Bölüm 1

Her insanın kendine göre bir kırmızı çizgisi vardır;
İnsanı o çizgiyle tanıştıran ise genellikle yaşadıklarıdır. Benim hayatımda sadece tek bir kırmızı çizgi oldu: kocam, Kayra Aslan. Benim kırmızı çizgim

Şimdi neden "kırmızı çizgim" derken ailemden tek kelime bile bahsetmediğimi sorabilirsiniz. Çünkü ailem benim için hiçbir şey ifade atmıyor. Emin olun ben de onlar için pek bir şey ifade etmiyorum. Aramız hiçbir zaman çok iyi olmadı

Peki, ben bu kırmızı çizgiyle gerçekten tanışıyormuyum? Hayır. Eğer bugün Kayra Aslan ile bu şekilde karşılaşacağımı bilseydim, o sergiye asla gitmezdim. Ama eğer onunla tanışmamız farklı bir şekilde gerçekleşseydi... işte o zaman o sergiyi Her gün, bıkmadan gezebilirdim

"sen ne yapmaya çalışıyorsun Çağla?" Dedi annem yüzündeki o sınırlı gülümsemeyle.

Onu ilk kez gören biri, bu bakışları ve tebessümü normal sanabilirdi. Fakat ben yirmi bir yıldır onun kızıydım. Bu bakışların henüz yeni geldiğimiz bu sergiyi gezmem gerektiğini anlattığını çok iyi biliyordum. Bu ailenin sıradaki vârisi bendim ve anneme göre diğer mafya liderleri beni şimdiden tanımalıydı. Böylece babamın yerine geçtiğimde yabancılık çekmezmişim...

Annem dirseği ile beni dürterek "Hadi", diye fısıldadı. Onu daha fazla öfkelendirmemek için yerimden kalktım ve tabloların sergilendiği koridora doğru yürüdüm. Koridorun girişinde, serginin kime ait olduğunu belirten o isim yazılıydı: Kayra Aslan.

Babamın bir numaralı düşmanıydı .Babam geçen sene Kayra Aslanın sevkiyatını bozduğu için ona olan borçlarımız vardı.

Koridorun iki ucunda yolu neredeyse tamamen kapatan güvenlik görevlileri vardı. Beni görünce kenara çekildiler "Bir sergi için fazla değil mi?" diye geçirdim içimden. Fakat asıl tuhaflık ben koridora girdiğimde gerçekleşti. Arkamdan kapı gürültüyle kapandı.

"Ne oluyor be ?" diye mırıldandım. Korkmamıştım ama şaşkındım. Orada gizli bir kapı olduğunu fark etmemiştim bile. Neler olduğunu anlamaya çalışırken aniden ışıklar söndü. Karanlığın içinde çığlık atıp hemen silahımı almaya çalıştım. Bir mafya liderinin kızıysanız bu gayet doğaldı; gece gündüz silahla yaşamaya alışıyordunuz.

Ancak bunu düşünecek vaktim yoktu. Gözlerim henüz karanlığa bile alışmamışken ışıklar aynı hızda geri geldi. Elimi tetiğe götürmüş namluyu tam karşıya doğrultmuştum. O ise tam oradaydı. O kişi Kayra Aslandı.

Silahın namlulu tam kalbinin üzerine bakmasına rağmen en ufak bir korku belirtisi gösterimiyordu; aksine fazlasıyla rahattı.

"Senin burada ne işin var?" Diye çıkıştım.

"Kendi sergimi geziyorum" dedi, sesinde bariz bir alay vardı. Bunu anlamamak için ya saf ya da sağır olmak gerekirdi.

Birkaç adım geri çekilip savunma pozisyonuna geçtim. "Ne istiyorsun? Eğer konu sevkiyatsa çok yanlış kişiyle konuşuyorsun" dediğimde yüzünü buruşturdu.

"Konu sevkiyat, doğru; ama burada olmanın sebebi borcu parayla ödemek değil," dedi şaşkınlıkla sordum: "O zaman neden beni burada tutuyorsun?"

Verdiği cevap kanımı dondurdu "Borcu sen ödeyeceksin. Benimle evlenerek."

Bir an donakaldım. Yanlış mı duymuştum? Zihnim daha bu cümleyi sindiremeden kapıya doğru bir hamle yaptım ama yolum çoktan Kayra'nın adamları tarafından kesilmişti. Hiç düşünmeden silahı onlara doğrultusunda tetiğe bastım. Fakat o an anladım ki şans sıçıyordum; tetiğe basmaya silahın boş olduğunu anlamam bir oldu.

Ne olduğunu kavrayamadan, arkadan gelen bir el hızla ağzımı kapattı. Çırpınmaya fırsat bulamadan görüşüm buğulandı, bedenim ağırlaştı ve her şey karanlığa gömüldü.