Bölüm 4

Arabaya bindiğimizde Kayra ön tarafa bindi, ben ise arka koltuğa oturmuştum. Dümdüz ve ifadesiz bir şekilde tek bir yere odaklanmıştım. Yol boyunca aramızda büyük bir sessizlik oldu. En sonunda dayanamadım ve "Bana her şeyi anlatacaksın," dedim. "Ailemin borcu ne kadar? Annem beni neyin karşılığında sana verdi?"

Kayra dikiz aynasından bana baktı. "Bunu bilmek seni mutlu etmeyecek, Çağla," dedi.

"Mutlu olmak istemiyorum, gerçeği bilmek istiyorum," dedim.

Kayra arabayı yolun kenarına çekip durdurdu. Arkasına dönüp doğrudan gözlerimin içine baktı. "Baban, benim bölgemdeki sevkiyatlardan birine çökmeye çalıştı ve yakalandı," dedi. "Cezası aslında ölümdü ama annen para ile ödemek için yalvardı. Sonrasında annen parayı ödeyemeyeceğini anlayınca bana bir takas teklif etti ve teklifte seni sundu."

Duyduklarımla dondum kaldım. Demek ailem beni bir hiç uğruna satmıştı. "Peki ya düğün? Neden nikah değil de düğün yapıyoruz?" diye sordum.

"Çağla, bunu sana açıkladım ve bence uzatmaya gerek yok." Dedi buz gibi bir sesle.

Tekrar önüne döndü ve arabayı çalıştırdı. Kısa süre sonra büyük, lüks düğün salonunun önüne geldik. Kayra arabayı durdurup bana baktı. "Gelinliğini giymek için iki saatin var. Çıktığında karşımda güçlü bir ortak görmek istiyorum," dedi.

Arabadan indik. Korumalar gelinlik paketini taşıdı ve beni gelin odasına götürdü. Odada kızların yardımıyla gelinliği üzerime giydim. Aynaya baktığımda saçım, makyajım ve gelinliğim harika görünüyordu. Ama içimde sadece aileme karşı büyük bir öfke vardı.

Tam iki saat sonra odanın kapısı çalındı. İçeri giren koruma, "Çağla Hanım, herkes yerini aldı. Kayra Bey sizi salonda bekliyor," dedi.

"Tamam, geliyorum," dedim.

Derin bir nefes aldım, gelinliğimin eteklerini hafifçe kaldırdım ve odadan çıktım. Uzun koridoru geçip büyük salonun kapısına geldiğimde kalbimin hızla çarptığını hissedebiliyordum. Görevliler devasa kapıları iki yana doğru açtığında içerideki uğultu bıçak gibi kesildi.

Bütün gözler anında bana döndü. Salon, şık giyimli yüzlerce insanla doluydu ve herkes merakla bana bakıyordu. Ama benim gözüm sadece tek bir kişiyi aradı.

Kayra, salonun tam ortasında, nikah masasının önünde dikilmiş bana bakıyordu. O siyah takım elbisesinin içinde o kadar heybetli ve sert duruyordu ki, etrafındaki herkes sanki birer gölgeden ibaretti. Benim kapıda belirmemle birlikte bakışları derinleşti. Yüzünde hiçbir ifade yoktu ama gözlerini bir an bile üzerimden ayırmıyordu.

Müziğin sesi yükselirken, adımlarımı yavaşça ona doğru atmaya başladım. İçimdeki tüm korkuyu ve kırgınlığı bir kenara bıraktım. Kayra’nın yanına ulaştığımda bana doğru bir adım attı ve elini uzattı.

Etrafımızda bu kadar insan olduğu ve hepsi mafya liderleri olduğu için elini sahte bir gülümseme ile tuttum ve beraber nikah masasına doğru yürüdük. Biz masamıza doğru yürürken herkes bizi alkışlıyordu. Tabii kimse aramızda dönen bu anlaşmayı ve oyunu bilmiyordu. Dışarıdan bakıldığında iki büyük ailenin kusursuz ve güçlü birleşmesi gibi görünüyorduk, oysa bu alkışların arkasında bir intikam oyunu yatıyordu.

Kayra, elimi sıkıca kavrayarak yanımda o heybetli adımlarıyla yürürken, salondaki tüm o tehlikeli adamların bakışları ve alkışları altından geçip masanın önündeki sandalyelerimize oturduk.

Nikah memuru önündeki büyük defteri açtı, gözlüklerinin üzerinden salona ve sonra bize baktı. Boğazını temizleyerek o resmi konuşmasına başladı. Benim için bu konuşma, eski hayatımın üzerine söylenen sözlerdir.

Memur önce Kayra'ya döndü: "Siz, Çağla Dilek'i eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?"

Kayra, gözlerini bir an bile üzerimden ayırmadan, salonda yankılanan, kendinden emin ve buz gibi bir sesle cevap verdi: "Evet."

Sıra bana gelmişti. Nikah memuru bu kez bana doğru döndü: "Siz, Kayra Aslan'ı eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?"

Salondaki alkışlar susmuş, herkes nefesini tutmuş bana bakıyordu. Sahte gülümsememi tamamen yüzümden sildim. Bakışlarımı salondaki mafya liderlerinin üzerinde gezdirdikten sonra doğrudan Kayra’nın gözlerinin içine diktim.