3 Bölüm Beyaz Yalanlar

Eve geldiğimde hava çoktan kararmıştı.Kapıyı açtığımda içeride ağır bir sessizlik vardı.Ayakkabılarımı çıkarırken annemin mutfaktan gelen sesini duydum. Tezgâhta bir şeylerle uğraşıyordu.“Geldin mi?”“Geldim.”Çantamı yere bıraktım.Normalde odama geçerdim.Ama bugün geçmeyecektim.Kütüphanede gördüğüm fotoğraf hâlâ gözümün önündeydi.Annem.Levent Demir.
2018.
Ve Karan.Cebimdeki küçük kâğıdı çıkardım.Bir süre baktım.Sonra mutfağa girdim.“Anne.”Annem arkasını dönmeden cevap verdi.“Ne oldu?”“Konuşmamız lazım.”Elindeki tabağı tezgâha bıraktı.“Yemekten sonra konuşsak?”“Hayır.”Sesim sert çıkmıştı.Annem bana döndü.“Şimdi konuşmamız lazım.”Birkaç saniye yüzüme baktı.Sonra derin bir nefes aldı.“Tamam.”Kâğıdı masanın üzerine bıraktım.Annemin gözleri kâğıda kaydığı anda yüzündeki ifade değişti.“Bunu nereden buldun?”“Yıllıktan.”“Yanında kim vardı?”“Bunun ne önemi var?”“Nare—”“Hayır, anne. Bu sefer konuyu değiştirme.”Annem sustu.“Bana gerçeği anlat.”“Her şeyi şimdi anlatamam.”“Niye?”“Çünkü bazı şeyleri bilmen gerekmiyor.”Gülmem geldi.Ama komik değildi.“Benim hayatımla ilgili bir şeyin bana söylenip söylenmeyeceğine sen mi karar veriyorsun?”“Nare, lütfen.”“Hayır.”Sesim yükseldi.“Yıllardır babam hakkında doğru düzgün bir şey söylemedin. Şimdi öğreniyorum ki 2018’de Karan’ın babasıyla aynı fotoğraftasın.”Annemin yüzü gerildi.“Levent Demir’le aranda ne vardı?”“Hiçbir şey.”“Yalan söyleme!”İlk kez anneme bağırmıştım.İkimiz de sustuk.Göğsüm hızla inip kalkıyordu.“Ben çocuk değilim.”Annem gözlerini kaçırdı.“Biliyorum.”“Öyle davranıyorsun ama.”“Nare…”“Bana sürekli ‘sonra anlatırım’ diyorsun. Ne zaman sonra?”Cevap vermedi.“Babam neden gitti?”Sessizlik.“2018’de ne oldu?”Yine sessizlik.“Ve Karan neden benim ailemi biliyor?”Annem başını kaldırdı.“Çünkü onun ailesiyle bizim ailemiz arasında yaşanan şeyler var.”“Ne yaşandı?”“Bunu anlatamam.”“Anlatamazsın mı, anlatmak istemiyor musun?”Annem sustu.Bu sessizlik cevaptı.Gözlerim dolmaya başladı.Ama ağlamamak için dişlerimi sıktım.“Benden ne saklıyorsun?”Annem ayağa kalktı.“Bunu seni korumak için yapıyorum.”“Ben senden korunmak istemiyorum!”Sözler ağzımdan çıkar çıkmaz ikimiz de sustuk.Annemin gözleri doldu.Benim de.Ama bu kez geri adım atmadım.“Beni korumak istiyorsan gerçeği söyle.”“Gerçek bazen insanın hayatını mahveder.”“Benim hayatımı zaten mahvettiniz!”Annem irkildi.“Baban gitti. Neden gittiğini bilmiyorum. Neden taşındığımızı tam olarak bilmiyorum. Kimin neden hayatımdan çıktığını bilmiyorum.”Sesim titriyordu.“Şimdi de karşıma Karan çıktı ve onun bana söylemek zorunda olduğu bir şey olduğunu öğreniyorum.”Annemin yüzü bembeyaz oldu.“Ne dedi sana?”“‘Annen sana hiçbir şey anlatmadı, değil mi?’ dedi.”Annem gözlerini kapattı.“Sonra?”“‘Yarın çok geç olabilir’ dedi.”Annem bir anda bana yaklaştı.“Onunla bir daha konuşma.”Bu cümle beni daha da öfkelendirdi.“Niye?”“Çünkü—”“Çünkü ne?”Annem sustu.“Bak yine aynı şey!”Gözyaşlarım artık yanağımdan akıyordu.“Bir şey söyleyeceksin, sonra susacaksın. Bir şey açıklayacaksın, sonra vazgeçeceksin. Ben ne yapacağım peki?”Annem elimi tutmaya çalıştı.Elimi çektim.“Bana dokunma.”“Nare…”“Bıktım.”Çantamı yerden aldım.“Nereye gidiyorsun?”“Bilmiyorum.”“Bu saatte çıkma.”“Evde kalınca daha mı iyi oluyorum?”Annem cevap veremedi.Kapıyı açtım.“Nare, gitme.”Bir saniyeliğine durdum.Arkamı dönmedim.“Keşke bana güvenseydin.”Sonra çıktım.Sokağa adım attığım anda soğuk hava yüzüme çarptı.İlk birkaç adımı hızlı attım.Sonra daha hızlı.Nereye gittiğimi bilmiyordum.Sadece evden uzaklaşmak istiyordum.Gözyaşlarımı sildim.Ama yenileri geldi.“Saçmalama,” diye fısıldadım kendi kendime.Ağlamamam gerekiyordu.Ama insanın kendi annesinin karşısında ne kadar çaresiz hissedebileceğini o gece öğrendim.Bir parka girdim.Boş bir banka oturdum.Ellerimi yüzüme kapattım.İçimde tuttuğum ne varsa aynı anda dışarı çıkıyordu.Babam.Taşınmak.
2018.
Karan.Annemin susması.Hepsi birbirine karışmıştı.Telefonum çaldı.Annem.Aramayı reddettim.Bir dakika sonra tekrar aradı.Tekrar reddettim.Sonra mesaj geldi.Anne: Eve gel, ne olursa olsun seni merak ediyorum.Mesaja uzun süre baktım.Cevap vermedim.Telefonu kapattım.Başımı kaldırdığımda karşı kaldırımda birini gördüm.Önce dikkat etmedim.Sonra yürüyüşünden tanıdım.Karan.Bir an olduğum yerde kaldım.Üzerinde siyah bir mont vardı. Elleri cebindeydi.Beni görmüştü.Bakışları üzerimdeydi.Hemen yüzümü çevirdim.Onu görmemiş gibi yaptım.Karan karşı kaldırımdan geçti.Yanımdan geçip gideceğini düşündüm.Ama gitmedi.Birkaç adım sonra durdu.“Ne yapıyorsun burada?”Cevap vermedim.Gözlerimi karşıya çevirdim.Karan birkaç saniye bekledi.“Nare.”Duymamış gibi yaptım.“Bana bak.”Bakmadım.Yanıma birkaç adım yaklaştı.“İyi misin?”“İyiyim.”Sesim ağlamaktan çatallı çıkmıştı.Karan bunu fark etti.“İyi görünmüyorsun.”“Sen de çok meraklısın.”“Merak etmiyorum.”Başımı ona çevirdim.“Öyleyse git.”Karan sustu.Yüzüme baktı.Gözlerimdeki yaşları görmemesi için tekrar başımı çevirdim.Bir süre hiçbir şey söylemedi.Sonra sakin bir sesle:“Annenle mi kavga ettin?”İçimdeki öfke yeniden yükseldi.“Sen benim annem hakkında konuşmasan olur mu?”“Tamam.”Beklemediğim kadar kolay kabul etti.Ayağa kalktım.“Ben gidiyorum.”Karan kenara çekildi.Geçip giderken arkamdan seslendi.“Nare.”Durmadım.“Eve dön.”Adımlarımı hızlandırdım.Bu kez arkamdan gelmedi.Ama birkaç saniye sonra dönüp baktığımda hâlâ aynı yerde duruyordu.Bana bakıyordu.Sanki bir şey söylemek istiyor ama söylemiyordu.Ben tekrar önüme döndüm.O gece ilk kez Karan’ın da bazı sorularının cevapsız olduğunu düşündüm.Ama bunu önemsememeye çalıştım.Çünkü o an tek istediğim şey kimsenin beni bulamamasıydı.Özellikle de onun.Karan ise Nare’nin uzaklaşmasını izledi.Gözleri kızarmıştı.Ağlamıştı.Belli oluyordu.Ama neden?Annesiyle konuştuğunu tahmin edebiliyordu.Fakat bu kadarını beklemiyordu.Telefonunu çıkardı.Bir numarayı aradı.Karşı taraf açınca birkaç saniye sustu.“Bir şey oldu.”Sesindeki ciddiyet karşı tarafı da susturdu.“Kız…”Karan gözlerini Nare’nin kaybolduğu sokağa çevirdi.“…gerçeği öğrenmeye başlamış.”Telefonun diğer ucundan bir şey söylendi.Karan’ın çenesi gerildi.“Hayır.”Bir süre dinledi.Sonra daha alçak bir sesle konuştu.“Henüz ona hiçbir şey söylemedim.”Telefonu kapattı.Başını kaldırıp karanlık sokağa baktı.Nare’nin gözyaşları hâlâ aklındaydı.Ve ilk kez kendi kendine şu soruyu sordu:Onu bu hikâyenin dışında tutmaya çalışırken, acaba onu daha mı fazla içine çekiyordu?