4 bolüm

​4. Bölüm
​Aras’ın az önce sergilediği o sakin ama keskin tavır, zihnime bir mengene gibi sıkışmıştı. Az önceki görüntü, ne yapıp ettiysem gözümün önünden gitmiyordu. O kahkahaların aniden buz gibi kesildiği o birkaç saniye... Gözlerinin rengi, tenime sinen o ağır, tanıdık kokusu... Zihnimde defalarca yankılandıkça içten içe kendimi silkeliyordum.
​Kendine gel, diye azarladım iç sesimle. Sakin ol kızım, alt tarafı bir an.
​Tam o sırada, hafif adımlarla yanımıza yaklaşan Umay’ın sesini duydum.
​— İyi misin abi? diye sordu, gözlerindeki o masum ama her şeyi fark eden imayla.
​İçimdeki yazar ise çoktan çıldırmış, zihnimin klavyesine sarılmıştı:
Tık tık...
Ne kaçırdım ben?
Tık...
Bu kadar yakın olmayı nasıl becerdin Gökçe?
Tık tık...
Neden kalbimiz bu kadar hızlı çarpıyor, ha?
​Heyecanımı ele vermemek için dişimi sıkarak dudaklarımı yavaşça yaladım ve başımı kaldırıp doğrudan Aras’a baktım. Bakışlarımız çarpıştığı an, zamanın akışı yavaşladı sanki.
​Aras, Umay’ın sorusunu yanıtlamak için bir an olsun gözlerini benden ayırmadı. Dudaklarındaki o tehlikeli kıvrımla, tok ve net sesini duyurarak:
— İyi, güzelim... dedi Umay’a.
​Umay, yüzüne yayılan o eğri, her şeyi bilen ve alayla parıldayan gülüşüyle bakışlarını ikimizin arasında gezdirdi. Aras’ın o anki rahat tavrı ile benim kaskatı kesilmiş halimi tarttıktan sonra, bu konuyu şimdilik uzatmak istemez gibi omuzlarını silkti ve başını salladı:
— İyi...
​Tam o sırada, voleybol sahasının hemen kenarındaki tribün kısmından Gülnaz’ın o tiz, herkesin dikkatini çekmek için tasarlanmış cırtlak sesi bahçede yankılandı:
— Ay, Aras!
​Adını duyar duymaz başımızı o tarafa çevirdik. Gülnaz, yüzünde geniş ve yapmacık bir gülümsemeyle koskoca adımlarla bize doğru koşmaya başlamıştı. Aras, Gülnaz’ın üzerimize doğru geldiğini gördüğü an, hafifçe kaşlarını çatıp bana doğru telaşla göz kırptı.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın isyan eden sesi, daktilosunun tuşlarını inletir gibi fırladı:
Tık... tık... tık...
"Gökçe, mimiklerini kontrol et biraz! Çocuğun sana göz kırpmasınıöyle mal mal izleme, kıpkırmızı oldun!"
Tık...
"Aranızdaki bu elektrikten artık anlamayan tek bir kişi bile kalmadı okulda, sahne resmen patladı!"
​İçimden 'Sus artık!' diye bağırırken, etraftakilerin bakışlarından ne diyecekler, nasıl bir dedikodu üretecekler diye sırtımdan soğuk terler boşanıyordu. O sırada Umay da yanıma daha çok yaklaştı, dirseğiyle hafifçe kolumu dürtükledi:
— Abimin... Gülnaz’dan çekeceği var galiba, baksana yapıştı yine koala gibi, diye fısıldadı.
​Gözlerimi Gülnaz’ın yaklaşan silüetinden çekip Umay’a çevirdim, konuyu değiştirmek ister gibi mırıldandım:
— Galiba...
​Tam o sırada yanımıza yaklaşan Emir, bana ters ama bir o kadar da o çapkın sırıtışını gizlemeyen tavrıyla lafa atıldı:
— Gökçe kız... Az daha abartasaydın ya olayı, okulun ortasında başrol gibi ayrılış falan?
​Gözlerimi devirerek ellerimi göğsümde kavuşturdum:
— Abartmadım! Sadece... sadece topu vurdum ya, ortalık karıştı, telaş yaptım hepsi bu!
​O sırada Gülnaz nihayet soluk soluğa yanımızda bitmişti. Aras’a yapışacak gibi bir adım atıp cilveli bir sesle koluna dokunmaya çalıştı ama Aras hafif bir hareketle geri çekildi. Gülnaz’ın zehirli bakışları bu kez bana döndü; Aras’ın yanından uzaklaşırken o hırsla, o kıskançlıkla dolu soruyla Aras’ı çekiştirerek uzaklaştırmaya başladı.
​Ben ise daha fazla orada kalıp o zehirli havayı solumamak için Umay’ın koluna girdim; birlikte voleybol sahasından uzaklaşmaya başladık.
​Tam merdivenlere yöneldiğimiz sırada, arkamızdan yetişen Pınar, yürürken kasıtlı olarak omuzunu omzuma sertçe çarptı ve zehir zemberek bir sesle fısıldadı:
— Bir anda nasıl tırmandı kız bu merdivenlere baksana... Havalar falan, tırmanışlar hayrola?
​Zihnimin köşesinden Yazar Hanım’ın alaycı sesi yankılandı:
Tık... tık...
"Tırmanmak bizim hobimizdir, baksana kızım, sen onlara bakma asıl zirve biziz!"
​Yazarın bu absürt benzetmesine istemsizce dudağımın kenarıyla güldüm. Pınar’ın arkamdan bakakalmasını umursamadan Umay’a döndüm ve hafifçe omuz silktim:
— Telaşla yaptık işte, ne uzatıyorlar...
​Umay, aniden arkasına dönüp hınzır bir bakışla Pınar’ın arkasından hafifçe el salladı ve cıvıl cıvıl bir sesle, "Hadi bay bay!" diyerek beni kolumdan çekiştirdi. Birlikte gülüşerek sınıfa geçtik. Sıralarımıza yerleşirken Umay hâlâ kıkırdıyordu; dayanamayıp elimi masaya vurur gibi yapıp uyardım:
— Gülme artık, yeter!
​Umay ellerini hemen masanın önünde birleştirdi, parmaklarıyla oynayıp suçlu ama bir o kadar da eğlenen bir ifade takındı:
— Tamam, tamam... Ama komik ama! Çocuğun sana bakışları, o 'neyse ne ' demesi falan... Resmen sinema filmi gibiydi.
— Telaşla yaptım ama ben! diye kendimi savunmaya çalıştım, yanaklarımın yeniden ısındığını hissederek.
Umay gözlerini kırpıştırarak başını salladı:
— Fark ettim, maşallah o telaş bütün okulu sardı.
​Derin, sarsıcı bir nefes verdim içimden; İyi bari, en azından olayı kapattık diye geçirdim.
​Tam o sırada zihnimin en üst katından Yazar Hanım’ın o neşeli daktilo sesi çınladı:
Tık... tık... tık...
"İşte bu! Buradan tırmanılır Gökçe, ana akışa dönüş yaptık, yola devam koçum!"
​Yazarın bu zafer çığlığına içimden göz devirip önüme döndüm. Aras’ın arkadaki o boş masasına doğru kayan bakışlarımı hemen kaçırdım; normalde oturduğum o yer yerine, hiç vakit kaybetmeden çantamı kaptığım gibi Umay’ın yanındaki sıraya sıkıştım.
​Birkaç dakika içinde sınıf tamamen doldu. Gülnaz ve Şimal içeri girdi; Gülnaz bugün her zamankinden biraz daha sakin, hatta neredeyse umursamaz görünüyordu ama o bakışlarındaki sinsi pırıltının kaybolmadığını biliyordum.
​Günün son dersinin fizik olmasıyla birlikte içimden kocaman bir of çektim, kafamı ağırlaşan tenimle birlikte sertçe sıranın tahtasına koydum ve gözlerimi sımsıkı kapattım.
​Fizik hocamız Erol Hoca’nın sınıfa hangi cümleyle girdiğini, tahtaya yazmaya başladığı formüllerin ne olduğunu bile duymadım. Zihnimin içinde dönüp duran o park sahneleri, Aras’ın fısıltıları ve nereden sızdığını bir türlü bilmediğim, göğsümü sıkan o tatlı heyecan dalgası arasında... nasıl olduysa uyuyakalmıştım.

_____

Kolumun hafifçe sarsılmasıyla ağırlaşan göz kapaklarımı araladım. Umay endişeli bir tebessümle başımda bekliyordu. Ağzımın içindeki o kurulukla dudaklarımı birbirine sürttüm, fizik dersinin yarattığı o sersemlikle etrafa bakınıp mırıldandım:
— Efendim?
Umay hafifçe gülerek fısıldadı:
— Ders bitti, Gökçe. Kalkman gerekiyor, sınıf boşaldı nerdeyse.
​Başımı kaldırıp sınıfa baktım. Birkaç kişi ağır adımlarla toparlanıyor, bazıları ise çoktan koridora dökülmüştü.
— Anladım... dedim. Masanın üzerindeki dağınık kitapları, defterleri aceleyle çantama tıkıştırmaya başladım.
​Zihnimin en ücra köşesinden Yazar Hanım’ın esneyen ama hâlâ daktilosunun başında olan sesi yükseldi:
Tık... tık...
"En azından masada uyudu, iyiydi... Bari rüyamızda o park sahnesini tekrar izleseydik, uykunun en heyecanlı yerinde reklam girdi!"
​İçimden yazara bir kere daha göz devirirken, Umay koluma hafifçe dokundu:
— Çok yorgun görünüyorsun Gökçe, istersen seni eve bırakabiliriz. Emirlerin arabası okulun önünde bekliyor, hadi gel.
Başımı iki yana salladım:
— Sağ ol Umay, gerek yok. Ben yürüyerek giderim, bana iyi gelir.
​Umay daha fazla ısrar edecekken kapının önünden Emir’in o tok sesi duyuldu:
— Umay, hadi çıkmamız gerek, acelemiz var!
Umay aceleyle başını salladı:
— Tamam, geliyoruz!
​Emir, kapı eşiğinden içeriye doğru bir anlığına göz gezdirdi; yüzünde o her zamanki mesafeli ama hafif alaycı ifadeyle bana baktı:
— Acilemiz var, dedi kısaca.
Umay’a dönüp elimle 'gidin' der gibi hafifçe ittirdim:
— Giderim ben, sorun yok. Hadi, iyi akşamlar size!
​Sınıftan çıkarken istemsizce başımı çevirip arka sıralara, Aras’ın oturduğu yere baktım ama çoktan çıkıp gitmişti; sıra bomboş ve dağınıktı. İçimde beliren o anlık, tuhaf boşluğu görmezden gelerek koridorda adımlarımı hızlandırdım.
​Önüme bakmadan, kendi düşüncelerimin arasında kaybolmuş bir şekilde ilerlerken küt diye sert bir şeye çarptım. O anki dalgınlıkla omzumdaki çantam kaydı ve gürültüyle mermer zemine düştü.
​Hemen toparlanıp özür diler gibi başımı kaldırdığımda, karşımdakinin Aras olduğunu gördüm. Ellerini siyah montunun cebine sokmuş, o geniş omuzlarıyla tam önümde duruyordu. Çantamı yerden almak için aynı anda eğildiğimizde, parmaklarımız birbirine değdi; Aras benden bir saniye önce davranıp çantayı kavradı ve doğrulurken dudağının kenarında o serseri, bildik gülümsemeyle sırıttı:
— Bugün bayağı bir sakarsın, Gökçe İlay.
​Başımı tamamen kaldırıp doğrudan yüzüne baktım. Alnına hafifçe dökülen o dağını siyah rengi saçları, rüzgârın da etkisiyle yüzüne gelmişti; parmaklarımı uzatıp o tutamları kulağımın arkasına itmek istedim ama kendimi son anda tuttum. O bal rengi gözlerin derinliğinde kaybolmamak için nefesimi tutarak konuştum:
— Galiba bugün... Evet, evet, haddinden fazla sakarım.
Aras, gözlerini bir saniye bile yüzümden ayırmadan, o tok ve pürüzlü sesiyle onayladı:
— Öylesin, Gökçe. Hem de fazlasıyla.
​O an aramızdaki o gerilim, yavaşça yumuşayan bir havaya bıraktı kendini. Gözlerimi ona dikip hafifçe omuz silktim:
— Sakar olduğuma karar verdiysek...
Aras, yüzündeki o tatlı sırıtışla kaldığı yerden tamamladı:
— O zaman... Neyse ne.
​İstemsizce dudaklarımda hafif bir gülümseme belirdi, başımı iki yana salladım:
— Aynen... Neyse ne.
​Aras, O an çantamı bana uzattı ve temasımız yarım saniyeden kısa sürse de parmak uçlarımda bıraktığı o karıncalanma hissi havada asılı kaldı. Zihnim anında geçmişe, o tualetr kapatıldığım sonra ona patladığım, canına okuduğum o ilk güne gitti.
​İçimdeki yazar yine sahneye atlamakta gecikmedi:
Tık tık...
Oldukça kabaydın kızım ama neyse ki konu kapandı.
​Yazarın bu rahat tavrına içimden göz devirerek hızla Aras’a döndüm. Tam içeri girmek üzereyken arkasından seslendim:
— Bu arada...
​Gözlerimle havada hafifçe kaldırdığım çantamı işaret ettim.
— O gün getirdiğin için sağ ol.
​Aras ise tek bir kelime bile etmedi, en ufak bir tepki bile vermedi. Sırtını dönüp sessizce sınıfa girdi. Ben ise arkasından öylece kalakalmış, öküzün trene baktığı gibi bakıyordum.
​Yazar yine dayanamadı:
Tık tık...
Gökçe, eski minder oynamıyoruz burada, dalsana peşinden, yürüsene!
​Kendi kendime güldüm ve içimden yazar hanıma nispet yapar gibi o eski çocuk oyununun şarkısını mırıldandım:
Eski minder, yerini göster, ben oyunca olamam...
​Yazar hemen altta kalmadı, benimle dalga geçti:
Tık tık...
Gerçekten ruh hastası bir kadın iç sesim olamam ben, senin bu ergen triplerin ne böyle?
​İçimden ona dikleştim:
Nasılmış yazar hanım, beğenemediniz mi?
​Tık tık...
Gökçe, sen Allah aşkına sadece ders çalış, YKS falan kazan... Benim kurgularıma, psikolojime daha fazla bulaşma!
​Aman, al senin olsun o dandik hikâyelerin! diye çıkıştım kafamın içindeki o deli sese.
​Yazar son kozunu oynadı:
Tık tık...
Kalbinin çıtı çıkıyor ama farkında mısın?
​Öfkeyle gözlerimi devirdim. Zaten okuldan çıkmış, bahçeye doğru yürüyordum ki tam o sırada önüme Şimal çıktı.
​Yolumu keser kesmez çantamın kolunu tutan elim anında kasıldı; parmak boğumlarım sertlikten kireç gibi beyazlaşmıştı.
​— Naber edebiyatçı kız? dedi Şimal, yüzündeki o sahte ve yapmacık gülümsemeyle.
​Dişlerimin arasından tısladım:
— Ne istiyorsun, Şimal?
​— Aa, ama arkadaş arkadaşa böyle duvar gibi mi konuşur? Ayıp oluyor ama...
​O sırada Şimal elini havaya kaldırıp uzaaktaki Pınar’ı işaret ederek çağırdı.
Pınar, yüzünde zehir gibi bir sırıtışla yanımıza doğru yaklaşırken, çantamın kolunu sıkan yumruğumun içine tırnaklarımın battığını, canımın yandığını bile hissedemiyordum. .
Gerilim, havadaki yoğun bir toz bulutu gibi üzerimize çökmüştü; okulun çıkışındaki bu loş ve kalabalık köşede nefes almak bile güçleşmişti. Şimal ve Pınar’ın üzerime gelen o zehirli bakışları karşısında geri adım atmamak için kendimi sıkıyordum.
​Şimal’e baktım ve içimden derin bir nefes aldım. Dudaklarımda hafif, alaycı ve onları deli edecek kadar sakin bir tebessümle başımı yana eğdim:
— Ama Şimalçiğim, Gülnaz’ı göremiyorum ben... Nerede o sahıpınız, yoksa bugün tasma boynuna fazla mı gevşettı geldiniz de arka planda kaldınız?
​Şimal öfkeyle bir adım attı bana doğru, gözleri sinirden seğiriyordu:
— Ne diyorsun sen be!
​Damarına bastığımı, o hassas noktasını tam yerinden vurduğumu anında fark etmiştim. Pınar da anında dibimde bitmişti; üzerime doğru gelip beni sindirmeye, o ezici havasıyla kokumu kavramaya çalışacağı o an, başımı daha da dikleştirip meydan okurcasına derin bir koku çektim ve yüzüne karşı alayla güldüm:
— Bu ucuz kibir, bu ezik zorbalık hiç yakışmıyor kızlar size. Üstünüze dökülen abartı parfümler gibi eğreti duruyor, benden söylemesi.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın o tiz, şaşkınlık ve kahkaha dolu daktilo sesi zihnimi inletti:
Tık... tık... tık...
"Neler duyuyor Gökçen’in kulakları! Kızım sen ne ara bu kadar tehlikeli bir intikam meleğine dönüştün? Vur dedik öldürdün, ellerine sağlık!"
​Pınar ve Şimal, söylediğim cümlenin ağırlığı altında bir an şaşırarak bana baktılar. Evet, okulda Gülnaz’ın arkasında duran o nüfuzlu, korkulan bir aile kurumu ve gücü vardı; ama Şimal ve Pınar’ın arkasında öyle gerçek bir güç yoktu. Onlar sadece zengin ailelerin gölgesinde büyümüş, hiçbir vasfı olmayan, çevreye saldırmaktan başka bir şey bilmeyen şımarık kızlarıydı. Bunu yüzlerine vurmak en zayıf yerlerinden yaralamıştı onları.
​Pınar, dişlerinin arasından tıslayarak bir adım öne çıktı:
— Bayağı bir cesaretli gördüm seni son zamanlarda, Gökçe. Dişlerin çıkmış sanki!
​Şimal, Pınar’ın sorusunu fırsat bilerek hemen atıldı ve zehrini akıtmaya devam etti:
— Cesur olur ya! Koray ailesine kanca attı aklınca, arkasında Aras’ın gölgesi var diye buralarda kral gibi yürüyor!
​Adını duyduğum an içimdeki o öfke alevi daha da hırslandı. Keskin bir sesle karşılık verdim:
— Şimal! Sesini kes!
​Şimal hiç geri adım atmadan, yüzündeki o sinsi sırıtışla üzerine gelmeye devam etti:
— Ne yalan mı? Abisinin arkasından iş çevirmeyi, Umay’ı kullanarak o saf arkadaş grubu arasında sevgilisiymiş gibi görünmeye çalışmayı anlamıyormuşuz gibi konuşma! Aras’ı parmağında oynattığını sanıyorsun ama herkes senin ne mal olduğunu biliyor!
​Pınar bu söze alayla güldü, başını iki yana salladı:
— Saçmala Şimal, Allah aşkına... Umay bizim burslu, kendi halinde zavallı Gökçe ile arkadaş olacak kızlardan değil ki! Aras gibi bir adam da gider de Gökçe’ye bakar... Ha, buna asla inanmam! Asla!
​Pınar’ın o küçümseyen, zihnimi bulandıran zehir zemberek sözleri kulaklarımda çınlarken, içimdeki o öfke dalgası artık zapt edilemez bir boyuta ulaşmıştı. Göğsüm hızla inip kalkıyor, aldığım nefesler boğazıma düğümleniyordu. Onların o bencil, kibirli ve her şeyi para ile pulla ölçen suratlarına bir saniye bile daha bakmaya tahammülüm kalmamıştı.
​Sinirden titreyen ellerimle önüme geçen saçlarımı geriye savurdum.
Aras’ın adının üzerimde bıraktığı karmaşık etkiyi geride bırakmaya çalışarak omuzlarımı dikleştirdim.”
Şimal ile Pınar’ın tam ortasından, omuzumu kasıtlı olarak her ikisine de sertçe çarparak hızla geçtim. Arkamdan ettikleri şaşkın mırıltıları ve fısıltıları duymamazlıktan geldim. Okulun bahçesinden çıkış kapısına doğru yürürken nefesim daralıyor, adeta o boğucu atmosferde boğuluyormuş gibi hissediyordum.
​Titreyen parmaklarımı aceleyle çantanın derin ceplerine daldırdım; aradığım o kurtarıcıyı, kablosu birbirine dolanmış kulaklığımı bulana kadar canım çıktı. Gözümden istemsizce süzülen o tek damla sıcak yaş, gururuma yenik düşmenin değil, duyduğum o haksız öfkenin eseriydi. Hızla parmağımın ucuyla o yaşı sildim, kulaklığı telefonuma takıp kulağıma yerleştirdim. Tuşuna bastığım an, o en eğlenceli, en asi şarkılardan sesi kulaklarımı doldurdu, dış dünyadaki tüm o pis sesleri ve fısıltıları zihnimden sildi:
​....Buralardan hemen gidesim var
Yeniden başlama hevesim var
Ne varsa, içime
"Cart" diye diyesim var....
.....Ama hem kel hem fodul takımını
"Hart" diye yiyesim var...
​Şarkının o tempolu ritmi damarlarımda akmaya başlarken, adımlarımı ritme uydurdum. Zihnimin köşesinden izleyen Yazar Hanım bile bu kez bana takılmamış, kulaklıktan gelen sese ayak uydurur gibi kendi kendine daktilosunun tuşlarını neşeli ve hafif bir ritimle tıkırdatmaya basmıştı. Kendi kurgusunu, benim bu asi yürüyüşümü kendine göre yeniden yazmaya koyulmuştu.
​Müziğin ve içimdeki o inatçı gücün verdiği rahatlamayla sokakları geride bıraktım; adımlarımı hızlandırarak sonunda eve vardım. Kapıyı açıp içeri girdiğimde evin o sessiz ve tanıdık huzuru karşıladı beni. Odama çıkıp üzerimdeki o okul kıyafetlerinden kurtuldum, rahat bir eşofman geçirdim üstüme.
​Zaman kaybetmeye niyetim yoktu. Bütün bu lise dramalarının, Aras’ın bıraktığı o karmaşık hislerin ve Pınar’ların sığ dünyasının ötesinde, benim gerçek bir hayat müagem vardı. Masama oturup lambayı yaktım; odanın loş ve sarımtırak ışığı masanın üzerindeki YKS kitaplarımı aydınlattı.
​Telefonumu ve kulaklığımı masaya bırakıp tabletin ekranını açtım. Eyüp B. hocanın o sakin, tane tane anlatan sesi odanın içinde yankılanırken, limit videolarının başına oturdum. Türev, limit, integraller... Sayılar ve formüller zihnimin o dağınıklığını topladı, öfkemi emip aldı. Not defterimi önüme çekip hocanın yazdığı her soruyu titizlikle defterime geçirdim, adımları tek tek analiz ettim.
​Saatler ilerlemiş, gece yarısına yaklaşmıştı. Göz kapaklarım artık taşıyamayacağım kadar ağırlaşmış, zihnim ise o yoğun matematik problemlerinden sonra tamamen durma noktasına gelmişti. Masanın üzerindeki kitapları kapatmaya bile mecalim kalmadan, başımı yastığa koyduğum gibi derin bir uykuya teslim oldum...

____

Sabahın köründe gözlerimi açtığım gibi yataktan hızla fırladım. Komodinin üzerindeki telefonu elime aldığım an, ekran saatine bakmamla kanımın donması bir oldu; alarmı duymamış mıydım, yoksa yanlış mı kurmuştum bilmiyorum ama okula fazlasıyla geç kalmıştım!
​Telaşla yataktan fırladım, üzerimdeki pijamaları fırlatıp attığım gibi dolaba koştuğumda işler tam bir Arap saçına döndü. Beyaz gömleğimi giymeye çalışırken kollarımı yanlış deliklerden geçirmiş, düğmeler boğazıma dolanmış, resmen gömlekle büyük bir savaşın ortasında kalmıştım. İçimden binbir küfür savurarak hırsla kolumu doğru yerden geçirdim, siyah eteğimi ve ceketimi üzerime geçirip çantamı omzuma astım. Kapıdan tam çıkacakken, son bir refleksle telefonumun ekranına baktım. WhatsApp sınıf grubuna yeni bir mesaj düşmüştü.
​Bildirime tıklandığında Mert Hoca’nın mesajı gözüme çarptı:
“Günaydın gençler. Bugün dersleriniz yoktu, yalnız 12.00’den sonra AYT denemesi yapacaktık. Tam katılım istiyorum ve şimdiden başarılar.”
​Mesajı okuduğum an, o hazırlık telaşıyla giyinip kuşandığım bütün o eforun boşluğa düştüğünü hissettim. Sinirim bozulmuş bir halde omzumdaki çantayı sertçe salonun ortasına fırlattım.
​Zihnimin en derin köşesinden Yazar Hanım’ın esneyerek uyanan sesi fırladı:
Tık... tık...
"Günaydın Gökçe... Sabah sabah bu ne aksiyon, kahvemi bile içemeden koşturdun resmen!"
​Ders olmadığını, okulun boş olduğunu idrak ettiğim an, bütün o stres bir anda yerini derin bir oh çekmeye bıraktı. Olduğum yerde sevinçle zıpladım:
Tık... tık...
"Ne kadar önemli bir şey yalnız, az kalsın gömlekle boğuluyordun."
— Kes ya! diye söylenerek kendimi salonun ortasındaki yumuşak halının üzerine, ardından da hemen arkadaki koltuğa attım.
​Üzerimdeki o resmi beyaz gömlek, siyah etek ve ceketle öylece koltuğa uzandım; ayaklarımı havaya kaldırıp sallamaya başladım.
— Rahat bir gün be! diye bağırdım boş evde sesim yankılanırken.
​Evde kimse yoktu; ne anne baskısı ne erken saat telaşı... Özgürlüğün tadını çıkararak yatakta, koltukta bir o tarafa bir bu tarafa yuvarlandım.
​Zihnimdeki Yazar Hanım, daktilosunun tuşlarına bu kez alaylı bir ritimle vurarak lafa girdi:
Tık... tık...
"Akşam sabaha kadar matematik çalıştın kızım, bu ne enerji? Daha dün gece limit çözerken sızıyordun, şimdi okul yok diye havalara uçuyorsun."
​Keyifle gülerek tavana baktım:
— Okul yok... Pınar yok... En önemlisi Gülnaz yok! dedim. Bugün sadece ben, uyku ve dinlenme vardı.