5 bolüm

5 bolüm

Hâlâ üzerimde o resmi okul kıyafetleriyle koltukta yayılmış yatarken, tavandaki avizenin işlemelerini saymaya başladım. Aras’ın o sabah koridorda söyledikleri, parktaki o yakın anlar ve Pınar’ların o zehirli bakışları... Hepsi birden zihnimde dönüp duruyordu ama garip bir şekilde hiçbiri şu an gözümü korkutmuyordu. Çünkü bugün okul yoktu, o boğucu koridorlar yoktu. Sadece ben ve kafamı dinleyeceğim koca bir gün vardı.
​Zihnimin en köşesinden Yazar Hanım’ın daktilosu keyifli ve tıkır tıkır bir ritimle yeniden çalışmaya başladı:
Tık... tık... tık...
"Bak sen şu işe! Kızımız sonunda okul dramalarından kaçıp kendi huzur sığınağına çekildi ha? Ama unutma Gökçe İlay, fırtına öncesi sessizlik denir buna. Adam resmen 'duvarlarını yıkmaya geliyorum' dedi, sen burada etekle koltukta yuvarlanıyorsun!"
​Yazar Hanım’ın bu uyarı dolu sesine karşı içimden göz devirdim ve bacaklarımı sallamayı bıraktım:
— Tamam be Yazar Hanım, bir gün de dinlenmeyeyim mi yani? Dün gece sabaha kadar limit çözdüm ben, hakkım!
​Tık... tık...
"Haklısın valla, ne diyeyim... Önce o sıkı çalışma, sonra okul sahnesi derken ruh sağlığın ibretlik bir romana dönüştü zaten. Hadi kalk şimdi, kendine güzel bir kahve yap da günün keyfini çıkaralım."
​Yazar’ın bu teklifi kulağıma fena gelmemişti. Koltuktan ağır patilerle doğruldum; üzerimdeki o ceketten ve sıkıcı gömlekten kurtulmak için odama geçip en rahat, en yumuşak eşofmanlarımı giydim. Mutfağa geçip kendime mis kokulu bir kahve hazırlarken, bir yandan da bugün ne yapacağımı planlıyordum.
​Tam o sırada telefonum tezgahın üzerinde titredi. Ekrana baktığımda, WhatsApp sınıf grubunda Umay’dan gelen bir mesajı gördüm:
“Gökçe, bugün deneme iptal oldu ya, öğleden sonra sahilde bizimle takılmak ister misin? Aras da gelecek, kafanı dağıtırsın biraz.”
​Mesajı okuduğum an elimdeki kahve fincanı havada asılı kaldı. Zihnimdeki Yazar Hanım hemen coşkuyla daktilosuna abandı:
Tık... tık... tık... tık...!
"İşte bu! Deniz kenarında gün batımı ve romantik gerilim kombinasyonu! Kesinlikle gidiyorsun, itiraz kabul etmiyorum!"

Hızlıca ekrana dokunup mesajı yazdım:
— Aras gelmese de gelirim...
​Cümleyi gönderdiğim an, içimdeki o ani cesaret dalgasıyla telefona bakakaldım. Ekran neredeyse hemen ardından yeniden aydınlandı; Umay’dan gelen şaşkın ve neşeli yanıt düşmüştü:
— Nee, deneme de mi iptal?!
Hemen cevap verdim:
— Evet, hadi hazırlan!
​Telefonu yatağın üzerine fırlattığım gibi dolabıma koştum. Üzerimde uzun uzun düşünecek vaktim yoktu; askıların arasında ellerimi gezdirirken diz kapağıma kadar uzanan, o tonuyla içimi ısıtan yeşil elbiseyi çektiğim gibi üzerime geçirdim. Elbisenin hafif, tiril tiril kumaşı tenime değdiğinde üzerimdeki bütün o hafta içi yorgunluğu silinip gitmişti.
​Zihnimin köşesinden Yazar Hanım’ın onaylayan, neşeli daktilo sesleri yükseldi:
Tık... tık...
"Gözlerimizle muazzam uyumlu! Doğanın yeşili, bal rengi gözlerin... Romantik sahne için kusursuz bir palet!"
​Aynaya bakıp kendi kendime gülümsedim ve içimden Yazar Hanım’a karşılık verdim:
— Aynen öyle...
​Hızlıca hafif bir makyaj yapıp saçlarımı açık bıraktıktan sonra evden dışarı attım kendimi. Apartmandan iner inmez telefonumu elime alıp Umay’a yazdım: “İndim.”
​Sokağın başında dikilirken, motorunun o tok sesiyle tanıdık siyah araba yavaşça önümde durdu. Derin bir nefes alıp arka kapıyı açarak içeriye adım attım. Ama arabanın içine göz gezdirdiğim an, ön koltukta oturanın sadece Aras olduğunu fark etmek beni şaşkınlıktan dondurdu. Umay ortalıkta yoktu.
​Aras, dikiz aynasından gözlerini bana çevirdi; yüzünde o sakin, hafif alaycı ama iç ısıtan tebessümle seslendi:
— Günaydın, Gökçe İlay.
​Yutkunarak arka koltuğa yerleştim ve sesimdeki o şaşkınlığı gizlemeye çalışarak mırıldandım:
— Günaydın...
​Aras, dikiz aynasından beni baştan aşağı süzdü; yeşil elbisemin yarattığı o etkiyi gözlerindeki o kısa parıltıyla belli etti. Tabii ki ben de boş durmamış, onu süzmüştüm. Üzerinde siyah, vücuduna mükemmel oturan rahat bir tişört ve koyu renk bir kot pantolon vardı; o geniş omuzları arabanın içindeki havayı bile daraltıyordu sanki.
​Şoför sessizce arabayı çalıştırıp hareket ettiğinde, sessizliği bozan taraf ben oldum, kaşlarımı hafifçe çatarak sordum:
— Umay... nerede?
​Aras, aynadaki bakışlarını benden bir saniye bile ayırmadan, o pürüzlü ve tok sesiyle yanıtladı:
— Yakınlardaydım... Umay da rica edince, onu almaktan vazgeçtim. Ben geleyim dedim.
​Durumu anladığımı belli eder gibi dudaklarımı büzüp başımı cam tarafa çevirdim. Araba hareket ettikten sonra içeride derin, kalın bir sessizlik oldu. Ama zihnimin içindeki Yazar Hanım’ın daktilosunda adeta yer yerinden oynuyordu:
Tık... tık... tık... tık!
"Bu nasıl bir tesadüf ama! Planlı tuzak vol bilmem kaç! Adam resmen taksi durağı gibi çalışıyor!"
Tık... tık...
"Sevmez gibi yapıp içten içe eriyorsun Gökçe, yalan söylemeyi kes artık!"
— Sevme dedim! diye çıkıştım içimden Yazar Hanım’a.

Sessizlik devam etti. Fakat araba, ne sahil kenarındaki o sakin yürüyüş yolunda ne de dalgaların kıyıya vurduğu kalabalık bir sahilde durmuştu. Camdan dışarıyı incelediğimde, karşımızda uzanan yerin deniz olmadığını, aksine otoyoldan saparak ulaştığımız ihtişamlı, yüksek duvarlarla çevrili kocaman bir villanın önü olduğunu fark ettim.
​Şaşkınlıkla pencereden dışarı bakarken, Aras çoktan arabadan inmiş, benim tarafımdaki kapıyı açmak için bekliyordu. Kapı açıldığında, akşamın serin rüzgârıyla birlikte yüzüme çarpan o yabancı koku ve villanın bahçesindeki peyzajın ihtişamı beni bir anda içine çekti. Aras, hafifçe eğilerek o bal rengi gözlerini gözlerime dikti ve pürüzlü, tok sesiyle konuştu:
— Gökçe İlay, evime hoş geldin.
​Şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemeyerek, zihnimin de verdiği sersemlikle mırıldandım:
— Sağ ol... Ama hani sahile gidiyorduk?
​Aras, yüzündeki o hafif, muzip tebessümle kapı eşiğinden biraz daha çekilerek içeri işaret etti:
— Umay içeride. Hadi, gel.
​Ne olduğunu tam olarak anlayamayarak, kafamda dönüp duran soru işaretleriyle arabadan indim. Aras’la birlikte o devasa, ferforje demir kapılardan geçerek villanın girişine doğru yürümeye başladık. Geniş mermer merdivenleri tırmanıp içeri adım attığımız an, evin içinde tuhaf bir hareketlilik olduğunu fark ettim. Personel olduğunu anladığım birkaç kişi ellerinde tepsilerle koşturuyor, salondaki hazırlıkları kontrol ediyordu; evde adeta sessiz ama telaşlı bir koşturmaca hâkimdi.
​Tam o sırada, aramızdaki o gergin sessizliği yumuşacık, otoriter ama bir o kadar da anaç bir kadın sesi böldü:
— Aras?
​İstemsizce sesin geldiği yöne çevirdim başımı. Merdivenlerin başında duran kadın, orta yaşlı olmasına rağmen üzerindeki kusursuz şık takımı, omuzlarına dökülen bakımlı sarı saçları ve asil duruşuyla dikkat çekiyordu. Bakışlarındaki o keskin zeka, Aras’ın gözlerindeki ifadenin nereden geldiğini ele veriyordu adeta.
​Aras, kadına doğru hafifçe başını salladı:
— Efendim, anne?
Aylın Hanım, gözlerini Aras’ın üzerinden çekip yavaşça benim üzerime dikti; o meraklı ama kibar tonuyla sordu:
— Misafirimiz kim, oğlum?
​Aras, bir an bile gözlerini benden ayırmadan, o tok sesiyle yanıtladı:
— Umay’ın arkadaşı.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın isyan eden sesi, daktilosunun tuşlarını birbirine sokarak fırladı:
Tık... tık... tık...
"Ne demek buradayız ve Umay’ın arkadaşımı dedi o bize? Kızı direkt sarayın ortasına attı, şimdi de 'arkadaş' etiketi mi yapıştırdı? Pes doğrusu!"
​Yazar Hanım’ın bu isyanını onaylar gibi içimden küçük bir mırıltı çıkardım. Aylın Hanım, bakışlarındaki o yumuşak tebessümle bana doğru bir adım attı; gözlerindeki o sıcaklık içimdeki bütün o ani gerginliği biraz olsun hafifletti. Bana dönerek nazikçe konuştu:
— Hoş geldin, güzel kızım. Ben Aylın.
​Yutkunarak, hâlâ bu ani durumun şokunu atlatamamış bir halde başımı salladım:
— Ben de... Gökçe, hoş bulduk.
​Aylın Hanım’la öylece, aramızda adını koyamadığım anlamsız ama bir o kadar da meraklı bir bakışmayla kalakalmıştık. Ben ne yapacağımı, ellerimi nereye koyacağımı bilemez bir halde ayak uçlarıma bakarken; Aylın Hanım’ın yüzündeki o sıcak, sevecen bakış yumuşak bir tebessüme dönüştü. Aras ise tam arkamda durmuş, o geniş omuzlarını hafifçe duvara yaslamış, yüzündeki o çapkın ve çarpık gülümsemeyle bu anı keyifle izliyordu.
​Tam o sırada, evin geniş antresinde koşturan çalışanların telaşlı kalabalığının arasından Emir’in o tanıdık, neşeli sesi kulaklarımda yankılandı:
— Gökçe gelmiş!
​Başımı hızla sesin geldiği yöne çevirdim. Emir, üzerindeki kusursuz kesim siyah takımıyla tam karşımda duruyordu. Göz ucuyla onu baştan aşağı süzdüm; siyah takım ona gerçekten de fazlasıyla yakışmıştı, her zamanki o laçka havasına ani bir hava katmıştı.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın alaycı, meraklı daktilo sesi zihnimi doldurdu:
Tık... tık... tık...
"Sahneye bak, yan karakter de takımı çekmiş gelmiş! Söyle bakalım Gökçe, bu versiyonun yakışıklılık derecesi kaç üzerinden kaç?"
​İstemsizce içimden Yazar Hanım’a başımı sallayarak onay verir gibi bir mırıltı çıkardım; neyse ki dışarıdan bakan biri sadece dalgın olduğumu sanırdı.
​Emir, yüzündeki o her zamanki sırıtmaca ile Aylın Hanım’a dönüp hafifçe başını eğdi:
— Aylın Teyze, okulun en güzel kızıyla tanışmışsın sonunda... Baksana, sarayın havası bile güzelleşti.
​Emir’in bu her zamanki sarkıntılıklarına ve laf atışlarına normalde olsa anında ters bir cevap yapıştırırdım ama şu an ne yazık ki gülemedim. İçimdeki o ani sıcaklıkla yanaklarımın kızardığını, kulak memesine kadar yayılan o ateşi çok net hissettim.
​Aylın Hanım, Emir’in bu çapkın çıkışına tatlı bir gülümsemeyle karşılık verip tam ağzını açacak ve bir şeyler söyleyecekken, Aras araya girdi. Sesi, salondaki bütün diğer sesleri bastıracak kadar tok ve otoriterdi; annesinin sözünü net bir hamleyle kesti:
— Umay yukarıda odasında.
​Aras’ın bu ani müdahalesiyle başımı hızla ona çevirdim, gözlerimi kırpıştırarak sordum:
— Odası hangi tarafta peki?
​Aras, bal rengi gözlerini doğrudan benimkilere dikip sakin bir sesle yanıtladı:
— Üst katta... Koridorun sonunda.
​Tam kendi başıma yukarı yönelmek için adılacaktım ki, Emir hemen yanımda bitiverdi, o geniş sırıtışıyla elini hafifçe yukarı doğru salladı:
Emir, "Gel, ben götüreyim seni, yabancılık çekme şimdi bu devasa sarayda," diyerek hafifçe koluma dokunduğunda bedenim istemsizce kasıldı. Kendimi toparlayıp çaktırmamaya çalışarak adımlarımı onun ritmine uydurdum.
​Geniş, helizoni mermer merdivenlerden yukarı doğru tırmanırken ev baştan başa gözlerimin önüne seriliyordu. Burası sadece büyük değil, mimarinin ve lüksün modern çizgilere büründüğü devasa bir sanat eseri gibiydi. Yüksek tavanlardan süzülen kristal sarkıt avizeler, gün ışığını binlerce minik prizmaya bölerek duvara yansıtıyordu. Bembeyaz duvara kontrast oluşturan soyut tablolar, mat siyah ve duman rengi detaylarla harmanlanmış; ortama sıcaklık katması için kahve, kirli beyaz ve ahşap tonları ustalıkla serpiştirilmişti. Salondaki devasa cam duvarlar, arkadaki sonsuzluk havuzunu ve çam ağaçlarıyla kaplı geniş bahçeyi bütünüyle içeri taşıyordu.
​Merdivenlerin ortasına geldiğimde durup hafifçe aşağıya, giriş salonuna baktım. Aras hâlâ merdivenlerin başında durmuş, elini ceketinin cebine sokmuş bir halde arkamızdan bakıyordu. Annesi Aylın Hanım ile bir şeyler konuşuyordu ama gözleri bir saniye bile üzerimden ayrılmamıştı. Bakışlarımız kesiştiğinde dudaklarımda hafif, belirsiz bir tebessüm belirdi.
​Zihnimin en sakin köşesinde ise Yazar Hanım oturuyordu. Kurgunun ana olayını toplamak, karakterlerin kimyasal tepkimelerini saniye saniye kaydetmek için hiç ses çıkarmadan bizi izliyordu. Elindeki muhtemelen soğumuş buzlu kahvesinden küçük bir yudum alıp daktilosunun başında sessizce notlarını alıyordu:
Tık... tık...
"Sarayın merdivenlerinde bir burslu kız, arkasında buz gibi bakan bir alfa ve yanında şık takımıyla rehberlik eden yancı... Gerilim tırmanıyor, sahne harika işliyor."
​İçimden Yazar Hanım’ın bu sessiz gözlemciliğine onay verip önüme döndüm. Üst kat koridoru da en az aşağısı kadar büyüleyiciydi. Yerde adımlarımızın sesini yutan devasa, yumuşak krem rengi halılar uzanıyordu. Koridor boyunca sıralanmış yüksek beyaz kapıların arasından geçerek koridorun tam sonundaki görkemli, mat beyaz kapının önünde durduk.
​Emir kapının kulbuna elini uzattı, duraksayıp yüzündeki o muzip sırıtışla bana döndü:
— Gökçe, hazır mısın?
Kaşlarımı hafifçe çatarak sordum:
— Neye hazır mıyım, Emir? Ne oluyor içeride?
​Emir cevap vermek yerine kapıyı yavaşça arkasına kadar açtı. Kapının açılmasıyla birlikte karşımdaki manzara gözlerimi kamaştırdı. İçeride sıradan bir lise öğrencisinin odası değil, adeta bir moda evinin en özel suiti duruyordu.
​Oda; toz pembe, bej ve krem tonlarının hakim olduğu son derece geniş, ferah ve yüksek tavanlı bir alandı. Bir tarafta devasa bir giyinme odası cam kapıların arkasından gözüküyor, diğer tarafta ise kıvrımlı ışıklı aynalarla kaplı profesyonel bir makyaj masası yer alıyordu. Ve o geniş, pastel tonlardaki yatak örtüleriyle kaplı devasa yatağın tam ortasında Umay oturuyordu.
​Umay, üzerindeki iddialı ve son derece şık elbiseyle adeta parıldıyordu. Kırmızı, göğüs kısmı korseli, belinden aşağıya doğru zarifçe dökülen ve derin bir bacak yırtmacı olan o elbisenin içinde bir prenses gibiydi. Aynadan kendine bakarken bizi fark ettiği an yüzünde kocaman bir tebessüm açtı.
​Emir kapının eşiğine yaslanıp ıslık çaldı:
— Vay, valla saray kızı hazırlanmış bile!
Umay yataktan hızla doğrulup elbiseyi iki yanından tutarak hafifçe kabarttı, gözleri neşeyle parlayarak bana baktı:
— Gökçe! Sonunda geldin! Nasıl olmuşum, beğendin mi?
​Gördüğüm manzara karşısında bir an donup kalmıştım. Şaşkınlığımı üzerimden atmaya çalışarak odaya doğru bir adım attım:
— Umay... Bu elbise inanılmaz! Gerçekten harika görünüyorsun ama... Hani sahile gidiyorduk, bu şıklık da nesi?
Umay yanıma doğru bir adım atarken, kırmızı korseli elbisesinin etekleri hışırdadı; gözlerindeki o heyecan dalgası odanın içine adeta taştı. Kapının önünde hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışan Emir ise kaşlarını çatmış, şaşkınlıkla içeri bakıyordu:
— Sahil de nereden çıktı şimdi? diye sordu, kafası tamamen karışmış bir halde.
​Omuzlarımı hafifçe silip başımı yana eğdim:
— Bilmem... Aras bana sahile gideceğimizi söylemişti, ama buraya getirdi.
​Emir, yüzündeki şaşkınlığı anında silip atarak o her zamanki çapkın ve rahat sırıtışına geri döndü. Gözlerini yeşil elbisemin üzerinde gezdirip baştan aşağı süzdüktan sonra kafasını salladı:
— Yeşil elbise de pek bir yakışmış doğrusu... Ama boş ver Aras’ı falan, hadi birlikte sahile gidelim, gün batımını falan izleriz, ne dersin?
​Ona sert ama mesafeli bir bakış fırlattım:
— Üzgünüm, seninle bir yere gitmem mümkün değil.
​Emir sahte bir şaşkınlıkla elini kalbinin üzerine koydu, yüzünü buruşturdu:
— Aa, nedenmiş o? Beni bu kadar çabuk ektiğine inanamıyorum.
​Elimi kaldırıp parmağımla üzerinde taşıdığı kusursuz kesim siyah takımı işaret ettim; sesimdeki alayı gizlemeden konuştum:
— Üzerindeki takıma bir baksana, Emir. Seni bu kılıkta görenler, herhangi bir mahalle düğününden damat kaçırmaya geldiğimi sanır. Başımıza iş açamayacağım doğrusu.
​Emir bu cevabım karşısında sesli ve neşeli bir kahkaha patlattı; ardından hızla yakasını çekiştirip ceketini düzeltti ve koridorda kendine hayran bir edayla manken gibi poz keserek sırıttı:
— Yakışmış ama değil mi edebiyatçı kız? Karizmayı konuşturuyoruz şurada, fena mı?
​İstemsizce göz devirip başımı iki yana salladım. Tam o sırada Umay, ikimizin bu boş laf dalaşından sıkılmış gibi sabırsızca homurdandı:
— Ya, siz ne konuşuyorsunuz öyle kapı ağzında? Heyecandan kalbim duracak burada, kimse benimle ilgilenmiyor!
​Emir, Umay’ın bu hallerine gülerek kapı eşiğinden ona göz kırptı:
— Ne kadar meraklısın ya, hemen de atlıyorsun ortaya...
​Umay, Emir’in bu alaycı tavrına daha fazla tahammül edemeyerek sinirle bir adım attı; iki eliyle Emir’i göğsünden ittiği gibi odadan dışarı çıkardı ve hızla suratına kapıyı çarptı.
​Oda aniden derin bir sessizliğe bürünürken, ben hala kapının kapandığı yere bakıyordum. Yavaşça başımı çevirip gözleri ışıl ışıl parlayan, yerinde duramayacak kadar heyecanlı olan Umay’a baktım. Kollarımı göğsümde kavuşturup tek kaşımı kaldırdım:
— Evet... Şimdi bu gizemli tiyatronun bir açıklamasını yapacak mısın acaba? Neden buradayız, bu kıyafetler, bu telaş ne?
​Umay, yüzündeki o yaramaz ama bir o kadar da ele vermemek için zor durduğu sırıtışıyla kollarımı tuttuğu gibi beni yatağın ucuna doğru çekiştirdi; ikimiz birden o devasa, yumuşak yatağın üzerine yan yana çöktük.

Yatağın yumuşak minderi üzerindeki bu ani çöküşün ardından, Umay’ın yüzündeki o heyecanlı ama bir o kadar da suçluluk barındıran ifade daha da belirginleşti. Parmaklarıyla elbisesinin kırmızı kumaşını çekiştirip dururken, gözlerini benden kaçırarak sessizliği bozdu:
​— Aslında... ben sana ufacık bir yalan söyledim, Gökçe.
​Kaşlarım istemsizce yukarı kalktı, sesimdeki şaşkınlığı ve hafif sitemi gizlemeden yüzüne baktım:
— Anlamadım? Ne yalanı, Umay? Sahil meselesi falan derken neyi kastediyorsun?
​Umay derin bir soluk alıp kendini toparladı ve açıklamaya geçti; sesindeki o aceleci ton, içindeki korkuyu ve heyecanı ele veriyordu:
— Şöyle ki... Farkındaysan tanışalı daha üç gün falan oldu ama... ama benim bu okulda, bu çevre dışında gerçekten içimi dökebileceğim, yanında kendim olabileceğim bir arkadaşa ihtiyacım var. Seni ilk gördüğüm andan beri içimde çok farklı bir his vardı, yalan söylemiyorum.
​Omuzlarımı hafifçe düşürüp merakla başımı salladım:
— Hıı... Evet, devam et?
​Umay yutkundu, gözlerini gözlerime dikip bombayı patlattı:
— Bugün... burada aileler arasında yüzükler takılacak, söz kesilecek bana.
​Beynimden vurulmuşa döndüm. Olduğum yerde kalakalmıştım, sesim neredeyse fısıltı halinde çıktı:
— Nee...?! Söz mü? Sen daha lise çağındasın, ne sözünden bahsediyorsun Umay!
​Umay başını öne eğdi, ellerini sıkarak onayladı:
— Evet... Babamların zorlaması, aileler arası ortaklıklar derken bir anda ipler elden çıktı. Ve ben... ben bu kalabalıkta, bu sahte gülücüklerin arasında tıkışıp kalmış gibi hissediyorum. Lütfen... şu an yanımda olur musun? Sadece benimle kal, bu yükü tek başına omuzlamama izin verme.
​Odanın içinde derin ve boğucu bir sessizlik hüküm sürdü. İkimiz de kelimelerin altında ezilir gibi sustuk. Zihnimde o anların muhasebesini yaparken, içimdeki o kırgınlığı belli etmeye çalışarak konuştum:
— Bunu... bana yalan söylemeden, doğrudan anlatarak da isteyebilirdin, Umay.
​Umay kafasını hızla kaldırıp iki elini ellerimin arasına aldı, gözleri dolmak üzereydi:
— Doğru söyleseydim... Gelmezdin ki.
​Gözlerimi kısarak başımı iki yana salladım:
— Gelirdim, Umay. Arkadaşın olduğumu söylediysem gelirdim.
​Umay acı bir tebessümle başını salladı, dün okul bahçesinde yaşayan o rezil anları hatırlatırcasına konuştu:
— Gelmezdin, Gökçe. Dün Şimal ve Pınar’ın koridorda arkandan söyledikleri o zehirli lafları, seni nasıl köşeye sıkıştırmaya çalıştıklarını kulaklarımla duydum. Sen gururlu bir kızsın; buraya gelip bu zengin züppelerinin nişanına, sözüne ayak basmak istemezdin. Beni kırmamak için belki yüzüme gülerdin ama kaçardın.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın daktilosu, hak verir gibi sert ama yavaş bir tempoyla çalışmaya başladı:
Tık... tık...
"Haklı kız, ne yalan söyleyelim! Gökçe buraya kendi rızasıyla adımını atmazdı. Adamlar resmen tuzağa düşürüp saraya hapsetti!"
Tık... tık...
"Geldik bir kere kızım, yapacak bir şey yok..."
​Yazar Hanım’ın bu iç sesine karşı sessizce göz devirdim. Umay’ın o çaresiz ve yalvaran bakışlarına baktıkça, içimdeki o sert kabuk, yerini derin bir merhamete bırakıyordu.
​Ellerimi kurtarıp havaya kaldırdım, sesimdeki tüm ciddiyeti takınarak uyardım:
— Bu düpedüz emrivaki ama, Umay. Beni adeta kandırıp buraya getirdin.
​Umay kollarını boynuma dolayarak yalvarır gibi fısıldadı:
— Ne olur... Lütfen beni bu günde yalnız bırakma, Gökçe. Yalvarırım.
​Zihnimin köşesinden Yazar Hanım son noktayı koydu:
Tık... tık...
"Hadi ama Gökçe, dramanın merkezindesin şu an! Kaçış yok, senaryo seni buraya yazdı bir kere!"
​Derin bir nefes verip omuzlarımı bıraktım. Göz devirerek Umay’a baktım:
— Tamam ama bir dahaki sefere bana asla yalan söylemeyeceksin, anlaştık mı?
​Umay’ın yüzünde inanamayan bir sevinç çiçeği açtı; kulaktan kulağa sırıtarak başını salladı:
— Söz! Asla yalan söylemeyeceğim!
​Ve birdenbire boynuma sarılarak beni sıkıca kucakladı. Kırmızı elbisesinin hışırtısı ve üzerindeki o tatlı parfümün kokusu odayı sararken, ben de ellerimi sırtına yerleştirip ona karşılık verdim. Hayatımın en sakin, en huzurlu gününü geçirmeyi beklerken, kendimi bir anda zengin bir ailenin ortasında, büyük bir söz merasiminin tam göbeğinde bulmuştum.
Umay’dan yavaşça geri çekildiğimde, zihnimin en loş köşesinde oturan Yazar Hanım’ın pek de memnun olmadığını, aksine kollarını kavuşturup tek kaşını kaldırarak bu anı keyifle izlediğini çok net hissedebiliyordum. Gözlerimi Umay’a diktim; sesimdeki o sakin ama sorgulayıcı tonu korumaya çalışarak doğrudan konuya girdim:
​— Umay...
​Umay hafifçe irkilip bana baktı:
— Efendim?
​— Neden peki Aras?
​Umay bu ani soru karşısında şaşırarak gözlerini kırpıştırdı:
— Ne demek neden Aras? Anlamadım?
​Başımı hafifçe yana eğip, arabada geçirdiğim o anları hatırlatırcasına konuştum:
— Şöyle ki... Eğer bu işin içinde Emir olsaydı, ben o arabaya binmeden önce dahi bu yalanı öğrenirdim, dilinde tutamazdı çünkü. Ama Aras... Aras sanki dilsiz bir mezar gibi taşıdı bu sırrı.
​Umay tedirginlikle yutkundu, sesindeki o hafif titremeyi saklayamayarak mırıldandı:
— Abim... Abim sana bir şey mi söyledi? Haa... Yani, tepkinden korktu galiba.
​Hafifçe başımı sallayıp düz bir sesle cevap verdim:
— Yok, bir şey demedi. Sadece senin bu kadar büyük bir sırrı onunla ortaklaşa saklamış olmanız garip geldi, o kadar.
​Umay rahat bir nefes alıp omuzlarını serbest bıraktı. Ama ben onun gibi rahatlayamamıştım; zihnimdeki sorular bir kartopu gibi büyüyor, içimdeki o huzursuzluk dalgası giderek yayılıyordu. Olduğum yerde dikleşip sorgulamaya kaldığım yerden devam ettim:
— Şimdi ben... Durup dururken buradayım, öyle mi? Koray ailesinin o devasa, ihtişamlı villasında, bizzat bir nişan töreninin tam orta yerindeyim ha?
​Cevap vermesini beklemeden ardı ardına sıraladım sorularımı:
— Ne yapacağım ben burada, Gökçe İlay olarak neyin nesiyim ben bu kalabalıkta? Bu tören ne zaman bitecek, buraya kaç kişi gelecek, üzerimdeki bu yeşil elbiseyle ben bu yüksek sosyetenin arasında ne kadar süre hayatta kalabileceğimi sanıyorsun?
​İçimdeki o ani panik ve sıkışmışlık hissine daha fazla dayanamayarak birden yataktan ayağa fırladım. Odanın içinde adeta bir zihinsel darbe almış gibi huzursuzca adımlamaya başladım:
— Yok... Ben gideceğim, Umay. Yemin ederim yapamam ben burada. O züppe misafirlerin bakışlarını, o yapmacık tebessümleri çekemem. Çantam nerede? Beni buradan çıkar.
​Umay, panik içinde yataktan kalkıp hızla bileğimden yakaladı; gözleri dolmuş, sesi neredeyse yalvarır gibi çıkıyordu:
— Gökçe, ne olur yapma! Lütfen gitme... Benim bu hayatımdaki en zor, en nefes alamadığım günümde yanımda dur, yalnız bırakma beni.
​Olduğum yerde kalakaldım. Yavaşça başımı çevirip onun o çaresiz, elleri titreyen haline baktım. İçimdeki o öfke yerini derin bir sızıya bırakırken, kaşlarımı çatarak sordum:
— Anlamıyorum ki seni, Umay... Sen bu nişanı istiyor musun, istemiyor musun? Neden bu kadar sessizsin?
​Umay başını yavaşça öne eğdi, saçları yüzünü sakladı. Sesi fısıltı gibi çıktı:
— İlk başta... tamamen aile baskısıydı, babamın ortaklıkları, "olması gereken" evlilikler falandı ama... ama galiba ben Cenk abiye aşık oldum.
​O an odanın içinde çıt çıkmıyordu. Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın daktilosu bu kez romantik ve dramatik bir ritimle, adeta bir film müziği gibi çalışmaya başladı:
Tık... tık... tık...
"Vay anasını sayın seyirciler! Zoraki görücü usulü evlilikten, yasaklı ve imkansız bir aşka geçiş yaptık! Bu nasıl bir senaryo dönüşü, resmen gururlandım!"
​Zihnimdeki bu sese karşı dayanamayarak içimden derin bir göz devirdim. Umay’ın söylediklerinin ağırlığı altında ona bakarken, kaşlarım çatıldı:
— Hayır... Dur bir dakika. Sen biraz önce "Cenk abi" mi dedin? Hâlâ adama abi diyorsun ve aşık mı oldun?!
​Umay utançla yüzünü ellerinin arasına alıp duraksadı, omuzları utancından sarsıldı:
— Bilmiyorum... Alışkanlık işte, dili sürçüyor insanın!

Umay’ın omuzlarının sarsılmasına, taşıdığı yükün altında ezilişine daha fazla sessiz kalamazdım. Yavaşça ona doğru bir adım attım, önünde diz çökerek ellerini yüzünden uzaklaştırdım ve doğrudan gözlerinin içine baktım. Sesimdeki o sert ton yerini daha yumuşak ama sorgulayan bir kararlılığa bırakmıştı:
​— Seninki tam bir duygusal çorba olmuş, Umay. Önce ortada sadece acımasız bir aile baskısı var diyordun, şimdi ise işin içine bir aşk itirafı girdi.
​Umay, gözlerindeki o mahcup parıltıyla hafifçe gülümsedi, dudakları titredi:
— Haklısın galiba... Kendi kafamda da her şey o kadar karmakarışık ki, neyi neden hissettiğimi bazen ben bile seçemiyorum.
​Onun aksine ben ciddiyetimi ve korumacı duruşumu elden bırakmadım. Karşısındaki bu büyük kararın ve hayatının ne yöne evrileceğinin farkında olmasını istiyordum:
— Bak Umay... Sen henüz 18 yaşındasın, gençsin, önünde bitireceğin bir lise ve kurman gereken bir hayat var. Üniversite hayallerin, hedeflerin olmalı. Ve en önemlisi... Cenk abi seni gerçekten seviyor mu? Bu evliliğin sadece bir kağıt parçasından ya da onun zorunluluk hissetmesinden ibaret olmadığından emin misin?
​Umay’ın yüzündeki o umut dolu tebessüm bir anda soldu; gözlerindeki ışık sönmüş gibi omuzları tamamen düştü. Bakışlarını kaçırıp odanın zeminine dikti:
— Bilmiyorum... Aslında, o beni istemediği için eski okulumdan ayrılmak zorunda kalmıştım zaten. O zamanlar bana çocukmuşum gibi bakıyordu, bu yüzden aramızda büyük bir mesafe vardı. Sonra babam bu durumu öğrenince beni oradan aldı, kendi istediği bu lisesine yazdırdı... Her şey o kopuşla başladı işte.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın daktilosu, bu kez sert, sitemkâr ve uyarı dolu vuruşlarla araya girdi:
Tık... tık... tık...
"Her şeyi bu kadar didikleme Gökçe! Kızın yarasına tuz basıyorsun resmen, bırak da kendi romanını kendi yaşasın!"
Tık... tık...
"Gördün mü bak, çocuğun yüzünü nasıl soldurdun? Buna gerçekten hakkın var mıydı?"
​Yazar Hanım’ın zihnimde yankılanan bu haklı azarı karşısında içimden bir "ah" çektim. Haklıydı; belki de kılıcı bu kadar keskin tutmama gerek yoktu. Umay’ın zaten yeterince kırılgan olan dünyasına bodoslama dalmıştım.
​Aynaya baktım; aynada hem onun üzerindeki o göz alıcı, ağır kırmızı elbiseyi hem de arkasında duran kendi yeşil elbisemi gördüm. Yavaşça ayağa kalkıp ellerimi Umay’ın ince beline sardım, onu kendime doğru çekip omzuna başımı yasladım. Sesimdeki o keskinlik tamamen yumuşamıştı:
— Tamam... Özür dilerim, Umay. Haddimden fazla konuştum, seni yargılamak ya da yaralarını deşmek istememiştim. Sadece... korumaya çalışıyorum işte.
​Umay, buruk bir tebessümle başını salladı, kollarını belime dolayarak karşılık verdi:
— Biliyorum... Kötü niyetli olmadığını biliyorum, Gökçe. Sadece... bu evde bana gerçeği söyleyen tek kişi sensin, hepsi bu.
​Birkaç saniye o şekilde sarılıp sakinleştikten sonra, ortamdaki o ağır havayı dağıtmak için geri çekildim. Odanın diğer köşesinde, askılarda hışırtıyla duran diğer görkemli elbiselere doğru göz gezdirdim. Dudaklarımda küçük, teşvik edici bir tebessümle ellerimi çırptım:
— Madem buradayız ve kaderimize boyun eğip bu nişan törenine katılmak zorundayız... O zaman bana da acilen o dolaptan bir elbise seçiyorsun, baksana üzerimdeki bu yeşil elbiseyle bu zengin balosunda ağaç gibi kalacağım!
​Umay, gözyaşlarını içine akıttığı o hüzünlü halini bir kenara bırakarak neşeyle güldü; gözlerinde yeniden o umutlu parıltı belirdi:
— Haklısın! Gel bakalım, seni öyle bir giydireceğim ki, aşağıdakilerin dili tutulacak!