Bölüm 8

O son konuşmadan sonra restoranda pek konuşmadık. Yemeklerimiz bitince sessiz bir yolculukla eve döndük. Sabah ise ben uyandığımda Kayra çoktan kahvaltısını yapmış, işe gitmişti.

Kocaman malikanede tek başıma geçirdiğim saatler uzadıkça canım sıkılmaya başladı. En sonunda vakit geçirmek için dün Melek'in gösterdiği giyinme odasına girmeye karar verdim. İçeri adım attığımda o yoğun, büyüleyici parfüm kokusu tekrar burnuma doldu.

Odanın sol tarafı tamamen bana ayrılmıştı. Büyüklü küçüklü aynaların karşısına geçip raflara, askılara dizilmiş kıyafetleri incelemeye başladım. Hepsi birbirinden şık elbiselerdi. Dayanamayıp birkaç tanesini dolaptan çıkardım. Önce koyu zümrüt yeşili, saten bir elbiseyi üzerime tuttum; aynadaki yansımam kesinlikle bu dünyaya ait görünüyordu. Ardından askıdaki siyah, sırt dekolteli elbiseyi giyip denedim. Aynanın karşısında kendi etrafımda dönerken kumaşın dokusu ve üzerimdeki duruşu içimdeki o yabancılık hissini bir anlığına unutturdu. Sonra gözüm takı kutularına ve çantalara kaydı. Her bir elbiseye uygun ayakkabıyı ve aksesuarı eşleştirip denemek adeta bir oyuna dönüşmüştü benim için. Şık bir elbiseyi giyip topuklu ayakkabıları ayağıma geçirdiğimde, aynadaki Çağla artık sadece olayların ortasına düşmüş çaresiz bir kız değil, bu hikayenin en güçlü oyuncularından biri gibi duruyordu.

Üzerimdeki elbiseyi çıkarıp dolaptan daha rahat bir şeyler seçtim ve giyindim. Giyinme odasından çıkıp merdivenlerden aşağı indiğimde ev sessizdi.

Salona geçip geniş koltuklardan birine kuruldum. Sehpanın üzerindeki kumandayı alıp televizyonu açtım. Kanallar arasında rastgele gezinirken magazin ve gündem haberlerinin yayınlandığı bir kanalda durakladım. Ekranda beliren büyük alt yazı doğrudan gözüme çarptı:
"DİLEK AİLESİ BATIYOR MU?"
Ekrandaki yazıyı görünce kumandayı tutan elim havada donakaldı. Kalbim hızla çarpmaya başlarken sunucunun sesi salonda yankılandı:
"Biliyorsunuz ki bu hafta Dilek ailesinden Çağla Dilek, Kayra Aslan ile evlendi ve artık Çağla Aslan oldu. Bu ani evliliğin nedenini bilemesek de çoğu kişi bunun Aslanlara karşı olan sevkiyat borçlarını ödemek için olduğunu söylüyorlar. Bugün ise Dilek ailesini bazı görevliler havalimanında acele ile uçağa binip ülkeyi terk ettiklerini söylüyorlar. İşte o görüntüler..."

Ekranda ailemin havalimanındaki telaşlı, arkalarına bile bakmadan kaçış anlarına ait gizli çekim görüntüler belirdi. Beni bir borç karşılığında bu adama verip, düğünün ertesi günü arkalarına bakmadan ülkeyi terk etmişlerdi. Kumandayı sıkan parmaklarım beyazladı, ekran karşısında öylece donakaldım.Görüntüler ekranda akıp giderken nefesimin tıkandığını hissettim. Beni resmen bir borç senedi gibi vermiş, üzerlerinden yükü atar atmaz da bu ülkeden kaçıp gitmişlerdi.

Televizyondan gelen sesler salonda yankılanmaya devam ederken, malikanenin dış kapısının açılma sesi duyuldu. Birkaç saniye sonra Kayra’nın adımları salona doğru yaklaştı. Üzerindeki ceketini çıkarıp koluna almış, yorgun adımlarla içeri girmişti.

Gözleri doğrudan bana ve hemen ardından avaz avaz bağıran televizyon ekranına kaydı. Sunucu hâlâ ailemin havalimanındaki aceleci hallerini anlatıyordu.

Kayra tek bir kelime etmeden yanıma doğru yürüdü. Sehpanın üzerindeki kumandayı alıp tek bir dokunuşla televizyonu kapattı. Salon anında o ağır, derin sessizliğe büründü.

Ceketini koltuğun kenarına bırakıp tam karşıma geçti. Şok içinde ekrana kilitlenmiş gözlerime, sıktığım parmaklarıma baktı. Bakışlarında ne bir şaşkınlık ne de bir acıma vardı; bu durumu zaten çok önceden biliyormuş gibi kendinden emindi.

"Gördüklerine şaşırmadın herhalde?" dedi, sesi ne fazla sert ne de fazla yumuşaktı. "Aileni benden daha iyi tanıyor olmalısın Çağla."

Gözlerimde biriken yaşlar görüşümü bulandırırken hızla ayağa kalktım. İçimdeki kırgınlık ve ihanet hissi bir anda yerini yakıcı bir öfkeye bırakmıştı.

"Biliyordun, değil mi?" dedim, sesim titrese de öfkemi gizlemeye çalışmadım. "Kaçacaklarını, beni burada tek başıma bırakıp arkalarına bile bakmadan gideceklerini biliyordun!"

Kayra istifini hiç bozmadan, durgun gözlerle yüzüme bakmaya devam etti. Bu vurdumduymaz tavrı içimdeki yangını daha da körükledi.

"Neden söylemedin bana?" diye bağırdım, aramızdaki mesafeyi kapatıp tam karşısında durarak. "Madem her şeyi biliyordun, madem bu evliliğin arkasında nasıl bir pislik olduğunu, onların kaçacağını biliyordun... Neden göz göre göre bunu izledin?"

Yüzümden süzülen tek bir damla yaşı eliminin tersiyle hızla sildim ve gözlerimi onun gözlerine diktim.

"Beni insan yerine koyup tek bir kelime etmek çok mu zordu Kayra?"

Kayra derin bir nefes alıp cebinden ellerini çıkardı. Yüzündeki o sert ifade bir anlığına gevşer gibi oldu ama sesindeki gerçekçilik yine buz gibiydi.

"Söyleseydim ne değişecekti Çağla?" dedi sakince. "Onları durdurabilecek miydin? Ya da gidecekler deseydim bana inanacak mıydın? Aileni kendi gözlerinle tanıman gerekiyordu. Onların gerçek yüzünü başkasından değil, bu haberden öğrenmen gerekiyordu."

"Gözlerimin içine baka baka acımasızlaşmak senin için çok kolay, değil mi?" dedim, sesimdeki kırgınlık ve öfke birbirine karışırken. "Ailemin ne olduğunu ben zaten biliyordum. Ama senin de en az onlar kadar duygusuz ve duygularımla oynayacak bir adam olduğunu öğrenmiş oldum."

Sözlerimden sonra Kayra'nın tek bir kelime etmesine izin vermeden arkamı döndüm. Yaşlar gözümden süzülürken hızlı adımlarla salondan çıkıp merdivenlere yöneldim.

Arkamdan adımı söylediğini duyar gibi oldum ama dönüp bakmadım. Üst kata nasıl çıktığımı, koridoru nasıl geçtiğimi hatırlamıyordum. Odama girer girmez kapıyı arkamdan sertçe kapattım ve kilit anahtarını iki kez çevirdim.

Sırtımı kapıya yaslayıp yere doğru süzüldüm. Koskoca malikanenin içinde, ardımda kilitli bir kapı ve içimde koca bir yalnızlıkla baş başa kalmıştım.