5. BÖLÜM BAŞIMDA DÖNEN DÜNYA

Gözlerimi açtığımda ilk hissettiğim şey başımdaki ağrıydı.İkinci hissettiğim şey ise nerede olduğumu hatırlayamamaktı.Tavana birkaç saniye boş boş baktım. Beyaz, eski bir tavan. Yan taraftan gelen hafif ilaç kokusu. Uzakta konuşan insanların sesleri…Sonra her şey yavaş yavaş aklıma geldi.Okul.Koridor.Kulaklarımda oluşan uğultu.Ve sonra…Hiçbir şey.Elimi alnıma götürdüm.“Uyandın.”Başımı çevirdiğimde Ece’yi gördüm.Sandalyede oturuyordu. Ellerini dizlerinin üzerinde birleştirmiş, yüzüme endişeyle bakıyordu.“Ne kadar oldu?”“Yarım saat falan.”Doğrulmaya çalıştım ama başım dönünce tekrar yastığa yaslandım.Ece hemen ayağa kalktı.“Yavaş. Hemşire birazdan tekrar bakacak.”“Annem aradı mı?”Ece’nin yüzündeki ifade değişti.“Aramış.”Gözlerimi kapattım.“Ne dedin?”“Okulda fenalaştığını söyledim.”“Başka?”“Başka bir şey söylemedim.”İçimden derin bir nefes aldım.En azından şimdilik.Tam o sırada kapının önünden bir gölge geçti.Karan.Kapının yanında duruyordu.Bana bakıyordu ama içeri girmiyordu.Kaşlarımı çattım.“Sen hâlâ burada mısın?”Karan birkaç saniye sustu.“Evet.”“Neden?”Omuzlarını hafifçe kaldırdı.“Emin olmak istedim.”“Neyden?”“İyi olduğundan.”Ses tonu her zamanki gibiydi. Sakin. Düz. Sanki söylediği şeyin benim için ne kadar anlamsız olduğunu anlamıyordu.“İyiyim.”Karan başını salladı.“Tamam.”Gitmedi.Sinirlenmeye başladım.“Başka?”“Başka ne?”“Neden hâlâ duruyorsun?”Bir an yüzüme baktı.Sonra gözlerini kaçırdı.“Bir şey yok.”Ve kapının önünden çekildi.Ece onun arkasından baktı.“Bu çocuk gerçekten garip.”“Benim için fark etmez.”Ama nedense gözlerim kapıya takılı kaldı.Eve döndüğümde hava kararmıştı.Kapıyı açar açmaz annemi gördüm.Yüzündeki endişe, beni görünce daha da belirginleşti.“Nare.”Ayakkabılarımı çıkardım.“İyiyim.”“Okuldan aradılar. Bayılmışsın.”“Geçti.”“Nasıl geçti? Ya başına bir şey gelseydi?”“Bir şey olmadı.”Annem yanıma geldi.Elini yüzüme uzattı ama geri çekildim.Bunu yaptığım için kendimi kötü hissetmedim.Çünkü hâlâ kızgındım.Belki de kızgınlıktan daha fazlasıydı.Güvenemiyordum.“Yemek yedin mi?” diye sordu.“Hayır.”“Bir şey hazırlayayım.”“İstemiyorum.”“Nare…”“Anne.”Sesim bu kez daha sert çıktı.“Benimle konuşma.”Annem sustu.Salona geçtim.Çantamı koltuğun üzerine bıraktım ve odama çıktım.Kapıyı kapatınca birkaç saniye arkasında öylece durdum.Sonra çantamı açtım.Kütüphaneden aldığım o eski fotoğrafı çıkardım.Fotoğrafa baktım.Babam.Annem.Ve yıllar önce çekilmiş bir hayat.Benim bilmediğim bir hayat.Fotoğrafın arkasını daha önce doğru düzgün incelememiştim.Bu kez çevirdim.Köşede solmuş bir tarih vardı.17 Ağustos 2018.Kaşlarımı çattım.Altında ise el yazısıyla yazılmış tek bir cümle vardı.“O gece oradaydı.”Nefesim kesilir gibi oldu.Kim?Babam mı?Annem mi?Karan mı?Fotoğrafı tekrar çevirdim.Karan’ın yıllar önceki yüzüne baktım.O zamanlar daha küçüktü.Ama gözleri…Aynıydı.Telefonum titredi.Elim istemsizce telefona gitti.Bilinmeyen bir numara.Mesajı açtım.“Annen sana gerçeğin tamamını anlatmayacak.”Bir süre ekrana baktım.Kalbim hızlandı.Mesajın devamı geldi.“Karan’a da güvenme.”Telefon elimde donup kaldı.Karan.Neden herkes onun adını söylüyordu?Neden annem ondan uzak durmamı istiyordu?Neden Karan, sanki benim bilmediğim bir şeyi biliyordu?Ve en önemlisi…Bu mesajı bana kim gönderiyordu?Numaraya geri dönmek için ekrana dokundum.Numara yoktu.Sadece:Bilinmeyen Numara.Telefonu yatağın üzerine bıraktım.Tam o sırada kapımın ardından annemin sesi geldi.“Nare?”Cevap vermedim.“Nare, konuşabilir miyiz?”Gözlerimi kapattım.“Hayır.”Bir süre sessizlik oldu.Sonra annem yavaşça konuştu.“Yarın sana bazı şeyleri anlatacağım.”Gözlerimi açtım.“Ne hakkında?”Cevap vermedi.Kapının arkasından uzaklaşan ayak seslerini duydum.Fotoğrafı tekrar elime aldım.17 Ağustos 2018.O gece ne olmuştu?Ve neden herkes benden saklıyordu?Aynı saatlerde Karan, evinin salonunda sessizce oturuyordu.Karşısındaki koltukta Lara vardı.Elindeki bardağı masaya bıraktı.“Onu gördün.”Karan başını kaldırdı.“Evet.”“Bayılmış.”“Evet.”Lara’nın yüzü ciddileşti.“İyi mi?”“İyi.”Bir süre ikisi de konuşmadı.Sonra Lara sordu:“Bir şey söyledin mi?”Karan’ın bakışları sertleşti.“Hayır.”“Umarım söylememişsindir.”Karan arkasına yaslandı.“Artık çok geç.”Lara kaşlarını çattı.“Ne demek istiyorsun?”“Kütüphanede bir not buldu.”Lara’nın yüzündeki ifade bir anda değişti.“Ne notu?”Karan cevap vermedi.Lara ayağa kalktı.“Karan.”Karan gözlerini ona çevirdi.“Annesine yazılmış.”Lara’nın yüzündeki renk çekildi.“Ne yazıyordu?”Karan birkaç saniye sustu.Sonra gözlerini yere indirdi.“Nare’ye gerçeği anlatmazsa bir gün benim anlatmak zorunda kalacağımı.”Lara’nın nefesi kesildi.“Demek başladı.”Karan başını kaldırdı.“Ne başladı?”Lara cevap vermedi.Karan ayağa kalktı.“Lara.”“Hiçbir şey.”“Sen bir şey biliyorsun.”Lara bakışlarını kaçırdı.Karan’ın sesi bu kez daha sertti.“Sen de mi benden bir şey saklıyorsun?”Lara birkaç saniye sustu.Sonra yalnızca şunu söyledi:“Keşke bazı şeyleri hiç öğrenmeseydin.”Karan cevap vermedi.Çünkü ilk kez, kendi geçmişinden korkmaya başlamıştı.Gece yarısını çoktan geçmişti.Odamda ışıklar kapalıydı.Ama ben hâlâ uyumuyordum.Telefonumu tekrar elime aldım.Mesajlara baktım.Annen sana gerçeğin tamamını anlatmayacak.Karan’a da güvenme.İki cümle.İki uyarı.Ama ikisinin de ortak bir noktası vardı.Karan.Telefonu kapattım.Sonra aklıma kütüphanedeki o an geldi.Karan’ın yüzü.“Yıllığı kapat, Nare.”Ardından söylediği o cümle:“Çünkü yarın çok geç olabilir.”O zaman anlamamıştım.Şimdi daha da az anlıyordum.Yatağımdan kalkıp masaya gittim.Fotoğrafı önüme koydum.Arkasındaki tarihi tekrar okudum.17 Ağustos 2018.Altındaki cümleye parmağımı gezdirdim.O gece oradaydı.Bir şey eksikti.Bir isim.Bir yer.Bir gerçek.Ve ben artık biliyordum ki annem bana her şeyi anlatmayacaktı.Karan da anlatmayacaktı.O zaman geriye tek bir soru kalıyordu.Gerçeği kim anlatacaktı?