1.Bölüm

Ekin zilin çalmasınlar hemen sınıfa girdi. Normalde erken gelirdi ama bu sabah ebeveynlerinin kavga etmesi sonucu geç kaldı. Hemen sırasına Selin'in yanına oturdu. Selin onun en yakın arkadaşıydı. İlk ders matematikti ve bitti. Teneffüs zili çalınca Ekin ve Selin'nin sırasına Rüzgar ve Yağız geldi. Bu grup 3 yıldır arkadaşlardı. Beraber güler, yer, içer, birbirleriyle dalga geçerlerdi ve çok iyi kankalardı ama son zamanlarda Rüzgara baktığında bir arkadaşlıktan daha fazlası hissetmekten korkuyor. Rüzgar ona baktığında sanki kalbi deliniyor, yüzü kızarıyorum ama bunu kendine bile itiraf edemiyor. Yine dörtlü oturup konuşurken Rüzgar Esni'nin saçına birşey takıldığını gördü ve onu almaya çalışırken çok yaklaştılar. Selin ve Yağız kendi aralarında bu ikiliyi hep yakıştırırdı ama Esin böyle şeyleri çok taktığı için onun yanında yapmıyorlardı. Bu hareketi görünce birbirlerine bakıp gülümsediler ve Yağız Selin'e imalı bir şekilde göz kırptı.
Gamze anladı ve Rüzgar'dan uaklaşıp saçını kendisi düzeltmeye başladı ve Ruzgar tepkisiz bir şekilde dalga geçmeye devam etti.
​Çıkış zili çaldığında koridorlar her zamanki neşeli gürültüsüyle doldu. Selin ve Yağız önden yürüyüp kendi aralarında gülüşürken, Esin ile Rüzgar biraz daha geriden, her zamanki alışıldık adımlarıyla geliyorlardı.
​Normalde olsa Esin okulda olan komik bir olayı anlatır, Rüzgar da omzuna vurarak kahkaha atardı. Ama bugün Esin’in üzerinde garip bir sessizlik vardı. Sabah sınıfta Rüzgar ona o kadar yaklaşmış, o an kalbi yerinden çıkacak gibi olmuştu ki, o andan beri Rüzgar’ın yüzüne doğrudan bakmakta bile zorlanıyordu.
​Rüzgar ellerini cebine sokmuş, yanındakinin bu sessizliğini fark edip merakla ona doğru eğildi:
"Eyvah, matematik dersi beynini tamamen yaktı galiba," dedi takılarak. "Hiç konuşmuyorsun?"
​Esin hafifçe yutkundu ve gözlerini yoldan ayırmadan, "Yok, sadece... kafam biraz dalgın," diye mırıldandı. Aslında kafası tamamen Rüzgâr’daydı ama bunu ona söylemek cesaret isterdi.
​Birkaç adım daha sessizce yürüdüler. Yolun kenarındaki bir kafeden gelen hafif müzik sesine takıldı Esin’in gözleri. Tam o sırada rüzgar sert esti ve Esin’in saçları yüzüne dağıldı. Sınıfta olduğu gibi, Rüzgar yine gayriihtiyari elini uzatıp o saçları Esin’in kulağının arkasına sıkıştırdı. Ama bu sefer aralarında ne bir şaka ne de gülüşme vardı. Dokunduğu an Esin istemsizce irkildi, yanaklarının alev alev yandığını hissetti ve gözlerini Rüzgar’ın gözlerine kaçamak bir şekilde dikti.
​Rüzgar parmaklarını geri çekerken bir an duraksadı. Esin’in o bakışındaki derinliği, normal arkadaşlık sınırlarını aşan o hafif titremeyi ve heyecanı ilk kez bu kadar net fark etti. İçinde bir şeylerin kıpırdadığını hissetti ama bunu isimlendirmeye henüz cesaret edemedi; sadece içten içe gülümsemekle yetindi.
​Esin ise Rüzgar’ın bu temastan kaçmadığını, aksine bakışlarının eskisine göre çok daha dikkatli ve yumuşak olduğunu görünce içindeki o gizli umudun büyüdüğünü hissetti. Duygularını doğrudan bir cümleyle ele vermemişti belki ama Rüzgar onun gözlerinde her şeyi okumuştu bile.
​Yolun geri kalanında konuşmasalar da, aralarındaki o sessizlik artık yabancı bir sessizlik değil, ikisinin de kalbinde büyüyen o yeni hissin en sessiz tanığıydı.