3 bolüm

3. Bölüm
​Alarmın o tiz sesi odanın sessizliğini bıçak gibi keserken gözlerimi araladım. Sabahın o uykulu mahmurluğu üzerimdeyken, zihnimin derinliklerinden yazarın esneyen sesi yükseldi:
​Tık... tık...
"Biraz daha uyusak ya, başrolün bile uykudan gözü açılmadı..."
​"Uykumu aldım ben," diye mırıldanarak yataktan fırladım. Dolabımdan dünkü olaylardan arınmış, temiz yedek kıyafetlerimi çıkarıp aceleyle üzerime geçirdim. Çantam zaten dünden hazırdı, ona bile dokunmadan odadan hızla çıktım. Kapının önünde ayakkabımı giymeye çalışırken, ayağımdaki çekçekle uğraşırken dengemi kaybedip küt diye doğrudan "götüm üstüne" yere yapıştım.
​Zihnimdeki yazar hemen daktilosuna vurdu:
Tık... tık...
"Günaydın Gökçe, güne sert bir başlangıç oldu."
​Kendi kendime gülerek "Geç kalacağız," diyerek yerden kalktım, kapıyı kilitledim ve hızlıca sokağa fırlayıp yola koyuldum. Okulun büyük demir kapısından içeri adım atarken, önümde siyah lüks bir araba sessizce durdu. İçinden ilk inen Umay oldu; siyah saçlarını geriye doğru iterken okul bahçesine şöyle bir göz gezdirdi. Beni gördüğünde yüzünde hafif, samimi bir gülümseme belirdi. Ardından arkasından Emir ve Aras da indi. Emir hemen bana bakıp göz kırptı; başımı hemen önüme döndüm ama arkamdan Umay’ın sesini duydum:
​"Gökçe!"
​Arkama döndüm ve yüzüme yapmacık bir gülümseme yerleştirmeye çalışarak seslendim:
"Günaydın Umay!"
​Umay hızlı adımlarla yanıma gelip koluma girdi bile.
"Dün neredeydin sen ya? Teneffüste birden kayboldun."
"Okulda..." diye mırıldandım.
O sırada arkadan Aras’ın tok sesi eklendi:
"Okulda..."
​İkimiz aynı anda söylemiştik bunu.
​Zihnimin içindeki yazar anında tuşlara yüklendi:
Tık... tık...
"Okuldaydın da sanki cinayet işlemiş gibi yemin edecek kıvamdasın kızım, sakin ol!"
​Gerginlikle Umay’a döndüm. Dün Aras’a biraz kaba davranmıştım, suçluluk duygusu içten içe beni kemiriyordu. Emir ise her zamanki o yılışık halleriyle yanımıza gelip kulağımın arkasındaki saçlarımı serbest bıraktı; ona sinirli bakışlar fırlatmakla yetindim. Aras ise Umay’ın yanındaydı, elleri cebinde etrafa bakıyordu.
​"Okuldaydım ama kütüphanedeydim ben," diye atıldım kendimi savunarak.
Umay kaşlarını hafifçe çattı:
"Endişelendim."
"Benim için mi?" diye sordum şaşkınlıkla.
Umay anında başını salladı:
"Evet, niye sordun ki?"
"Bir şey için sormadım, öylesine işte..."
​Birlikte sınıfa doğru yürümeye başladık. Emir, yol üstünde sarışın bir kızın yanına geçip laf atmaya başlarken, Aras kardeşinin arkasından yürüyordu; hafifçe sırıtıyordu. Ben ise istemsizce ona bakıyordum ama o birden başını çevirip göz göze gelince anında önüme döndüm.
​Yazar Hanım dayanamayıp yine araya girdi:
Tık... tık...
"Gökçe, yıl 2010 yaz dizisi mi burası? Bu kaçamak bakışlar ne?"
​İçimden yazara göz devirip Umay’la birlikte sınıfa girdik. Umay kendi yerine otururken, ben de istemsizce Aras’ın olduğu tarafa döndüm.
"Günaydın Aras," dedim refleksle.
Aras kafasını bile kaldırmadan düz bir sesle karşılık verdi:
"Sağ ol."
​Zihnimdeki daktilo yine tıkırdadı:
Tık... tık...
"Kızgın mı bize acaba?"
Yok ya, niye kızsın? diye geçirdim içimden.
Tık... tık...
"Niye olacak, dün çocuğa hırsız muamelesi çektim, çantama dokundu diye diklendim!"
"Abartma!" diye bağırdım yazar hanıma içimden. "Alt tarafı benden habersiz eşyalarıma dokunmuştu, onu vurguladım!"
​Aras da kendi yerine yerleşmişti. İçimdeki o dürtüye karşı koyamayarak, dayanamayıp Aras’ın yanındaki boş sıraya oturdum.
​Tam o sırada Umay, Aras’tan önce davranıp bana baktı:
"Gökçe?"
Aras’a baktım; o bal rengi —yok, kesinlikle kestane rengi— gözlerine odaklanıp sakince sordum:
"Sorun var mı?"
​Aras benimle hiç ilgilenmiyormuş gibi cam dışarıyı izliyor, ardından kafasını sadece masaya çevirip düz bir tonda dedi:
"Sadece otur."
​Sınıfa giren herkes önce bize bakıyordu. Tam o an, kapı açıldı ve Mert Hoca ağır adımlarla sınıfa girdi.
"Günaydın gençler," dedi.
​Elindeki bir deste boş kağıdı sınıfa dağıtmak üzere en öndeki Pınar’a uzattı. Pınar hemen pis pis sırıtarak kağıtları havaya kaldırdı:
"Pınar, arkadaştan arkadaşa dağıt bakalım... Hazırın yok ama sürpriz bir yazılı yapalım madem!"

Pınar kâğıtları sırasıyla dağıtırken, arka sıralarda oturan Şimal ile Gülnaz aralarında sinsi sinsi gülüşüyordu. O an dün tuvalette kollarımı, bileklerimi saran o acımasız bantların tenimdeki sızısını yeniden derinden hissettim; içimdeki kasılma bütün bedenime yayıldı. Derin bir nefes alıp masanın üzerindeki tükenmez kalemimi avucumun içine aldım ve ucunu hafifçe avucuma bastırarak o öfkeyi bastırmaya çalıştım.
​Tam o sırada Pınar, önümdeki sıraya kâğıdı koyarken masaya öyle sert bir darbe vurdu ki, elimdeki kalem ani bir hareketle masaya çarptı. Aras’ın bu garip hareketimi izlediğini fark edince hemen toparlanıp kalemimi kaldırdım. Mert Hoca tahtanın önünde ellerini birbirine sürterek seslendi:
"Gençler, sınava az kaldı, pratik yapalım biraz."
​Tahtadaki dijital ekrandan bir dosya açtı; sorular birer birer belirdi.
"Deneme başlasın o zaman, kolay gelsin."
​Tahtadaki sorulara hızla göz gezdirdim. İlk üç soruyu yapabileceğimi fark edip hemen kâğıda geçirdim ama dördüncü soru zorlu bir limit sorusuydu; kafam tamamen durmuştu, soruyu bir türlü anlayamıyordum.
​Zihnimin içindeki daktilo hemen tıkırdadı:
Tık... tık...
"Gökçe, nasıl yapamazsın bunu? Alt tarafı bir limit sorusu!"
Yap o zaman yazar hanım, sen yazıyorsun ya hani! diye çıkıştım içimden.
Tık... tık...
"Aras’a bak bari... Baksana çocuğun kâğıdına, ne duruyorsun?"
​Olamaz, asla yapmam, diye düşünsem de gözlerim istemsizce yan tarafa, Aras’ın kâğıdına kaydı. Kâğıttaki el yazısı o kadar düzgün ve tertemizdi ki, dudaklarım şaşkınlıkla aralandı. Masada biraz daha sağa kayıp kâğıdı tam olarak görüş alanıma soktum; son soruyu çoktan çözmüştü.
​Tık... tık...
"İşte böyle, başrol iş birliği yapar!"
​Hiç vakit kaybetmeden onun kâğıdındaki çözüm adımlarını kendi kâğıdıma geçirmeye başladım. Tam hızla geri çekilecektim ki, üçüncü soruda onun benden farklı bir cevap bulduğunu fark ettim.
​Tık... tık...
"Yanlış yapmışsın kızım, onunki -1 diyor."
Ya onunkiyse yanlış olan? diye itiraz ettim içimden.
Yazar kafanın içinde kahkahayı bastı:
Tık... tık...
"O zaman niye kopya çektin omuz başından?"
Sen "bak" dedin diye!
Tık... tık...
"Ama baktın sonuçta."
İç sesimsin ya sen yazar hanım, sus artık!
​Gözlerimi devirerek Aras’ın kâğıdı ile kendi kâğıdım arasında gidip gelirken yazar hanımla resmen zihnimde kavga ediyordum. Ama unuttuğum çok küçük bir detay vardı: Aras başını yana eğmiş, dik dik bana bakıyordu!
​Bal rengi gözleri gözlerime takılıp kaldı. Panikle elimdeki kalemi alıp alnıma dayadım, sanki kırk yıllık matematik dâhisi gibi derin düşüncelere dalmış taklidi yaptım ama yüzümdeki o suçlu sırıtışı gizleyememiştim; Aras’ın bunu hissettiğine emindim.
​Zihnimdeki yazar alayla tıkırdadı:
Tık... tık...
"Gökçe, Gökçe... Bugün kurguyu tamamen sen batırıyorsun vallahi!"
Kes sesini!
​Hızla önüme döndüm ve üçüncü sorudaki cevabımı onun bulduğu sonuca göre değiştirdim.
​Sınavın o iki saati geçmek bilmek bir yana, adeta işkence gibi uzadı durdu. Üçüncü soruda kafayı yemek üzereydim; ben sürekli farklı işlemler yapıp başka sonuçlar buluyordum, Aras -1 bulmuştu, bense inatla 50 buluyordum. Sayılar zihnimin içinde birbirine girip kıvranırken, beni o kâbusun içinden kurtaran tek şey dersin bitiş zili oldu.
​Mert Hoca tahtanın önünden ellerini çırparak seslendi:
"Süre bitti, kağıtları kaldırın... Pınar, arkadaştan arkadaşa topla bakalım."
​Pınar yerinden kalkarken yanındaki kızın kulağına eğilip homurdandı:
"Taktı bu adam da bana... Dağıt Pınar, topla Pınar..."
​Yine de homurdanarak sıraların arasından geçip kâğıtları tek tek toplamaya başladı. Sınıftakilerin bir kısmı aceleyle dışarı çıkarken, Aras ayağa kalktı. Çıkmak için benim sıramın önünden geçmesi gerekiyordu. Soğuk bir sesle:
"Çekilir misin, çıkacağım," dedi.
"Ha, pardon," diyerek hemen kenara çekildim.
​Aras yanımdan geçerken omzu omzuma hafifçe sürtündü. O an içimde tuhaf bir elektriklenme oldu ama hemen toparlandım. Tam o sırada Gülnaz, ellerini sallayarak koşar adımlarla yaklaştı:
"Günaydın Aras," diyerek hemen Aras’ın yanına sokuldu, kibirli bir sesle bir şeyler gevelemeye başladı.
​Ben ise istemsizce kasılan çenemle, sıkılı yumruklarımla onları izliyordum. Umay arkasını dönüp bana bakana kadar gözlerimi o ikiliden ayırmadım.
Mert Hoca'nın o tok sesi sınıftaki gergin havayı bir anda dağıtır gibi oldu ama benim içimdeki fırtına ancak yeni başlıyordu. Pınar, kâğıtları arkasından hınçla toplaya toplaya masamıza doğru yaklaşıyordu. Yüzündeki o sinsi ifade, sanki birazdan kâğıdımı alırken üstüne kahve döküverecekmiş gibi bir tehlike saçıyordu.
​Ben ise hâlâ Aras’ın omzunun omzuma değdiği o saniyenin şokunu atlatmaya çalışıyordum. Derin bir nefes alıp masaya tutundum. O sırada Gülnaz, altın sarısı saçlarını kabartarak, yüzüne yerleştirdiği o yapmacık ve zehirli gülümsemeyle Aras’ın hemen önüne dikildi.
​"Günaydın Aras..." dedi, sesini normalden birkaç ton ince ve cıvıl cıvıl çıkartarak. "Dün okulda tam tur gezdirememiştim seni, istersen öğle aralığında kampüsü birlikte turlayabiliriz. Bizim buraların kurallarını herkesten iyi ben bilirim."
​Aras, Gülnaz’ın bu yılışık teklifi karşısında en ufak bir kıpırtı bile göstermedi. Yüzündeki o buz gibi, mesafeli ifadeyle ellerini ceplerine soktu ve gözlerini Gülnaz’ın yüzünde şöyle bir gezdirdi; sanki karşısında insan değil de duvarda asılı duran sıkıcı bir tablo varmış gibi umursamazdı.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım'ın o neşeli daktilo tıkırtısı yükseldi:
Tık... tık... tık...
"Bak seninkine! Kız resmen avlanmaya çıkmış ama bizimki duvara çarpmış gibi taştan beter maşallah! Hadi Gökçe, bir hamle yap, kaptırma kızı!"
​İçimden yazara öyle bir göz devirdim ki, neredeyse göz bebeklerim yerinden oynayacaktı. Ne benimkisi be! Ne saçmalıyorsun yine?!
​Aras, Gülnaz’ın uzatılan zeytin dalını tamamen görmezden gelerek, tok ve net bir sesle karşılık verdi:
"Gerek yok. Kendi başımın çaresine bakabilirim."
​Gülnaz’ın yüzündeki o iddialı gülümseme milisaniyeler içinde dondu, dudakları ince bir çizgi haline geldi. Pınar ise kâğıtları toplarken bu durumu görünce sırıtmasını gizleyemedi.
​Tam o sırada Umay, elindeki çantasını omuzuna atıp masamın yanına geldi ve bana doğru eğildi:
"Gökçe, kafeteryaya iniyor musun? Sabah kahvesi içmezsem gün geçmeyecek gibi hissediyorum."
​Başımı Umay’a çevirip hafifçe gülümsedim:
"İniyorum, hadi gidelim."
​Sınıftan çıkarken Aras hâlâ koridorun çıkışına doğru yürüyordu, Gülnaz ise arkasından yapışkan bir sarmaşık gibi takılmaya devam ediyordu. Kalabalık koridorun gürültüsü arasında adımlarımızı kantine doğru yönelttik. Kafeterya her zamanki gibi mahşer yeri gibiydi; masalardan yükselen kahve kokusu, öğrencilerin gülüşmeleri ve metal tepsilerin çıkardığı o tiz sesler birbirine karışmıştı.
​Umay’la birlikte boş bir masa bulup oturduğumuz an, Umay kollarını masaya bağlayıp meraklı bakışlarını doğrudan üzerime dikti:
"Söyle bakalım Gökçe..."
​Kaşlarımı hafifçe kaldırdım:
"Neyi?"
​Umay’ın dudaklarında tekin olmayan bir sırıntı belirdi:
"Sınavda Aras’ın kâğıdına bakarken yakalandın ya hani... Ben arkadan çok net gördüm durumu. Çocuk sana bakınca nasıl da kıpkırmızı oldun öyle?"
​Zihnimde daktilo coşkuyla patladı:
Tık... tık... tık...
"İşte bu! Dış gözler bile olayı onaylıyor! Yaşasın ifşa seansı!"
​Yanaklarımda hissettiğim o ani sıcaklıkla ellerimi yanaklarıma bastırdım ve hemen kendimi savundum:
"Ne alakası var be! Sadece... sadece son sorunun sonucunu teyit ediyordum o kadar. Matematik bu, insan şüpheleniyor!"
​Umay kahkaha atarak arkasına yaslandı:
"Teyit etmek mi? Çocuğun kalbini teyit etmeyin de limitini teyit edin tabii..."
​O sırada kafeteryanın girişinden içeri giren Aras ve Emir’i gördüm. Emir her zamanki gibi etrafa gülümserken, Aras gözlerini doğrudan bizim masaya dikmişti. Bal rengi —yok, kestane rengi— gözleri kalabalığın içinden sanki sadece beni bulmuş gibi üzerimde sabitlendi.
​Zihnimdeki Yazar Hanım daktilosunu bırakmış, adeta alkış tutuyordu:
Tık... tık...
"Sahne 3, Perde 2 başlasın bakalım..."
Aras masaya doğru yaklaştı. Üzerindeki siyah gömleğin kollarını dirseklerine kadar sıyırmış, geniş omuzları ve o her zamanki mesafeli duruşuyla kafeteryanın bütün dikkatini üzerine çekmişti. Önce hafifçe eğilip başını yana yatırdı ve kardeşine seslendi:
​"Güzelim..."
​Umay oturduğu yerden başını kaldırıp gözlerini neşeyle kıstı:
"Efendim abiciğim?"
​Aras, Umay’ın bu tatlı ama bir o kadar da nazlı tavrına karşı dudaklarında belli belirsiz bir tebessümle saçlarını karıştırırken, Emir çoktan yanımda bitmiş, boş sandalyeye rahat bir hareketle yayılmıştı bile. Emir, yüzündeki o pişkir sırıtışla hemen araya girdi:
"Yazıklar olsun sana Umay! Herkese abi de, bir kere de bana abi de!"
​Umay ellerini iki yana açıp gözlerini devirdi:
"Ne ya? Aras abim benden yaşça büyük, normal olan bu!"
Emir kaşlarını havaya kaldırdı, kendini savunur gibi parmağını salladı:
"Ben de senden büyüklerin sınıfındayım, bir yaş da bir yaştır, tecrübe tecrübedir!"
​Ben onların bu çocuksu didişmesine istemsizce güldüm. Hafifçe geriye yaslanıp kollarımı göğsümde kavuşturdum ve takıldım:
"Ben derim sana Emir abi, merak etme sen."
​Emir aniden öne doğru eğilip parmağını dudaklarıma doğru uzattı ve hafifçe bastırıp pişkince fısıldadı:
"Ağzına hiç yakışmadı Gökçe... Hem bana sakın öyle deme, belli mi olur, ileride kahramanın falan olurum, lazım olurum!"
​Umay, Emir’in omzuna hafifçe vurarak araya girdi:
"Uğraşma kızla, benimle yaşıt bu zaten, ne abisi!"
Emir hiç bozuntuya vermeden omuz silkti, bakışlarını üzerimden çekmeden ekledi:
"Olsun, Gökçe’nin bana abi demesi lazım... Belki ileride başka bir unvan alırız, kim bilir?"
​Aras aniden Emir’in kolunu kardeşçe ama can yakacak kadar sert bir hamleyle sıkıp uyardı. Sesi buz gibiydi:
"Kalk bize çay getir, Emir. Çeneni de masada bırak."
​Emir göz kırparak ayağa kalktı ve masadan uzaklaşmadan hemen önce arkasından ekledi:
"Gökçe çay içmez, kahve içer... Üstelik bol şekerli!"
​Zihnimin içindeki Yazar Hanım daktilosunu bırakmış, kafasını ellerinin arasına alıp ekrana bakıyordu adeta:
Tık... tık... tık...
"Başroller karıştı, yan karakterler piyasayı ele geçirdi! Kim eli kimin cebinde belli değil, beyin yandı vallahi!"
​İçimden yazara göz devirdim: Söndüreyim yazar hanım, karışacak bir şey yok çünkü.
Yazar hemen karşılık verdi:
Tık... tık...
"Keyfimi bozma Gökçe, sahneden ellerini çek, ana akışa odaklan!"
​Aynen, diye geçirdim içimden. O sırada Aras, karşımdaki sandalyeyi yavaşça çekip oturdu. Gözlerini doğrudan gözlerime dikti; o kestane rengi gözlerinde ne bir şaka ne de alay vardı. Sesi fısıltı gibi ama bıçak keskinliğindeydi:
"Kütüphanede değildin, Gökçe."
​Umay hemen araya girip şaşkınlıkla atıldı:
"Abi, ben kütüphanededir sanıyordum, ne alaka?"
​Aras hafifçe gülerek ama gözlerini bir saniye bile benden ayırmadan Umay’a baktı:
"Sen koridorda karşılaştıktan hemen sonra tuvalet tarafına yöneldiğinde, arkandan bakan kızları görmüştüm aslında."
​Donakaldım. Kalbim göğüs kafesimi dövmeye başladı.
Görmüş müydü? Peki, omuz silkip gitmişken neden yardım etmemişti?
​Zihnimin içindeki yazar adeta çıldırdı:
Tık... tık...
"Yardım etmemiş olması karakter puanından direkt eksi 10 yazar, benden söylemesi! Bu ne soğukkanlılık!"
Sadece eksi on mu yazar? diye içimden isyan ettim, içim acıyordu.
​Aras’a döndüm; yaşadığım o derin hayal kırıklığıyla gözlerim istemsizce doldu.
Umay endişeyle ayağa kalkarken sordu:
"Abi ne tuvaleti? Ne oluyor orada?"
​Sesimi kontrol etmeye çalışarak araya girdim, sesim titremesin diye kasıldım:
"Bir şey olduğu yok, Umay... Aras yanlış anlamış sadece, önemli bir şey değil."
​Umay şüpheyle bize bakarken, elinde kahvelerle geri dönen Emir araya girip Umay’ın kolundan tuttu:
"Umay, gelir misin biraz yardım et, tepsiyi taşıyamıyorum, dökülecek."
Umay homurdanarak kalktı ve Emir’in yanına geçti.
​Masada baş başa kalmıştık. Aras sessizliği bozdu, öne doğru biraz daha eğildi:
"Buna neden izin veriyorsun, Gökçe?"
​Sorusu zihnime bir demir balyoz gibi indi; aslında o an ne demek istediğini gayet iyi biliyordum. Tuvaletteki o tuzağı, Gülnaz’ın yaptıklarını... Her şeyi görmüştü ama hiçbir şey yapmamıştı.
​Tam ağzımı açıp o gururlu, zehirli cevabı verecektim ki, kalabalık kafeteryanın diğer ucundan o tiz, yapmacık ve zehirli ses yankılandı:
"Edebiyatçı kız... Bir bakar mısın buraya?"
​Gülnaz’dı.
​Aras aniden başını kaldırıp bana baktı; gözleriyle “Gitme” der gibi, neredeyse yalvarır gibi bir ifade takınmıştı. Ama içimdeki o gurur, o inatla ayağa kalktım. Aras’ın o uyarı dolu bakışlarını arkamda bırakarak, başım dik bir şekilde Gülnaz’ın yanına doğru yürümeye başladım.

Gülnaz, yüzündeki o sahte, mide bulandırıcı şefkat maskesini milisaniye bile bozmadan bana doğru bir adım attı. Altın sarısı saçları omzuna dökülürken, sesindeki o zehirli tatlılık koridorun duvarlarında yankılandı:
"Ah, Gökçem ya... Ben halbuki bilerek yapmadıklarını sanmıştım, dün kapıyı üstüne kilitlediklerini tamamen unutmuşlar, dalgınlık işte... Yoksa sen yanlış mı anladın?"
​Ama o kelimelerin ardında, o zorba kızın gözlerinden okunan nehir gibi bir alay, bir nefret ve bir üstünlük hırsı akıyordu. Yüzündeki o sinsi gülüş, sanki benimle bizzat eğlendiğinin, beni ezmekten keyif aldığının en net kanıtıydı.
​Boğazımda demirden bir yumru gibi düğümlenen öfkeyle yutkundum. İçimdeki o kavurucu ateşi dışarı vurmamak için dişlerimi birbirine öyle bir geçirdim ki, çenemden gelen ses kendi kulaklarımda yankılandı. Sesimin titrememesine, o acizliğimi onlara belli etmemeye çalışarak buz gibi, keskin bir tonla sordum:
"Ne istiyorsun, Gülnaz? Oy oyun oynamayı bıraksan artık?"
​Zihnimin en karanlık, en ücra köşesinden Yazar Hanım’ın isyan dolu daktilo sesi, bu kez adeta ortalığı yıkarak yükseldi:
Tık... tık... tık... tık...
"Bıktım artık Gökçe! Şunun ağzının payını ver, ezdirme şu gururunu! Bir tokat at geç, kurgunun ipini eline al!"
Olamaz, okuldan atılırım! diye çığlık attım içimden. Bursum yanar!
Tık... tık...
"Atılmazsın Gökçe, abartma! Alt tarafı birkaç laf söyleyeceksin, bu kadar sin sin durma!"
Yazar, sen biliyorsun durumumu; liseden sonra üniversite okumam, hayata tutunmam, o lanet evden kaçabilmem için bana kimse burs vermez, bu lise benim için tek umut!
Tık... tık...
"İyi... Bir şey demezsen böyle böcek gibi ezilmeye, başkalarının kirli çamaşırlarını katlamaya mahkûm kalırsın kızım..."
​Gülnaz, aramızdaki bu sessiz, gerilim dolu savaşı umursamaz bir tavırla kıkırdayarak böldü:
"Hadi, dersimiz beden eğitimi, boşuna vakit kaybetmeyelim. Soyunma odasına inip hazırlanalım."
​Pınar da kıkırdayarak hemen yanımıza, Gülnaz’ın bir adım gerisine sokuldu. Birlikte binanın en alt katındaki, duvarları nem kokan, floresanları hafifçe titreyen o karanlık ve havasız kızlar soyunma odasına indik. İçeri girdiğimiz an üzerimdeki o boğucu hava, sırtıma binen yükle birlikte daha da ağırlaştı.
​Gülnaz, üzerindeki okul tişörtünü çıkarıp aceleyle spor kıyafetlerini giymeye başlarken, Pınar’la birlikte üzerlerinde o ter kokulu, kırışık kirli formalarını üst üste yığıp doğrudan benim kucağıma fırlattılar. Üzerime yığılan o kumaş yığınıyla birlikte geriye doğru bir adım sarsıldım. Gülnaz aynanın karşısına geçip dudak büzerek söylendi:
"Ben bırakır mıydım seni dünkü cezadan mahrum? Daha yeni başlıyoruz Gökçecim, alışsan iyi olur."
​Sonra ani bir manevrayla yanı başındaki Pınar’a döndü; sesini yapmacık bir öfkeyle, sanki sahnede tiyatro oynarmış gibi yükselterek rol yapmaya başladı:
"Seni döveceğim Pınar! Nasıl unutursun dünkü cezayı tek başına çekmesini? Kızı kendi haline bırakmışsın, ayıp değil mi?"
Pınar da hemen rolü devralıp gözlerini devirdi, yüzüne yerleştirdiği o yapmacık ve sinir bozucu pişkinlikle bana baktı:
"Kusura bakma ya Gökçe, kafam dalmış... Şeytan işte, unutmuşum."
​Pınar da aceleyle üstünü değiştirdi ve kucağımda kalan o kirli kıyafet yığınının en üstüne kendi terli tişörtünü de fırlattı. Gülnaz, altın sarısı saçlarını elleriyle kabartıp düzelttikten sonra omzunun üstünden aynadan bana doğru baktı; gözlerindeki o kibirli ışıltıyla buz gibi bir emir cümlesi fırlattı:
"Güzel katla, kırışmasınlar sakın. Yoksa yarın aynısını kendi ellerinle ütülemek zorunda kalırsın."
​Ve arkalarına bile bakmadan, odada yankılanan tiz kahkahalar eşliğinde dışarı çıktılar.
​Kapı arkalarından sertçe kapanıp o demirimsi ses odada yankılandığında, içerideki o ağır, zehirli sessizlikle baş başa kaldım. Olduğum yere, odanın ortasındaki o eski, derisi soyulmuş siyah koltuğa çök gibi oturdum. Kucağımdaki o yabancı, pis kokulu ve terli kıyafetlere bakarken midem bulandı, içim dışıma çıkacak gibi oldu. Ellerim titriyordu; teker teker kıyafetleri kucağımdan alıp titreyen parmaklarımla katlamaya başladım.
​O sırada sol gözümden süzülen sıcak bir damla yaş, kucağımdaki o sert kumaşın üzerine düştü.
​Ağlıyordum. Gururumdan mı, yoksa içimdeki o tükenmişlikten mi, bilmiyordum... Galiba hepsi birden boğazıma sarılmış, nefes almama izin vermiyordu.
​Zihnimin en derin köşesine, o daktilonun durduğu masaya baktım; Yazar Hanım yoktu. Sanki bu zavallı anlarımı, bu derin yenilgimi ve acizliğimi görmemek, o pisliğe şahit olmamak için masasını terk edip gitmişti.
İçimden titreyerek fısıldadım: Yazar Hanım? Orada mısın? Lütfen gitme...
Sessizlik... Hiçbir tıkırtı, hiçbir ses yoktu. Zihnimin içi, dışarısı kadar soğuk ve bomboştu.
Gelecek misin bari? İki saat sonra gel, tamam mı?
​Derin, hırıltılı bir nefes alıp gözyaşlarımı avucumun tersiyle hızla sildim. Boynumu bükmeden, son formayı da büyük bir titizlikle katlayıp kenara koydum. Kendi dolabıma yöneldim. Dolabımın kapağını açıp kendi yedek spor kıyafetlerimi çıkardım; üzerimdeki o yapış yapış okul formasından kurtulup üzerimi değiştirdim.
​Tam o sırada, soyunma odasının kapısı gıcırtıyla açıldı ve içeriye soluk soluğa, endişeyle etrafa bakan Umay girdi.
"Burada mıydın kızım? Seni aramadığım yer kalmadı!" soluk soluğa kapıda duran Umay, endişeyle etrafa bakındıktan sonra adımlarını hızla bana doğru yöneltti. Yanımda bittiğinde gözlerini gözlerime dikip telaşla sordu:
"İyi misin? Ne oldu, rengin solmuş sanki?"
​Yüzüme yapmacık ama toparlayıcı bir gülümseme yerleştirmeye çalıştım; dudaklarım hafifçe kıvrıldı.
"İyiyim, ne olacak... Ders beden eğitimi ya, hazırlanıyordum öyle."
​Umay derin bir nefes alıp rahatlayarak yanımdaki eski deri koltuğa oturdu.
"Abin söyledi burada olduğunu, yoksa bulamazdım."
Şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım:
"Hı? Kim?"
Umay oturduğu yerde hafifçe doğrulup tekrarladı:
"Benim buz dağı olan Aras abim dedi."
​İstemsizce güldüm; çünk içimden ben de tam olarak ona buz dağı diyordum.
Umay etrafa bakınıp homurdandı:
"Burayı bulana kadar kaç kat, kaç koridor döndüm ben, okul değil labyrint mübarek!"
"Haklısın, lise büyük ama zamanla öğrenirsin," dedim sakinleşmeye çalışarak.
Umay ayağa kalkıp heyecanla ellerini birbirine vurdu:
"Hadi işin bittiyse gidelim, herkes bahçede!"
"Hadi."
​Birlikte soyunma odasından çıkıp dışarıdaki güneşli bahçeye adım attık. Tam o sırada bizim sınıfın önünde Yasin Hoca elindeki düdüğü çaldı ve gür sesiyle seslendi:
"Gençler! İsteyen sınıfta kalıp soru çözer, isteyen dışarıda serbest takılır ama vukuat istemiyorum!"
​Bir anlık iyi fikirdi; sınıfa girip kafamı dinlemek istedim ve tam elimi kaldıracakken Umay kolumdan tutup çekiştirdi:
"Kal dışarıda, eğleniriz biraz!"
"Peki..." dedim boyun eğerek.
​Birkaç kişi sınıfa girerken, Yasin Hoca "Diğerleri serbest," deyip bahçedeki beton banka oturdu. Umay yerinde neşeyle zıplayarak bağırdı:
"Hadi voleybol oynayalım, 3'erli kuralım!"
Ben de Umay’ın o bulaşıcı enerjisine kapılıp hafifçe güldüm. Her zamanki gibi, az önce yaşadığım o ezici ve haksız şeyleri görmezden gelerek hayatın akışına, o acımasız çarkın içine yeniden karışmaya karar verdim.
​Hızlıca takım kuruldu. Karşı tarafta Sarp ve Özgür vardı; bizim tarafta ise ben, Umay ve... aniden aramıza dalan Emir!
Emir göğsünü kabartarak sırıttı:
"Ben Gökçe’nin takımındayım, şimdiden söyleyeyim kupayı alıyoruz."
Başımı iki yana sallayıp itiraz ettim:
"Emir abi, sen karşıya geçsene, ne işin var bizim takımda?"
Emir elini kalbinin üzerine bastırıp abartılı bir yüz ifadesi takındı:
"Aaa... Abi mi dedim ben? Gökçe, kalbime iniyordu az kalsın!"
Ben gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırırken, Emir pişkince ekledi:
"Oman sakın Gökçe, kalbin durdu sandım bir an... Ama ses tonun kulağa fena gelmedi hani."
Umay araya girip topu havaya fırlattı:
"Şov yapmayın da geçin yerinize, maç başlıyor!"
​O an içimde garip, soğuk bir boşluk hissettim. Yazar Hanım olsaydı... diye geçirdim içimden. Sahne sahnede ya, kesin şimdi bana takılır, “Gökçe kayışı yine sıyırdı, başrollerle halay çekiyor” derdi.
​Tam bunları düşünürken Emir aniden kolumdan tutup beni oyun alanının ortasına doğru çekiştirdi. O an yaşadığım refleksle ürktüm, içimden bir şeyler koptu sanki. Kolumu sertçe çekip bağırdım:
"Bırak beni!"
​Sesimdeki o ani çıkış o kadar sertti ki, sanki beni tutan Emir değil de az önce bana hakaret eden Gülnaz’ın çetesinden biriymiş gibi korkuyla geriye sarsıldım.
Emir şaşkınlıkla durdu, ellerini havaya kaldırıp bana baktı:
"Gökçe? Ne oldu, alt tarafı oyuna sokuyordum."
​Olduğum yerde kaldım. Biliyordum... Bu Koray Lisesi’ndeki çoğunluk bunu çok iyi biliyordu. Bir tek ben değildim susan. Burslu öğrencilerin çoğunun yaşadığı o sessiz, görünmez zorbalık ağını herkes bilirdi ama kimse ses çıkarmazdı. Dahası, daha geçen günlerde burslu erkek bir öğrencimizin bahçede ortalık yerde nasıl ezildiğini, gururunun nasıl kırıldığını hatırladım. O an midem bulandı; Emir’den bile aniden soğudum, içimde tuhaf bir iticilik oluştu.
​Umay endişeyle yanıma koştu, ellerini omuzlarıma koydu:
"Gökçe, iyi misin? Ne bu ani çıkış?"
Yutkundum, boğazımdaki o demir yumruyu yutmaya çalıştım.
"Sıkıntı yok..." dedim zorla gülümseyerek. "Dalmışım, hadi geçelim sahaya."
​Ve maç başladı.
Umay, ben ve Emir bir tarafta; Aras, Sarp ve Özgür karşı taraftaydı. Havadaki top üzerimize doğru hızla gelirken, bütün o kötü düşünceleri bir kenara itip öne atıldım ve mükemmel bir manşetle topu Emir’e fırlattım. Emir, az önceki tuhaf tavrıma hiç takılmamış gibi sırıtarak havaya zıpladı ve "Aferin be!" diye bağırdı.
​Oyun kızıştı; skor karşılıklı sayılarla başa baş gitti. Top bir karşı sahaya, bir bizim sahaya gidip geliyordu. Aras file önünde yükselip topu sert bir smaçla bizim tarafa gönderdiğinde, Umay hamle yapıp topu son anda kurtardı ve sayı tekrar bizim lehçemize geçti.
​"Budur be!" diye bağırdım kollarımı havaya kaldırarak, Umay sevinçle boynuma atıldı.
Skor 14-14 olmuştu. Bu, maçın son seti, son sayısıydı!
​Tribün kısmında oturan Gülnaz, Pınar ve Şimal üçlüsü gözlerini dikmiş bize bakıyorlardı; arada aralarında fısıldaşıp bana baktıklarını net bir şekilde fark edebiliyordum. Belki de bütün bu yaşananlara, o tuvalet kâbusuna ve gurur kırıklığına rağmen hâlâ burada oyun oynayıp eğlenmeye çalışmam batıyordu onlara. İnatla pes etmeyecektim.
​Son servis karşıdan sertçe bize geldi. Top tam üstüme doğru süzülürken hızla havaya sıçradım ve bütün gücümle topa var kuvvetimle vurdum!
​Ama o an hesap edemediğim bir şey oldu. Vurduğum top, karşı taraftaki Aras’ın tam alnının ortasına ok gibi saplandı!
​Aras yediği o sert darbeyle neye uğradığını şaşırdı, dengesini kaybedip birkaç adım geriye doğru sersemleyerek savruldu.
Korkuyla içimden bir çığlık koparken, oyunun kurallarını falan unutup hızla Aras’a doğru koştuğum gibi ellerimi doğrudan onun yüzüne, geniş alnına uzattım. Yüzünü iki avucumun içine aldım:
"İyi misin? Allah kahretmesin, yanlışlıkla oldu, bilerek vurmadım!"
​Alnına bakıyordum; tam orta yerinde kıpkırmızı, topun izi gibi sert bir kızarıklık belirmeye başlamıştı. Panikle hemen oracıkta eğilip hafifçe üfledim:
"Acıdı mı? Yemin ederim istemedim... Alnın kızardı, kesin acıyor! Ne yapayım? Buz getireyim mi, buz?"
​Aras, gülmemek için dudaklarını birbirine öylesine sert ısırıyordu ki, çenesindeki o kaslar gerilmişti. Ama etraftakiler, sahadakiler ve bizi izleyenler çoktan kahkahalarla gülmeye başlamıştı bile. Neden mi? Çünkü benden epey uzun olan, o havalı, mesafeli çocuğun alnına bakabilmek için nerdeyse parmak ucunda Aras’a tırmanmış; yetmemiş gibi iki ellerimle koca yüzünü avuçlayıp telaşla çocuk gibi hesap soruyordum.
​Aras, kısılan gözleriyle bana baktı, sesindeki o tok tını fısıltı gibi çıktı:
"Sakın ol... Acımadı."
"Nasıl sakın olayım ama?!" diye çıkıştım, sesim titriyordu. "Sakinliğimi bozuyorsun sen asıl!"
"Hayır, sadece sakinleştirmeye çalışıyorum seni..." dedi. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki, nefesi tenime çarpıyordu.
​Tam o sırada, zihnimin en derin köşesinden o tanıdık, daktilo tuşlarının sesi kulaklarımda çınladı:
Tık... tık...
"Noluyor burada Gökçe? Roman kaç bölüm ilerledi kızım, bu ne yakınlaşma?!"
​Panikle ellerimi çektiğim gibi hızla geriye doğru bir adım attım.
Yüzümdeki o yapmacık sertliği takınmaya çalışarak homurdandım:
"Acımadıysa neyse ne o zaman!"
Aras, dudaklarındaki o gizli tebessümü saklamaya çalışarak alnını ovuşturdu ve buz gibi sesiyle karşılık verdi:
"Aynen... Neyse ne."