3. BÖLÜM

Birkaç saniye süren bakışmanın ardından gözlerimi ondan çektim.
Osman Hoca diğer hocaların yanına gidiyordu.

O sırada Nehir kendi kendine,
"Beleşe kurs mu olur?"dedi.

Ona dönüp, "Ne kursu?" dedim.

"Osman Hoca dedi ya."

"Ne dedi?" dedim dayanamayıp.

"Hoca az önce dedi, dinlemedin mi kanka?"

Hocayı dinlememiştim ama Nehir'in uzatması ve söylememesi beni sinirlendirmişti.

Hafiften sesimi yükselterek, "Duymadım. Ne dedi, söyle işte." dedim.

"Ay tamam sakin ol. Hoca her yıl badminton kursu veriyormuş. Siz de gelin, sizi çok iyi geliştiririm dedi."

Gözlerimi ve ağzımı kocaman açarak, "Ne? Ciddi misin sen?" dedim.

"Kanka niye heyecanlandın? Ücretsizmiş. Beleş hiçbir şey kaliteli olmadı bu zamana kadar." dedi.

Biraz haklı olabilirdi. Ücretsiz hiçbir şey kaliteli değil ama ben gitmek istiyorum. Osman Hoca'yı biraz olsun tanıyorsam bize güzel bir kurs verir. Umarım öyle olur...

Yukarıya çıkarken Nehir bana dönüp, "Benim acil tuvalete gitmem lazım, nerede biliyor musun?" dedi.
Başımı iki yana sallayıp, "Hayır, hocaya sorsana." dedim.

Yanımdan ayrılırken ben de yukarıya çıkıp sandalyelerden birine oturdum. Telefonumu elime alıp karıştırmaya başladım. Babamdan mesaj vardı.

Tam o sırada birinin beni izlediğini hissettim. Başımı kaldırdım. Etrafıma bakındım.
Gözüme biri takıldı. Oradaydı. Bana bakıyordu. Tam göz göze geldiğimiz anda bakışlarını başka yere çevirdi.

"Ne?"
"Bana mı bakıyordu?"
"Niye ki?"

diye düşünüyordum ki telefonum çalmaya başladı. Arayan babamdı. Telefonu açtım.

"Alo, baba."

"Neredesin sen?"

"Turnuvadayım baba, hoca söyledi sanıyordum."

"Söyledi, söyledi ama sen niye bana önce söylemedin?"

"Bize de yeni söylediler. Biz de bilmiyorduk bugün turnuva olacağını."

"Bu hoca niye size sormadan bir anda kafasına göre iş yapıyor?"

Sesi çok sert çıkıyordu.
"Hal ve hareketlerine dikkat et, erkeklere de öyle çok bakma!"

"Baba ne alaka? Ben burada maç yapıyorum, dediğin şeye bak."

"Sus. Hocayla da mesafeni koru."

"Tamam baba, koruyorum zaten. Merak etme yani."

"Dikkat et. Gelirken haber ver."

"Tamam, görüşürüz."

Telefonu kapattım.
Off, bu ne cidden? Niye böyle yapıyor anlamıyorum. Tek benim babam mı böyle cidden?

Ben bunları düşünürken Nehir koşarak yanıma geldi.

"Gidiyormuşuz. Hoca çağırıyor." dedi.

Yüzümü buruşturarak, "Ne çabuk ya, gitmek istemiyorum. Burası çok güzel." dedim.

Aşağıya indim. Çıkışa doğru yürürken son kez, sanki bir daha gelemeyecekmişim, göremeyecekmişim gibi etrafa baktım.
Hâlâ maç yapanlara,
kortlara ve son olarak Can'a.

Yukarıda arkadaşıyla sohbet ediyordu. Saçları dağılmıştı ve bir tutamı yüzüne düşmüştü.

Osman Hoca, "Hadi binin arabaya. Hepiniz tamsınız değil mi?" dedi.

Nehir, "Evet hocam, tamız. Elif de geldi." dedi.

Dışarıya çıktım. Son kez spor salonu binasına bakıp arabaya bindim. Osman Hoca benim etrafa bakmaya doyamadığımı ve hayranlığımı fark etmişti.

Arabayı çalıştırıp dikiz aynasından bana bakarken,
"Bakıyorum da çok beğenmiş gibisin." dedi.

Gülümseyerek, "Evet hocam, çok sevdim." dedim.

Uzun süren yolculuğun ardından Osman Hoca beni evime yakın bir yerde indirdi.

"Hocam, her şey için teşekkürler. İyi akşamlar." dedim.

"Sana da iyi akşamlar. Yarın görüşürüz. Yarın formayı getirmeyi unutma." dedi ve gaza bastı.

Hava kararmıştı. Evin önüne geldim ve yukarıya çıkıp zili çaldım. Kapıyı babam açtı.

"Niye bu kadar geciktin?" dedi.

"Maç biraz uzun sürdü." dedim içeriye girerken.

Babam bana çok soru sormadan odama geçtim ve aynaya baktım. Üzerimdeki formaya, formanın güzelliğine baktım. Arkasında okulumuzun ismi büyük harflerle yazıyordu.

"ATLAS ANADOLU LİSESİ"
Ve onun altında da numara:
"10"

Gülümsedim. Ama keşke forma benim olsaydı. Öyle olsaydı hep bende, gözümün önünde olurdu. Aslında formanın üstünde ismimin yazması da çok güzel olurdu.

Bunları düşünürken içeriden babam çağırdı.

"Elif, buraya gel."

Yanına gittim. Koltuğa uzanmış telefonla uğraşıyordu.

"Efendim baba."

Başını telefondan kaldırmadan, "Nasıl geçti? Maç yaptın mı?" dedi.

"Evet yaptım, güzeldi."

"Güzel."

Ne? "Güzel." mi dedi? Ne yani, bana "Ne boş şeylerle uğraşıyorsun, git derslerinle ilgilen." demek yerine "Güzel." mi dedi? Bu benim gerçek babam olamaz.

Devam ederek, "Sen böyle boş işlerle uğraşmaya devam et." dedi.

Ah, şom ağzım ya! Ne konuşuyorsun ki? Yok, aslında ben niye babamdan güzel bir cevap bekliyorum ki zaten? Suç bende.

Hiçbir şey demeden yanından ayrıldım. Odama gittim. Yatağıma uzandım.

Bugün olanları tek tek gözümün önünden geçirdim. İki önemli şey öğrenmiştim.

Birincisi;
Ne kadar yetenekli olursan ol, kendine inanmıyorsan hiçbir şey başaramazsın.

İkincisi;
Ne olursa olsun pes etmemek...

Bunlar, bugüne kadar öğrendiğim en önemli şeylerdi ve ileride çok işime yarayacaktı.