5. BÖLÜM: O AN

Abimin talimatıyla hep birlikte karargahın o efsanevi dövüş odasına doğru adımladık. İçeriye adım attığım an burnuma gelen o sert ter ve deri kokusu beni her zamanki gibi heyecanlandırmıştı. Barut timi arkamızdan meraklı bakışlarla gelirken, yeni gelen teğmen Buğra Karaca da gayet kendinden emin bir şekilde adımlıyordu. Adanalı olduğunu söylemişti;imza niteliğindeki o özgüven her halinden belliydi ama maalesef henüz Alptuna Aksoy gerçeğiyle tanışmamıştı.
Abim sert adımlarla minderin ortasına geçip durdu. Ellerini beline koyduktan sonra keskin bakışlarını önce timin üzerinde, ardından yeni gelen Buğra'da gezdirdi.
"Evet, yeni çocuk," dedi abim kalın ve otoriter ses tonuyla. "Barut Timi'ne katılmak öyle dışarıdan göründüğü gibi kolay değildir. Bileğinin hakkını, refleksini ve en önemlisi bu timdeki herkesin birbirini kollama sadakatini göreceğiz. Karşında kimin olduğunu biliyorsun; Üsteğmen Umay Aksoy. Onunla birebir dövüşeceksin."
Buğra bir an duraksadı. Gözleri bana kaydı, ardından tekrar abime döndü. Yüzünde hafif bir tebessüm belirdi ama bunu hemen bastırmaya çalıştı. "Komutanım," dedi sesini net çıkararak, "yanlış anlamayın ama... hanımefendiyle... yani Üsteğmenimle mi kapışacağız?"
O an içimdeki o rekabetçi canavar uyandı. Kiminle konuştuğunu sanıyordu bu çocuk? Abim ise bu söze hiç ama hiç gülmedi; aksine kaşları daha da çatıldı.
"Hanımefendi mi?" dedi abim tehlikeli bir sakinlikle. "Karşında Barut Timi'nin kıdemli üyesi ve üsteğmeni duruyor Teğmen! Soru sorma, emri uygula. Geç karşıma!"
Buğra mecbur kalıp onayladı ve minderin diğer ucuna geçip hazırlık pozisyonunu aldı. Ben de derin bir nefes alıp kollarımı esnettim, saçlarımı sıkıca bağlayıp abimin işaret ettiği yere, mindere adım attım. Timdekiler hemen kenara çekilmiş, nefeslerini tutmuş bizi izliyorlardı. Özellikle Sabri ve Melih'in aralarında fısıldaştığını görebiliyordum.
"Bahse girerim yeni çocuk ilk dakikadan yere yapışacak," dedi Sabri dayanamayıp sessizliği bozarak.
Ali hemen yanından kafasına şaplağı yapıştırıp "Kes sesini Sabri, adamı konuşturma!" diye çıkıştı.
Dövüş Başlıyor
Ve o an abimin keskin sesi odada yankılandı:
"BAŞLA!"
Maç başlar başlamaz Buğra, hızını konuşturarak üzerime doğru hamle yaptı. Beklediğimden çevikti; sağdan yaptığı ani bir manevrayla dengemi sarsmaya çalıştı. Refleksle eğilip atağından kurtuldum ve tüm gücümü toplayarak sol kroşemi çenesine doğru savurdum. Güm! Ses odada yankılandı, Buğra hafifçe geriye doğru sarsıldı ama pes etmeye niyetli olmadığını gözlerindeki o hırslı parıltıdan anlamıştım.
"Fena değil Üsteğmenim!" diye bağırdı aradan nefes nefese.
"Daha hiçbir şey görmedin Teğmen!" diye karşılık verdim.
İkimiz de birbirimizin açıklarını yakalamaya çalışıyorduk. Adrenalin damarlarımda sonuna kadar pompalanıyordu. Tam bu sırada Buğra, beklenmedik bir taktikle üzerime atıldı; beni kolumun altından kavrayıp yere devirmek için ani bir dirsek manevrası yaptı. İşte o an hesap edemediği bir şey oldu: Hızla hamle yaparken dirseği, hesapta olmayan bir sertlikle sol kaşımın üzerine tam isabet etti!
O An... Ve Kırmızı Sıvı
Küt!
Gözümün önünde bir anlığına beyaz bir ışık patladı. Derin bir sızı ve ardından alnımdan aşağıya doğru süzülen o sıcaklığı hissettim. Elimi refleksle kaşıma götürdüğümde parmaklarım kıpkırmızı kanla dolmuştu. Kaşım patlamıştı.
Odadaki tüm sesler bir anda kesildi. Zaten az önce gürültü yapan tim, ölümcül bir sessizliğe büründü. Sabri olduğu yerde kalmıştı, Melih'in ağzı açık kaldı, Ali ise "Ha s*ktir..." diye mırıldandı.
Ve sonra... O sessizliği delen, odadaki havanın sıcaklığını anında sıfırın altına düşüren o ses duyuldu.
"LAN!"
Abimin kükremesiyle yer yerinden oynadı. Yüzündeki o soğuk kanlı Yüzbaşı maskesi bir anda paramparça olmuştu; gözlerinden neredeyse ateş fışkırıyordu. Boynundaki damarlar şişmişti. Minderin diğer ucunda durduğu yerden bir leopar gibi fırladı ve iki adımda Buğra'nın yakasına yapıştı.
Buğra neye uğradığını şaşırdı. Abim onu öyle bir hınçla geriye doğru itti ki, çocuk arkadaki metal dolaplara sırt üstü çarpıp zar zor ayakta durabildi.
"SEN NE YAPTIN OĞLUM?!" diye kükredi abim, sesi neredeyse binayı sarsıyordu. "KİMİN KARDEŞİNE NASIL VURUYORSUN LAN! SEN BUĞRA SENİ OYARIM BURADA! KANINI DÖktüğün o eli kırarım senin!"
Buğra korkudan bembeyaz kesilmişti, ellerini havaya kaldırıp kekeleyerek konuşmaya çalıştı:
"K-Komutanım yemin ederim istemedim! Refleks oldu, yanlışlıkla... Üsteğmenim gerçekten özür dilerim fark etmedim—"
Abim Buğra'nın yakasını bir kez daha sertçe silkelediğinde, araya girmek zorunda kaldım. Elimle kaşımı bastırarak kanı durdurmaya çalışırken abimin kolundan tuttum.
"Abi! Abi dur!" dedim sakinleştirmeye çalışarak. "Alt tarafı kaşım patladı, kavganın ve eğitimin doğasında var, sakin ol!"
Abim başını bana çevirdiğinde, gözlerindeki o öfke beni bile ürküttü. "Umay çekil öne! Kan akıyor orada görmüyor musun? Seni oymadan buradan göndermeyeceğim bu iti!"
Timdekiler hemen etrafımızı sardı. Ali abimi arkasından tutmaya çalışırken, Sabri ve Melih Buğra'yı aceleyle oradan uzaklaştırmaya başladı.
"Tamam Komutanım sakin olun, kazaydı valla çocuk da korktu!" dedi Ali abimi zapt etmeye çalışırken.
Ben ise parmağımdaki kana bakıp hafifçe gülümsemeden edemedim. Abimin beni ne kadar çok koruyup kolladığını, benim için dünyayı yakabilecek bir adam olduğunu bir kez daha anlamıştım. Canım yanmıştı ama abimin bu aşırı sahiplenici hali içimi ısıtmıştı.
"Abi cidden iyiyim," dedim elimi omzuna koyarak. "Hadi şimdi şu yarayı kapatalım, yoksa bu gidişle yeni gelen teğmeni ilk günden şehit edeceksin!"
Abim derin derin soluklanırken, hınçla Buğra'ya son bir ölümcül bakış attı ve bana dönüp yumuşamaya çalışan ama hala sinirli olan o yüzüyle "Yürü hastaneye gidiyoruz, lafa bak!" dedi.
Ve ben kanayan kaşımla, arkamda şok geçiren bir tim ve dünyayı yakmaya hazırolda bekleyen bir abisetiyle dövüş odasından gururla ayrıldım...