
​Zihnimin ta derinliklerinde daktilonun tuşları bir anda coşkuyla patladı:
Tık... tık... tık...
"Oha! Bunu ben bile bu kadar şiirsel kurgulamadım! Tam bir başyapıt... Zaten neden senin yazarın olduğum şimdi daha iyi anlaşılıyor!"
​İçimdeki yazarın bu kendini beğenmiş haline göz devirecektim ki, sınıfın içindeki o ağır sessizliği arkadan gelen tok, umursamaz bir erkek sesi bozdu:
​"Güzel bir benzetme..."
​Gözlerim istemsizce o tarafa kaydı. Konuşan Aras'tı. Arkasına yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Yüzündeki o alaycı ama bir o kadar da keskin ifadeyle devam etti:
"Ama hep bir sıcaklık aramış arkadaş... Sanki aşk sadece insana huzur veren, şömine başı bir hismiş gibi."
​Öznur Hoca başını hafifçe yana eğdi, merakla gülümsedi:
"Öyle mi Aras? Sen nasıl tanımlardın peki? Sana göre aşk nedir?"
​Aras omuz silkti, bakışlarını benden ayırmadan doğrudan hocaya cevap verdi:
"Bilmem... Hiç derinlemesine düşünmedim ama her duygu sıcak olmak zorunda değil. Özellikle de aşk... Bazen dondurur adamı, yakmaz."
​İçimden onun bu iddialı sözlerini alayla taklit ettim:
Sıcak değilmiş her duygu efendisi seni... Romantizmin katili mübarek.
​Zihnimdeki yazar, Aras’ın bu sözleri üzerine daktilosuna adeta hırsla, öfkeyle tuşlamaya başladı:
Tık... tık... tık...
"Bak seninkine! Sıcak ve soğuk nasıl birbirine meydan okuyor ama? Görüyor musun aradaki o gizli çekimi?"
​İçimden yazar hanıma kocaman bir göz devirdim. Zaten arkamda oturan bu buzdağı çocuk, ilk dakikadan beri sinirlerimi bozmaya yetmişti; bir de yazarın onun üzerinden yeni bir aşk kurgusu örmesine asla niyetim yoktu.
​Öznur Hoca, Aras'ın cevabına karşı tatlı bir tebessümle başını salladı:
"Farklı bir bakış açısı... Görüyorum ki sınıfın kalemi de fikri de oldukça hareketli bugün."
​Önüme dönerken derin bir nefes aldım ve defterime geri çekildim. Ama içimdeki o daktilo sesinin bugün susmaya niyetli olmadığını çok iyi biliyordum.
​Öznur Hoca tahtaya yeni başlıklar yazıp konuları tek tek anlatmaya devam ederken, içimdeki o hafif sıkıntı yavaş yavaş artmaya başlamıştı. Elimdeki tükenmez kalemle defterin kenarına sert bakışlı, öfkeli bir göz çizmeye başladım. Yanımda oturan Umay hocayı büyük bir dikkatle dinliyor, parmaklarıyla istemsizce dalgalı saç uçlarıyla oynuyordu. İçerideki yazar hanım ise Aras’ın az önceki iddialı sözlerine kafayı takmış durumda, sanki bir roman yazmıyormuş gibi aşkın soğuk ve sıcak yönleri üzerine zihninde hayali bir rapor hazırlıyordu.
​Kafamın içindeki o daktilo tıkırtıları yüzünden çizdiğim göze tam olarak odaklanamamış, hatta yanlışlıkla şeklini bozmuştum. Sinirle kalemi bastırıp gözün tam üstüne kocaman bir çarpı attım. Göz ucuyla sınıfa şöyle bir baktım; dersin bu teorik kısmında pek çok kişi sıkılmış, kimisi masaya kapanmıştı. Öznur Hoca dersi eğlenceli kılmaya çalışsa da, son dersin o ağır yorgunluğu üzerimize çökmüştü kısmen.
​Tam o sırada telefonum titreşti. Sessizde olan ekrana gizlice baktım; bildirim Gülnaz’dandı.
Yazar hanım... diye mesaj atmıştı pisikopat.
​Başımı kaldırıp çapraz sıraya baktığımda, Pınar'ın alayla bana baktığını gördüm. Şimal ortalıkta yoktu; kim bilir yine Gülnaz'ın arkasından hangi işler için koşturuyorlardı?
​Umay birden bana döndü, defterimdeki karaladığım göze takıldı gözü:
"Güzel çizmiştin, niye karaladın ki?"
"Beğenmedim," dedim kısa keserek.
​Tam o an, teneffüs zili acı bir çınlamayla çaldı.
​Zilinin sesini fırsat bilen Emir, vakit kaybetmeden doğrudan bizim masanın önüne kadar geldi. Üzerine serbestçe bıraktığı okul gömleği ve serseri tavırlarıyla tepemizde dikildi:
"Edebiyatçı kız..."
​Başımı kaldırıp onun açık kahverengi gözlerine çevirdim. Sarıya çalan saçlarını eliyle geriye doğru atıp o her zamanki piç kurusu sırıtışıyla bakıyordu bana.
"Ne var, Emir?"
"Güzellik var," dedi hiç düşünmeden.
​Zihnimde daktilonun tuşları neşeyle tıkırdadı:
Tık... tık...
"Bu çocukta ne ararsan var ama sadakat sıfır. Hangi kızla konuşsa yarım saat sonra unutur kesin!"
​İçimden yazar hanımı onayladım:
Bencede... Tam bir baş belası.
​Ama yazar ummadığım, beklenmedik bir cümle daha ekledi tuşlara:
Tık... tık...
"Ama erkeğin hafif oynağı makbuldür be Gökçe, romana renk katar!"
​İçimden kocaman bir göz devirdim ve doğrudan Emir'e odaklandım:
"Eğer güzelse, uzatmadan ne istiyorsun benden onu söyle."
​O sırada Umay, Emir’in bu yılışık hallerinden sıkılmış olacak ki sert bir sesle araya girdi:
"Emir, ne yapıyorsun sen yine? Rahat bırak kızı."
​Emir, Umay’a dönüp hafifçe sırıtarak elini salladı:
Umaycığım, sen karışma güzelim... Hadi git, babanın devasa okulunu falan gez, yeni yerleri keşfet."
​Umay bu lakayt söze karşılık gözlerini devirirken, o sırada sınıftan çıkmakta olan Aras, omuzunu bizim sıranın köşesine sertçe çarparak geçti. İstemsizce başımı çevirip arkasından baktım. Aras arkasına bile bakmadan koridora yürürken, Gülnaz da aceleci adımlarla hemen arkasından takibe koyulmuştu; altın sarısı saçlarını elleriyle düzeltip arkasından yetişmeye çalışıyordu.
​Umay, Emir'e son bir uyarı dolu bakış attı, ardından oturduğu yerden kalkıp hiçbir şey söylemeden sınıftan dışarı çıktı.
​Emir hiç düşünmeden hemen yanındaki boş sıraya oturdu. Kollarını masaya yaslayıp bana doğru biraz daha eğildi:
"Ne var, edebiyatçı kız?"
"Ne olacak, ders bitimi," dedim yüzümü buruşturarak.
"Asabiysin galiba bugün," dedi sırıtarak.
​Zihnimde daktilonun tuşları tıkırdadı:
Tık... tık...
"Bir anlasam derdini, ne güzel aşk kurgulayacağım ama ortada malzeme yok!"
​İçimden iç çektim: Değilim, Emir, sadece başımda yeterince dert var.
​Gözleri anlık olarak dudaklarıma kaydı ve pişkince sırıtarak devam etti:
"Sabah seni kapıda niye sıkıştırdılar öyle?"
"Merak ediyorsan gidip onlara sorsaydın ya, Emir."
"Ama keyfi sende çıkıyor, ne yalan söyleyeyim..."
​Gözlerini kısıp keyifle ekledi:
"Gülnaz’ın o botokslu dudaklarının her sabah aynı tiratları atmasını izlemek sarmıyor zaten."
İğneleyici bir gülüş fırlattı ortaya.
​Zihnimdeki yazar hemen daktilosuna yüklendi:
Tık... tık...
"Haklı çocuk, o botoks ne öyle? Gülünce asimetrik duruyor."
​Yazara da içimden hemen seslendim: Kes sesini, sırası değil.
​Emir'e ters ters baktım:
"Bugün seninle uğraşamayacağım, Emir."
​Emir, dudaklarından büzüm denebilecek tiz bir ses çıkararak keyifle arkasına yaslandı, kollarını göğsünde kavuşturdu. Ona doğru dönüp net bir tavırla uyardım:
"Çekil aralıktan, dışarı çıkmam gerek."
"Ha?" dedi dalgın bir sesle.
​Daha fazla beklemeden masayı hafifçe itip kendime dar bir aralık açtım ve hızlıca sıradan sıyrılıp kendimi koridora attım. Tahmin ettiğim gibi, Gülnaz ve Pınar koridorun köşesinde Aras’la konuşmaya çalışıyorlardı. Üstümü başımı hızla düzelttim, yanlarından geçerken Aras bana dönüp bakmamıştı bile.
​Zihnimde daktilo yeniden tıkırdadı:
Tık... tık...
"Ama sen baktın Gökçe, kaçırmadın detayı."
Öylesine baktım, diye savundum kendimi içimden.
Tık... tık...
"Şuraya büyük harflerle yazıyorum bak, yarın öbür gün unutursan yüzüne okurum."
Oku, oku madem, dedim yazar hanıma bıkkınlıkla ve merdivenlerden hızla kantin katına indim.
​Şimal’e orada rastladım; sıraya geçtiğimde bana gözlerini dikmiş, tehlikeli ve imalı bir şekilde bakıyordu. Kantin mahşer yeri gibi kalabalıktı. Öğrenciler ilk teneffüsün verdiği o açlıkla neredeyse birbirini eziyordu. Zaten on dakikalık teneffüsün su gibi akıp gideceğini bildiğimden, bir şey alamayacağımı anladım ve çaresizce arkamı döndüm.
​Tam o sırada kalabalığın arasından, daha önce sınıflarda hiç görmediğim yabancı bir kız seslendi:
"Gökçe... Bir bakar mısın acil?"
​Ses tuvaletlerin olduğu loş koridor tarafından geliyordu. Adımlarımı yavaşlattım, kaşlarımı hafifçe çatarak şüpheyle yanına yaklaştım:
"Bana mı dedin? Bir şey mi oldu?"
​Kız yüzünde sahte bir telaş ifadesiyle başını salladı, tuvalet kapısından içeri bir adım atıp eliyle gelmemi işaret etti:
"Ya... Arkadaşımın eli kesildi de acil yara bandı lazım, çantanda var mı diye bakacaktım, bakar mısın şuraya bir dakika?"
​Hiçbir şeyden şüphelenmeyerek, insanlık hali diyerek telaşla içeri adım attım. Ama daha eşikten içeri girdiğim an, ensemde hissettiğim o ani hava akımıyla duraksadım. Kapının arkasında pusuya yatan eller, birden üzerime çullandı.
​Refleksle kendimi geriye çekmeye çalıştım ama çok geçgi. Kollarımı iki yandan demir gibi saran eller, hareket etmeme izin vermedi.
"Bırakın beni! Ne oluyor!" diye bağırdım, sesim tuvaletin soğuk duvarlarında yankılandı.
​Tam o sırada saçlarımdan sertçe yakalayan biri, başımı acımasızca geriye doğru çekiştirdi. Saç derimde kopuyormuş gibi hissettiğim o keskin acıyla dudaklarımdan istemsiz bir inilti döküldü.
​"Sesini kes de çabuk olalım!" diye tısladı kulaklarımın arkasından tanıdık bir ses; Pınar’dı.
​Beni adeta sürükleyerek en sondaki geniş tuvalet kabinine tıkıktılar. İçerideki metal, soğuk sandalyeye zorla omuzlarımdan bastırıp oturttular. Yanlarında getirdikleri kalın, şeffaf koli bandını kollarımın etrafına dolamaya başladılar.
​"Yapmayın! Bırakın beni!" diye çırpındım. Vücudumu sağa sola sallayarak direnmeye çalıştım ama dörde birlik bu kuşatmada kaçabilmem imkansızdı. Biri gövdemden sandalyeye bastırıyor, diğeri kollarımı ve ellerimi gövdemin etrafında sıkıca bantlıyordu. Son olarak bacaklarımı da sandalyenin alt demirine sıkıca sarıp bantladılar.
​Artık kıpırdayacak tek bir parmağım bile kalmamıştı. Sandalyeye mühürlenmiş gibi, nefes almaktan başka hiçbir şey yapamayacak duruma gelmiştim.
​İşlerini bitirdiklerinde, kabinin kapısına yaslanan Pınar yüzünde zafer kazanmış, zehirli bir sırıtışla eğildi yüzüme:
"Düşünce tesisimize hoş geldin, edebiyatçı kız. Gülnaz’ın sana küçük bir selamı var."
​Anlamıştım. Bütün bunlar, o soruları çalmadığım ve onlara boyun eğmediğim için ödetilen bedeldi.
​Kızlar kahkahalar atarak kabinden çıktı ve dışarıdan kapının kilidini sertçe çevirdiler.
​Karanlık, rutubetli ve tuvaletin o iğrenç, kimyasal kokulu havasıyla baş başa kalmıştım. İçerideki o ağır sessizlik, boğazıma bir yumru gibi oturdu. Göz pınarlarımda direnmeye çalışan o gururlu gözyaşları, nihayet baraj kapaklarını yıkarak yanaklarımdan aşağı, ardı ardına süzülmeye başladı. Düştüğüm bu aciz, bu savunmasız durum içimi acıtıyordu.
​Zihnimin en derin köşesinde, bu trajik tabloyu izleyen yazar hanım adeta çılgına dönmüştü:
Tık... tık... tık... tık...
"Ağlama Gökçe! Sakın o gözyaşlarını onlara hediye etme! Dik dur!" diye bağırıyordu kafamın içinde.
​Öfkeyle ve çaresizlikle içimden yazara karşılık verdim:
Sorun ağlamak mı yazar? Görmüyor musun, ellerim kollarım bağlı! Düştüğüm şu sefil duruma bak, nasıl çıkacağım buradan?
​Yazarın daktilosu bir an için sertçe durdu. Sonra o her zamanki mesafeli, keskin tonda tuşlara bastı:
Tık... tık...
"Ağlamayı kes, çocuk değilsin sen... Bırak gözyaşlarını şimdi. Buradan çıkmanın bir yolunu bulacağız. "