KOMŞU KAPISI

Sakin adımlarla odadan çıktığımda ne yapacağımı şaşırmıştım.

Yani... Sadece numaramı istemişti. Neden bu kadar şaşırıyorsam artık... Zaten başka bir düşüncesi olsaydı beni eve bırakırdı, değil mi?

...Bırakır mıydı acaba?

Sakin ol, Defne. Daha önemli işlerin var senin.

Derin bir nefes alıp koridordan geçtim. Odamdan çantamı aldıktan sonra yeniden dışarı çıktım.

Merdivenleri hızla inerken aklıma annem, babam ve abim geldi. Uzun zamandır onlarla doğru düzgün konuşamamıştım. Umarım iyilerdir...

Aşağı indiğimde birkaç kişiye selam verip arabama bindim. Karargâha çöken o derin sessizliği arkamda bırakarak eve doğru yola çıktım.

Yol boyunca düşünceler birbirine karışıyordu. Karargahta yaşananlar, yaralı asker, ailem... Ve zihnimin bir köşesine inatla yerleşen birkaç cevapsız soru.

Eve vardığımı fark edince hızımı yavaşlattım ve arabamı güvenli bir yere park ettim. Sonuçta taksitleri hâlâ bitmemişti; benim için oldukça değerliydi.

Sitenin parkında hâlâ oyun oynayan çocuklar vardı.

Şu çocukların enerjisine gerçekten hayrandım.

Keşke biraz olsun onlar gibi, hiçbir şeyi dert etmeyen bir çocuk olabilseydim.

Tam binaya doğru yürürken balkondan yükselen tanıdık bir sesle gülümsedim.

"Defne teyzeyyyy!"

Bu ses hiç de yabancı değildi.

"Bu saatte hâlâ uyumadın mı sen?" diye seslenip el salladım.

Bizim cimcime de heyecanla bana el salladı.

Gülümseyerek binaya girdim ve asansörün düğmesine bastım.

Tam o sırada elindekileri taşımakta zorlanan yaşlı bir teyze gördüm.

Yılların yorgunluğu yüzüne işlemişti. Daha bakışlarından bile ne kadar yorulduğu anlaşılıyordu.

Yanına yaklaşıp gülümsedim.

"Yardımcı olayım mı, teyzeciğim?"

"Allah razı olsun kızım. Yeni taşındım. Evde hiçbir şey kalmamıştı, ben de manava uğrayayım dedim. Ama bu yaşta biraz zor oluyor tabii."

Poşetleri elinden aldığımda bana uzun uzun baktı.

Sonra öyle içten bir gülümsedi ki...

Ay... Yaşlı insanlar gerçekten çok tatlı oluyor.

"Yardım eden elin dert görmesin kızım. Allah seni anana babana bağışlasın."

Ben de ona kocaman gülümsedim.

Tam o sırada asansör geldi.

İkimiz birlikte bindik.

"Teyzeciğim, isminiz ne?"

"Neriman, güzel kızım. Senin ismin nedir?"

"Defne."

"Maşallah... İsmin de sana çok yakışıyor."

"Teşekkür ederim, Neriman teyze."

Bir üst katta indik.

Kapısını açtıktan sonra poşetleri mutfak tezgâhına bıraktım.

Tam çıkacakken elinde bir tabak börekle bana döndü.

"Bugün biraz börek yapmıştım kızım. Çalışan bir kız olduğun belli. Yorgunsundur da... Evde bir çay demleyip afiyetle ye."

Yüzümde istemsizce kocaman bir gülümseme oluştu.

"Çok teşekkür ederim, Neriman teyze. İyi akşamlar."

"İyi akşamlar güzel kızım. Kendine dikkat et."

Börekleri alıp ayakkabılarımı giydim ve kendi katıma indim.

Kapıya geldiğim anda beni bekleyen bir adet Ece'yle karşılaştım.

Beni görür görmez bacağıma sıkıca sarıldı.

"Hoş geldin, Defne teyzeee!"

"Hoş buldum, Ece'm."

Birlikte içeri geçtik.

Çayı demledim.

Neriman teyzenin verdiği börekleri sofraya koyduk.

Sohbet ederek çayımızı içip böreklerimizi yedik.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım.

Uyku yavaş yavaş gözlerimi ağırlaştırırken karşı dairenin kapısının açıldığını duydum.

Büyük ihtimalle Ayaz gelmişti.

Kısa bir an durup o yöne baktım.

Sonra kendi kendime hafifçe gülümsedim.

Ne düşündüğümü ben bile bilmiyordum.

Odamın yolunu tuttum.

Günlük rutinimi tamamladıktan sonra rahat bir gecelik giyip yatağıma uzandım.

Kafamın içinde binbir düşünce dolaşırken, çok geçmeden derin bir uykuya daldım.

🥰İyi okumalar sevgili okurlarım