3.bölüm

Bazı şeyleri unutmak, hatırlamaktan daha korkutucuydu.
Çünkü insan unuttuğu şeyden korkmazdı.
Ne olduğunu bilmediği için korkardı.
Benim korktuğum şey de tam olarak buydu.
Ronan'ın söyledikleri zihnimde dönüp duruyordu.
"Zamanı geldiğinde her şeyi hatırlayacaksın."
Peki ya ben hatırlamak istemezsem?
Ya hatırladıklarım, şu an bilmediğim her şeyden daha korkunçsa?
Defteri elimde tutarken birkaç saniye boyunca kapağına baktım.
Açmak istemiyordum.
Ama içimde, nedenini bilmediğim bir merak vardı.
Sanki bu defterin içinde beni bekleyen bir şey olduğunu biliyordum.
Yavaşça ilk sayfayı çevirdim.
Sayfanın en üstünde bir tarih vardı.
Tarihe birkaç saniye baktım.
Tanımıyordum
Ama hemen altında yazan isimleri gördüğüğüm anda nefesim kesildi.
Yade & Ronan
Parmaklarım sayfanın kenarında dondu.
Ronan...
Defterde neden onun adı vardı?
Okumaya devam ettim.
"Bugün yine kavga ettik. Yade, gitmem gerektiğini söyledi. Ben ise onu burada tek başına bırakamayacağımı söyledim."
Kaşlarım çatıldı.
Sayfanın devamını okurken kalbim daha hızlı atmaya başladı.
"Ronan"
Bu isim neden bana bu kadar tanıdık geliyordu?
Sayfayı çevirdim.
Başka bir tarih.
Başka bir anı.
Bu kez yazılanlar daha kısaydı.
"Bana güvenmediğini biliyorum. Ama ona söyleyemem. Henüz değil."
Kimin bana güvenmediğini anlamaya çalışırken bir sonraki sayfaya geçtim.
Ve o cümleyi gördüm.
"Yade'nin bunu görmesine izin verme."
Elim titredi.
Bir süre sayfaya bakakaldım.
"Bunu" neydi?
Sayfayı çevirmek için parmaklarımı kaldırdım.
Ama tam o sırada kapının kolu hareket etti.
Başımı hızla kapıya çevirdim.
Ronan.
Elindeki bardağı masaya bırakırken gözleri doğrudan deftere kaydı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Onu nereden buldun?"
İlk kez sesinde korkuya benzeyen bir şey vardı.
Defteri göğsüme bastırdım.
"Bu ne?"
Ronan cevap vermedi.
"Bana ait."
"Evet."
"Ve sen varsın içinde."
Bu kez gözlerini kaçırdı.
"Yade..."
"Bana ne olduğunu söyle."
Sessiz kaldı.
Defteri biraz daha sıktım.
"Ben seni neden tanımıyorum, Ronan?"
Başını kaldırıp bana baktı.
Bu kez yüzünde az önceki sakin ifade yoktu.
"Çünkü bazı şeyleri hatırlamak seni kurtarmaz."
Bir adım bana doğru geldi.
"Tam tersine..."
Durdu.
"Beni senden uzak tutmak için yaptığım en zor şeydi."
Ne demek istediğini anlayamıyordum.
Ama artık tek bir şeyden emindim.
Benim unuttuğum şey sadece geçmişim değildi.
Ronan da o geçmişin içindeydi.
Ve defterde, benim görmemem gereken bir şey vardı.
Ronan bir anda elini uzatıp defteri elimden aldı.
"Hey!"
Defteri göğsüne doğru çekti.
"Onu bana ver."
Bana cevap vermedi.
Sadece birkaç saniye boyunca gözlerimin içine baktı.
Yüzünde garip bir ifade vardı.
Sanki kızgın değildi.
Sanki korkuyordu.
Ama neden?
"Ronan, o defterde ne var?"
Yine cevap vermedi.
Arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken durdu.
Başını hafifçe çevirip bana baktı.
"Zamanı gelince..."
Bir an sustu.
"Zaten her şeyi hatırlayacaksın, Yade."
Kapı kapandı.
Ben ise olduğum yerde kalakaldım.
Ronan gitmişti.
Ama aklımda tek bir soru vardı.
Kapının kapanmasının ardından uzun süre olduğum yerde kaldım.
Ronan'ın ayak sesleri koridorda giderek uzaklaştı.
Elimde hiçbir şey kalmamıştı.
Ne defter.
Ne cevap.
Ne de geçmişime dair en ufak bir ipucu.
Yatağın kenarına oturdum.
Başımı ellerimin arasına aldım.
"Ben kimim?"
Bu soruyu ilk kez kendime sormuyordum.
Ama ilk kez cevabın bir yerlerde saklı olduğunu hissediyordum.
Tam ayağa kalkacakken gözüm yerdeki beyaz kâğıda takıldı.
Kaşlarımı çattım.
Yavaşça eğilip kâğıdı yerden aldım
Defterden düşmüş olmalıydı.
Kalbim hızla atmaya başladı.
Kâğıdın üzerinde sadece birkaç cümle vardı.
"Eğer bir gün bunları okuyorsan, Ronan sana gerçeği anlatmamış demektir."
Nefesimi tuttum.
Devamını okudum.
"Ona hemen güvenme."
Bir an duraksadım.
Ronan'a güvenme.
Az önce bana beni korumak için her şeyi yaptığını söylemişti.
Peki ya bu yazı?
Kâğıdı çevirdim.
Arkasında tek bir cümle daha vardı.
"Çünkü seni bu hale getiren kişi o değil.
Gözlerim satırın üzerinde dondu.
O değil.
Peki kimdi?
Kâğıdı tekrar çevirdim.
Başka bir şey yoktu.
Ama kâğıdın en altında, neredeyse silinmiş küçük bir tarih vardı.
Tarihi gördüğüm anda başımın içinde ani bir ağrı oluştu.
Elimle şakağımı tuttum.
Ve bir anda—
Bir kahkaha.
Bir koridor.
Koşan ayak sesleri.
Sonra bir kapının sertçe kapanması.
Gözlerimi sımsıkı kapattım.
Bir ses duydum.
Bu kez çok daha netti.
"Yade, sakın arkana bakma!"
Gözlerimi açtım.
Oda yeniden sessizdi.
Nefes nefese kalmıştım.
Ama bu kez korktuğum şey görüntünün kendisi değildi.
Duyduğum sesti.
Çünkü o sesi tanıyordum.
Ronan'ın sesi değildi.
Ve ilk kez geçmişimden bir şey hatırlamıştım.
Bir ses.