7.Bölüm

​Okulun arka bahçesindeki sakin ve kuytu köşeye geldiklerinde, rüzgar etraflarındaki ağaçların yapraklarını hafifçe hışırdatıyordu. Rüzgar, Esin’in bileğini bıraktı ama aralarındaki mesafe hâlâ nefes almayı zorlaştıracak kadar azdı. Gözlerindeki o sert öfke yerini yavaş yavaş derin bir yorgunluğa ve kırgınlığa bırakmıştı.
​"Neden yaptın bunu?" diye sordu Rüzgar, sesi neredeyse fısıltı gibi ama içinde biriken tüm sitemle çıkmıştı. "Dün 'biz sadece arkadaşız' diye ortalığı ayağa kaldıran sen değil miydin? Bugün ne değişti de gidip o masaya oturdun, o çocukla gülüşerek kahve planı yaptın?"
​Esin, Rüzgar’ın gözlerindeki o hayal kırıklığını gördükçe boğazına düğümlenen yumruyla yutkundu. İçindeki o oyun oynamaya çalışan cesaret tamamen buhar olup uçmuştu. Göğsündeki o ağır yükü daha fazla taşıyamayacağını anladı. Gözlerini Rüzgar’ın gözlerinden kaçırmadan, titreyen ellerini montunun ceplerine saklayarak gerçeği itiraf etmeye karar verdi.
​"Çünkü..." dedi Esin, sesi rüzgarda zar zor duyulacak kadar titriyordu. "Çünkü o gün bankta 'arkadaşız' diye bağırdığıma ben de bin pişman oldum, Rüzgar."
​Rüzgar kaşlarını hafifçe çatıp sessizce onu dinlemeye devam etti.
​Esin gözlerinde biriken yaşların akmasına izin vermemeye çalışarak başını salladı ve devam etti: "Seni başka bir kızla gülüşerek konuşurken gördüğümde... O gün okul kapısında o kızın koluna dokunduğunu, senin de ona o bildiğim, sevdiğim gülüşünle karşılık verdiğini gördüğümde canım öyle çok yandı ki... Kendi ellerimle seni uzaklaştırdığımı anladım. O yüzden Mert’le çıktım o kahve buluşmasına. Sırf... sırf sen de benim çektiğim o acıyı, o kıskançlığı biraz olsun hisset istedim. Aptalca bir oyundu, biliyorum. Ama başka türlü dikkatini çekemezdim, çünkü korkuyordum!"
​Rüzgar duydukları karşısında bir an öylece kaldı. Öfkesi yerini yavaş yavaş büyük bir şaşkınlığa ve ardından o kalbinin derinliklerinde yer eden o sıcak sızıya bıraktı. Esin’in onu kıskandırmak için bunu yaptığını, aslında o gün bankta söylediği şeyin korkudan ibaret olduğunu öğrenmek bütün taşları yerine oturtmuştu.
​"Korkuyordun..." diye mırıldandı Rüzgar, sesindeki o sertlik tamamen kaybolmuştu. Bir adım daha yaklaştı Esin’e. "Benim başka bir kızla konuştuğumda ne kadar yıkıldığımı bilsen, böyle bir oyun oynamaya asla cesaret edemezdin Esin. O kız sadece sıradan bir proje için bir şeyler soruyordu, aklımın ucundan bile geçmedi kimse. Ama sen... sen o adamla masaya oturduğunda dünyam başıma yıkıldı."
​Esin şaşkınlıkla başını kaldırıp Rüzgar’a baktı. "Gerçekten mi?" diye fısıldadı.
​Rüzgar derin bir nefes aldı, ellerini iki yana uzatıp Esin’in omuzlarına hafifçe dokundu. Aralarındaki o uzun süredir örülen bütün duvarlar, dökülen bu dürüst kelimelerle birlikte yerle bir oluyordu.
​"Gerçekten," dedi Rüzgar gözlerinin içine bakarak. "Bir daha sakın benden kaçmak için böyle tehlikeli oyunlar oynama. Çünkü seni kaybetme fikri, bu hayatta yaşayabileceğim en büyük korku."
​Ortamda sessizlik hakim olurken, ikisi de birbirlerinin gözlerinde yıllardır sakladıkları o gerçeği net bir şekilde görüyorlardı. Henüz büyük ve klasik bir aşk cümlesi kurulmamıştı belki ama ikisi de kalplerindeki yalanın bittiği, her şeyin artık gerçek olduğu o saf anın tam ortasındaydılar.