Ay ve Güneş.Kemik soyunun laneti

Kehanet etmişti ulular…
Taş sütunlara oyuldu o sözler, kül olmuş şehirlerin rüzgârında fısıldandı.
Ve dediler ki:
“Bir gün gök ikiye ayrılacak…
Aynı kaderden doğan iki ruh inecek yeryüzüne;
biri gece kadar siyah,
biri şafak kadar beyaz.
İkiz olacaklar;
Ay ve Güneş gibi…
Biri sessizliğin çocuğu,
diğeri ateşin varisi.
Eğer Siyah ölürse;
krallık diz çökmeyecek…
aksine daha da yükselecek.
Taht güçlenecek, ordular çoğalacak,
insanlar bunu zafer sanacak.
Ama kimse fark etmeyecek;
o yükselişin içinde merhametin mezarı kazılmış olacak.
Eğer Beyaz ölürse;
ışık kararacak.
Nehirler kuruyacak, kutsal soy tükenecek,
kemikten taç taşıyan son kral
yalnızlığın içinde çürümeye bırakılacak.
Çünkü Beyaz, sadece bir insan değil…
krallığın vicdanı olacak.
Ve o gün geldiğinde
gökyüzü bile taraf seçemeyecek.
Çünkü lanet şuydu:
Ay, kendi Güneşi’ne kavuşmadan
ne savaş bitecek,
ne kan duracak,
ne de kadim kemik soyunun çürümesi son bulacaktı.
Ta ki Beyaz,
kendi Siyahı’na yeniden kavuşuncaya kadar