8.Bölüm

Rüzgar’ın o sözleri, aralarındaki tüm yalanları temizlemişti temizlemesine ama bu durum her şeyin anında süt liman olacağı anlamına gelmiyordu. Esin, Rüzgar’ın gözlerindeki o samimiyeti ve rahatlamayı gördüğünde içten içe derin bir "şükür" çekmişti; fakat hemen ardından zihnini başka bir korku ele geçirdi.
​Esin ellerini Rüzgar’ın omuzlarından hafifçe iterek geriye doğru bir adım attı. Yüzündeki o yumuşak ifade birden yerini tedirgin bir ciddiyete bıraktı.
​"Dur bir dakika, Rüzgar," dedi Esin, sesindeki o ani ton değişimiyle Rüzgar’ı şaşırttı. "Sen az önce 'Seni kaybetme fikri korkutuyor' dedin ama... Bu ne demek şimdi?"
​Rüzgar kaşlarını hafifçe çatdı. "Ne demek ne Esin? Az önce her şeyi konuştuk, sen o aptal oyunu itiraf ettin, ben de sana hissettiklerimi belli ettim. Daha ne olsun istiyorsun?"
​"İşte sorun da bu!" dedi Esin, ellerini iki yana açarak biraz daha uzaklaştı. "Biz yıllardır 'kanka' diyen, aynı sırada oturan, her şeyi beraber yapan iki insanız. Şimdi sen böyle büyük cümleler kurunca her şey sihirli bir değnek değmiş gibi düzelecek mi zannediyorsun? Ya bu da yanlışsa? Ya yarın öbür gün yine her şeyi yüzümüze gözümüze bulaştırırsak?"
​Rüzgar derin bir nefes aldı, sabrını korumaya çalışarak kollarını göğsünde kavuşturdu. "Yani ne yapalım Esin? Hiçbir şey olmamış gibi hayatımıza devam mı edelim? İçimizde bu kadar şey birikmişken, ben dün başka bir erkekle kahve içtiğini gördüğümde felç geçirmiş gibi kalmışken, şimdi bana 'arkadaş kalalım' mı diyeceksin yine?"
​"Hayır!" diye karşı çıktı Esin, ama sesi eskisi kadar net çıkmıyordu. "Arkadaş kalalım demiyorum... Sadece, hemen her şeyi bir kalıba sokmaya çalışmayalım. Ben korkuyorum Rüzgar. Eğer bu işin sonu o 3 yıllık dostluğumuzun tamamen bitmesiyle sonuçlanacaksa... Ben bunu kaldıramam."
​Rüzgar bir süre sessiz kaldı. Esin’in gözlerindeki o derin endişeyi ve kararsızlığı görebiliyordu. Ama Esin’in bu sürekli geri çekilen, her şeyi yokuşa süren tavrı da içinde bir yerlerde onu yoruyordu. Rüzgar başını hafifçe salladı, alayla karışık ama kırgın bir gülümsemeyle yüzüne baktı.
​"Anladım," dedi Rüzgar, sesi buz gibi çıkmıştı. "Yine korkuların arkasına saklanıyorsun, Esin. Ben sana adım atıyorum, sen ise sürekli bir duvar örüyorsun. O zaman ne halin varsa gör. Ben artık peşinden koşmaktan yoruldum."
​Arkasını döndüğü gibi hızlı adımlarla okulun arka bahçesinden uzaklaşmaya başladı. Esin arkasından "Rüzgar, dur! Öyle demek istemedim!" diye seslenmek istedi ama boğazındaki o düğüm buna izin vermedi.
​Yine başa dönmüşlerdi, hatta belki de bu sefer durum eskisinden de kötüleşmişti. Esin arkasından giden Rüzgar’ın siluetine bakarken, bu işin o kadar kolay çözülmeyeceğini ve aralarındaki buzların erimesi için daha çok canlarının yanması gerektiğini anladı.