7. BÖLÜM Fotoğraftaki Gölge

Karan’ın gözleri hâlâ telefonumdaydı.Ben ise ilk kez onun yüzünü bu kadar dikkatli inceliyordum.Normalde sakin görünürdü.Ne düşündüğünü anlamak neredeyse imkânsızdı.Ama şimdi farklıydı.Çenesini sıkmıştı.Bakışları fotoğrafa kilitlenmişti.Sanki karşısında bir fotoğraf değil, yıllardır kaçmaya çalıştığı bir şey vardı.“Bu fotoğrafı kim gönderdi?” diye tekrar sordu.“Sen neden bu kadar korktun?”Karan cevap vermedi.“Fotoğraftaki kişi kim?”“Nare…”“Hayır.”Sesim titredi ama geri çekilmedim.“Bu kez susma.”Karan gözlerini bana çevirdi.“Her şeyi bilmek istediğini biliyorum.”“Çünkü herkes benden bir şey saklıyor.”“Bu senin sandığın kadar basit değil.”“Benim için hiçbir şey basit değil artık.”Bir an sustuk.Sınıftaki diğer öğrencilerin sesleri uzaktan geliyordu ama sanki ikimiz tamamen başka bir yerdeydik.Karan gözlerini fotoğrafa çevirdi.“Bu fotoğrafı sakla.”“Neden?”“Çünkü bunu gönderen kişi seni bulduysa, sana ulaşmaya devam edecek.”“Kim?”“ bilmiyorum.”“Yalan söylüyorsun.”Karan’ın bakışları sertleşti.“Keşke yalan olsaydı.”Bu cümle beni susturdu.Telefonumu indirdim.“Babam o gece neredeydi?”Karan birkaç saniye düşündü.“Levent’in yanındaydı.”“Bunu zaten biliyorum.”“Sonrasını bilmiyorsun.”“Sen biliyor musun?”Karan cevap vermedi.Bu sessizlik yeterliydi.“Biliyorsun.”“Her şeyi değil.”“Ne kadarını biliyorsun?”Karan başını hafifçe çevirdi.“Yeterince.”İçimdeki öfke yeniden yükseldi.“Yeterince mi?”Sesim istemeden yükseldi.“Benim hayatımdan bahsediyorsun, Karan. Yeterince ne demek?”Karan bana baktı.Bu kez gözlerinde sertlik yoktu.Sadece yorgunluk vardı.“Çünkü bazı gerçekler öğrenildiğinde geriye dönüş olmaz.”“Ben zaten geri dönemiyorum.”Karan sustu.“Babam gittikten sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.”Sesim kırıldı.“Şimdi de annemin bana yıllardır yalan söylediğini öğreniyorum.”Gözlerim doldu.Bunu onun yanında göstermek istemiyordum.Başımı çevirdim.Ama Karan fark etmişti.“Ben sana yalan söylemedim.”Yavaşça ona baktım.“Hiçbir şey söylemedin.”Bu kez Karan’ın söyleyecek sözü yoktu.Ders bitince Ece yanıma geldi.“Nare, iyi misin?”Telefonumu çantama koydum.“Hayır.”Ece’nin yüzü düştü.“Ne oldu?”“Bir fotoğraf geldi.”“Ne fotoğrafı?”Telefonumu çıkarıp ona gösterdim.Ece fotoğrafa birkaç saniye baktı.“Bu…”“Babam.”“Diğeri?”“Levent Demir.”Ece arka plandaki kişiye baktı.“Üçüncü biri var.”“Kim olduğunu bilmiyorum.”Ece fotoğrafı büyüttü.Sonra birden durdu.“Şu kolyeye bak.”“Ben de onu gördüm.”“Tanıyor musun?”“Lara’nın kolyesine benziyor.”Ece bana döndü.“Lara kim?”“Karan’ın ablası.”Ece’nin kaşları çatıldı.“Onu tanıyor musun?”“Hayır.”“Belki kolye aynıdır.”“Belki.”Ama içimde bunun tesadüf olmadığına dair güçlü bir his vardı.Akşam eve geldiğimde annem salondaydı.Bu kez kaçmadı.Ben de kaçmadım.“Konuşacağız demiştin.”Annem başını salladı.“Evet.”Çantamı yere bıraktım.“Fotoğraf geldi.”Annemin yüzü değişti.“Ne fotoğrafı?”Telefonumu çıkarıp ona gösterdim.Fotoğrafı gördüğü anda nefesi kesildi.Bir adım geriye çekildi.“Bu nereden çıktı?”“Telefonuma gönderildi.”Annem ekrana bakmaya devam etti.“Anne.”Cevap vermedi.“Bu fotoğrafta babam var.”“Evet.”“Levent Demir var.”Annem gözlerini kapattı.“Evet.”“Arkadaki kişi kim?”Annem fotoğrafın o kısmına baktı.Yüzündeki ifade bir anda değişti.Korku.Kesinlikle korkuyordu.“Anne?”“Bu fotoğrafı kim gönderdi?”“Önce sen cevap ver.”Annem uzun süre sustu.Sonra çok yavaş konuştu.“Bu fotoğrafı bir daha kimseye gösterme.”“Neden?”“Çünkü bu fotoğrafın ortaya çıkmaması gerekiyordu.”Kalbim hızlandı.“Sen bu fotoğrafı daha önce gördün.”Annem cevap vermedi.“Değil mi?”“Evet.”“Ne zaman?”“2018’de.”Bir süre sadece birbirimize baktık.“Arkadaki kişi kim?”Annemin gözleri doldu.“Ben onun kim olduğunu bilmiyorum.”“Yalan.”“Nare…”“Artık sana inanamıyorum!”Sesim yükseldi.Gözlerimden yaşlar süzüldü.“Her seferinde aynı şeyi yapıyorsun. Bir şey biliyorsun ama söylemiyorsun.”Annem bana doğru geldi.“Çünkü seni korumaya çalışıyorum.”“Ben korunmak istemiyorum!”Sesim titriyordu.“Ben gerçeği bilmek istiyorum.”Annem durdu.Bir süre sonra çok sessiz bir şekilde konuştu.“Gerçek bazen insanın hayatından birini alır.”Ne demek istediğini anlayamadım.“Kim?”Annem cevap vermedi.Aynı gece Karan’ın evinde…Lara pencerenin önünde duruyordu.Karan içeri girdiğinde ona baktı.“Fotoğrafı gördü.”Karan durdu.“Kim söyledi?”“Yüzünden belli.”Karan çenesini sıktı.“Nare gördü.”Lara gözlerini kapattı.“Artık durduramayız.”“Ben durduracağım.”“Hayır.”Lara ona döndü.“Bu sefer onu koruyamazsın.”Karan’ın bakışları sertleşti.“Neden?”“Çünkü mesele artık yalnızca 2018 değil.”Karan sustu.Lara boynundaki eski kolyeye dokundu.Karan’ın gözleri kolyeye kaydı.“Sen bunu hâlâ takıyorsun.”Lara kolyeyi avucunun içine aldı.“Atamadım.”“Neden?”Lara cevap vermedi.Karan bir adım yaklaştı.“Lara.”Lara gözlerini kaldırdı.“Çünkü o gece olanları hatırlatan tek şey bu.”Karan’ın yüzü değişti.“Sen oradaydın.”Lara’nın gözleri doldu.Uzun bir sessizlik oldu.Sonra Lara yalnızca şunu söyledi:“Evet.”Karan olduğu yerde kaldı.“Ne?”Lara başını eğdi.“17 Ağustos 2018 gecesi…”Bir süre sustu.“Ben de oradaydım.”Karan’ın nefesi kesildi.Ve ilk kez…Karan’ın bile bilmediği bir geçmişin olduğunu anladı.