3.BÖLÜM-ARAS

Okulun bahçesi o sabah alışılmadık bir şekilde gürültülüydü. Ben her zamanki gibi duvarın dibindeki bankta oturmuş, çantamın fermuarıyla oynuyordum. Kavganın bıraktığı ağrı hâlâ omzumdaydı ama içimdeki ağrı daha yeniydi, daha tanımsızdı.

Yanımdaki iki çocuk konuşuyordu. Normalde kimsenin sohbetine kulak kabartmam ama bu kez bir isim havayı yarıp kulağıma çarptı.

"Lavinia..."

Başımı kaldırmadım ama nefesim değişti.

"Eski okulundan biri varmış ya... sevgilisi. Ayrılmışlar."

"Çocuk bayağı üzmüş onu. O yüzden buraya gelince kimseyle konuşmuyor diyorlar."

Bir anda içimde bir şey gerildi. Sanki biri kaburgalarımın arasına bir demir sokup çevirdi.

Lavinia'nın bir sevgilisi olduğunu bilmek... Bilmiyordum. Bilmediğim bir şeyin bu kadar acıtması tuhaftı.

Banktan kalktım. Bahçenin ortasında durdum. Kalabalık akıyordu ama ben akmıyordum. Sanki herkes bir yere gidiyor, ben olduğum yerde kalıyordum.

"Kimdi o?" "Ne yaşadılar?" "Neden ayrıldılar?" "Neden canı yanmış?"

Sorular beynimde çarpışıyordu ama cevap istemiyordum. Cevaplar beni daha çok acıtacaktı.

Sınıfa girdim. Lavinia yerindeydi. Saçlarını toplamış, defterine bir şeyler yazıyordu. Yüzünde o dingin ifade vardı ama gözlerinin altında ince bir gölge... O gölge, duyduğum her şeyi doğruluyordu.

Bir an göz göze geldik. O an içimdeki öfke bir anda yükseldi.

Öfke... ama Lavinia'ya değil. Geçmişine. Onu üzen o çocuğa. Onun kalbinde bir zamanlar yer alan birine.

Ve belki de... Kendime.

Onu bu kadar erken merak ettiğim için. Onu bu kadar çabuk düşündüğüm için. Onun sessizliğine bu kadar hızlı çekildiğim için.

Ders boyunca kalemimi sıkıp durdum. Sayfaya bastırdığım çizgiler neredeyse yırtılacak gibiydi.

Bir ara Lavinia başını kaldırdı. Gözleri bana değdi. O bakışta bir kırılganlık vardı. Sanki "Ben iyiyim" diyen bir yalan.

Ben o yalanı gördüm. Ve o an içimdeki öfke bir anda sustu. Yerine bir acı oturdu.

Sessiz, derin, tanıdık bir acı.

O gün hiçbir şey söylemedim. Ama içimde bir şey çatladı.

Lavinia'nın geçmişi... Ve benim ona geç kalmışlığım.

Sınıfa girdiğim an, her zamanki uğultu bir anda kesildi. Ama bu sessizlik bana değil, benimle birlikte içeri giren o havaya aitti. Sanki dışarıdaki gürültüyü üzerimde taşıyıp içeri sokmuştum.

Omzumda kavganın bıraktığı hafif bir ağrı vardı. Dün yine biriyle tartışmıştım. Sebebi yoktu; bazen sebep aramazdım. İçimde biriken şeyler dışarı taşınca kavga olurdu, o kadar.

Sırt çantamı yere bıraktım, sandalye gıcırdadı. Kimse bir şey demedi. Herkesle aram iyiydi ama kimseye yakın değildim. Konuşmazdım. Gerek duymazdım.

Sonra onu gördüm.

Kalabalığın içindeki sessizliğim. Sanki sınıfın gürültüsüne ait değildi. Sanki ben kavganın içinden gelmişken o başka bir dünyanın içinden gelmişti.

Lavinia.

Başını hafif yana eğmiş, bir şey okuyordu. Benim gibi ders dinlemeyen biri değildi; ama ders dinlemek için de orada durmuyor gibiydi. Kendi sessizliğinin içinde kaybolmuştu.

Gözleri sayfada geziniyordu ama o gözlerde bir şey vardı. Sanki bir cümle saklıydı. Sanki kimseye söylemediği bir şey vardı.

Ben sınıfa girerken herkes dönüp baktı; o bakmadı. Yine göz göze geldiğimiz anlarda heyecanlanıp kaçırıyordum gözlerimi, sonra bin pişman oluyordum. Keşke uzun uzun baksaydım, diyordum.

Sırama geçerken onu düşünüyordum. Yanına oturmak aklımdan geçti ama yapmadım. Ben insanlara yaklaşmazdım. Yaklaşınca bir şeyler bozulurdu.

Öğretmen bir şeyler anlatıyordu. Ben dinlemiyordum. Zaten hiç dinlemezdim. Dersler bana göre değildi; ama kitaplar... şiirler... onlar başka bir şeydi. Çantamda yine bir şiir kitabı vardı. Dün gece yazdığım bir dize hâlâ aklımdaydı.

Bir ara başını kaldırdı. Göz göze geldik.

Bir saniye sürdü belki. Belki daha az. Ama o saniye, kavga ettiğim tüm günlerden daha çok iz bıraktı içimde.

O gün hiçbir şey olmadı. Konuşmadık. Selam vermedik. Ben yine kendi köşemde oturdum, o kendi sessizliğinde kaldı.

Ama içimde bir şey oldu. Sessiz, derin, adını bilmediğim bir şey.

Ve o gün şunu anladım:

Lavinia benim hayatıma girmemişti. Ama çoktan içime sızmıştı.