12.bölüm

ATMACA KALBİM 12. BÖLÜM HAVALİMANI — GÜNDÜZ

Leyla uçaktan inmiştir.

Gözleri hemen Zeynep'e ilişir.

Leyla koşar adımlarla ona doğru gelir.

Zeynep'in gözleri dolar. Gözyaşları, parıltılı ışık saçan sarı gömleğine damlar.

Leyla: Z-Zeynep... Zeynebim...

Leyla koşarak Zeynep'e sarılır.

Zeynep ne yapacağını bilemez. Uzun süre boşta kalan elleri, annesinin hiç değişmeyen o kokusuyla birleşir.

Zeynep annesine sımsıkı sarılır.

KARAKOL ÖNÜ

İso heyecan içindedir.

İso: A-annem nerede peki? Annem şu anda nerede? Hadi gidelim anneme!

Engin ve Kaan gülümser.

Kaan: Kardeşim... Annem eve gelmiş. Kaan'ın gözleri dolar. Sizin evdeymiş şu an. Zeynep post atmış.

İso'nun gözleri parlar, fal taşı gibi açılır.

İso: Ee ne duruyoruz? Hadi gidelim! Anneme gidelim!

Engin: Hadi gidelim...

KARAKOL ÖNÜ — BİRAZ SONRA

Güneş ve Fadime uzaktadır.

Güneş: İso'ya baksana... Nasıl sevindi. Sevinçten havalara uçuyor. Mutluluğu ta buradan belli.

Fadime acı ama tatlı bir gülümsemeyle İso'ya bakar.

Fadime: Aynen öyle... Çok hoş bir görüntü.

Fadime bunu söylerken boğazı düğümlenir. Sesi gider.

Güneş söylediği şeyden çok pişman olur ve hemen konuyu değiştirmeye çalışır.

Güneş: Ee hadi biz de eve gidelim o zaman. Babamgil de evdeymiş ya zaten.

Fadime sessizce onaylar.

Kızlar ayağa kalkar.

Tam karakoldan çıkacakken Kaan seslenir.

Kaan: Güneş, bi bakar mısın?

Güneş arkasını döner.

Güneş'in arkasını dönmesiyle birlikte püfür püfür esen rüzgâr, kızıl saçlarını arkaya atar.

Kaan kekeler.

Kaan: Ş-şey diyecektim... Ben bu buluşma hiç olması ha... Bunu tekrarlayalım. Sizden de çok özür dileriz.

Güneş Fadime'ye bakar.

Güneş: Asıl biz özür dileriz ya. Biraz da bizim yüzümüzden oldu. Olur, tekrarlayalım.

Tatlı bir tebessüm eder.

KARAKOL ÖNÜ — İSO VE FADİME

Bu sırada İso, Güneş ve Kaan'ın sohbetini dinlerken gözü Fadime'ye ilişir.

Fadime'nin yorgunluğu ve huzursuzluğu gözlerinden okunuyordur. Bal rengi gözleri kanlanmış, kumral saçları rüzgârın esmesiyle bir sağa bir sola savrulurken Fadime'nin bebek gibi yüzü yere eğilmiş, tebessüm etmeden duruyordur.

İso Fadime'ye bakakalır.

İso kafasını hafifçe eğer, Fadime'nin yere bakan gözlerini arar.

İso: Fadime...

Fadime duymaz.

İso: Fadime!

Fadime dalgınlıkla yere baktığı kafasını irkilerek kaldırır.

Hemen karşısında İso'yu görür.

Fadime: Efendim?

Fadime tebessüm eder.

İso: Sen iyi misin? Yorgun gibi gözüküyorsun. Biraz da... bi sıkıntı mı var?

Fadime: Yo, yok. Ben gayet iyiyim. Sadece yoruldum bugün biraz. Dediğin gibi eve gidip biraz dinlenirsem iyi olur.

Dolan gözlerini tebessümle gizler.

İso da gülümseyip onaylar.

Fadime ve Güneş arabaya binip oradan ayrılırlar.

İSOGİLİN EVİ — SON SAHNE

İso ve Engin nihayet eve gelmiştir.

İso koşar adımlarla evin kapısına gider.

Kapının önünde durur.

Dönüp babasına bakar.

İso: Ben şimdi içeriye girince annemle karşılaşacağım, değil mi?

Engin suskundur.

İso: Onu canlı canlı göreceğim... Onun sesini duyacağım... Kokusu içime dolacak, değil mi?

Engin bir süre cevap veremez.

Engin: Evet oğlum... Aynen öyle.

İso küçücük çocuklar gibi mutluluktan sekiyordur.

Çünkü o hiç büyümemiştir.

Aynı minnak Atmaca İso olarak kalmıştır.

Zaman ilerlese de İso'nun o güzel kalbi hiç değişmemiştir. Hâlâ annesinin o gün bıraktığı gibi kalmıştır.

İso kapıyı açar.

Ve karşısında annesini görür.

İso: ANNE...

İso'nun gözlerinden ikinci kez yaşlar süzülür.

İso bunun bir rüya olduğunu sanır. İnanamaz.

Karşısında, 10 yıldır ulaşmayı beklediği annesi duruyordur.

İso'nun tam o anda tüm bıkmışlığı ve yorgunluğu sona erer.

Artık kendini sonsuz bir döngünün içinde hissetmiyordur.

Hiçbir şey düşünmez.

Sadece annesine koşar.

Kolyesinde anlamını taşıyan biricik annesine...

İSO ANNESİNE SARILIR.

Ve tüm ışıklar BEYAZ olur.

FLASHBACK

Levent: Biz hiç ayrılmayacağız, değil mi? Sen, ben ve İso hep birlikte kalacağız, değil mi?

Leyla: Elbette. Ben sizi hiç bırakmayacağım. Sizi her karanlıktan söküp çıkartacağım. Sizi asla yalnız bırakmayacağım.

Leyla gülümser.

Leyla: Hatta bize bir kolye bile yaptıracağım.

Levent: Sahiden mi?

Leyla: Sahiden ya. Hatta Zeynep doğunca ona da veririz. İso, gel oğlum...

FLASHBACK SONA ERER.

Geriye yalnızca İso ve Leyla'nın sarılması kalır.

Kamera yavaşça gökyüzüne yükselir.

Bu kez gökyüzünde iki tane atmaca vardır.

Bölüm atmacalarla başlamıştır.

Ve yine atmacalarla biter.

12. BÖLÜM SONU ATMACA KALBİM