2 Bölüm

​Ertesi gün okulun bahçesinde, ilk dersin zili çalmadan hemen önce dörtsüz yine her zamanki bankta bir araya gelmişti. Hava dünkine göre biraz daha serindi ama ortam her zamanki gibi neşeliydi.
​Yağız elindeki suyu açarken birden gülerek Rüzgar ve Esin'e baktı. Dünkü okul çıkışı gözüne çarpan o küçük anlar, Yağız’ın kafasında çoktan birleştirilmişti. Sırıtarak Selin’e doğru dirseğiyle hafifçe vurdu, "Baksana şunlara," dedi sesli bir şekilde. "Dün akşam eve giderken de böyle sessiz sessiz mi yürüdünüz? Bence sizin bu 'kanka' halleri artık taşa dönüştü, yakında adınızı da yazarız bir yere."
​Yağız’ın bu iması ortama aniden bir gerginlik düşürdü. Rüzgar hafifçe boğazını temizleyip gözlerini başka bir yöne çevirirken, içinde istemsiz bir heyecan ve merak dalgası oluştu; acaba Esin buna ne tepki verecekti?
​Esin ise tam bu beklenmeyen çıkış karşısında bir an ne yapacağını bilemedi. İçindeki o gizli duyguların açığa çıkma korkusu, sabahki ev stresiyle de birleşince bir anda patlamasına neden oldu. Yüzü kızardı, gözleri öfkeyle ve panikle parladı:
​"Yağız, saçmalamasana!" sesi beklendiğinden çok daha yüksek ve sert çıktı. "Ne alakası var şimdi bunlarla? Alt tarafı beraber yürüyoruz, her gördüğünüz şeye böyle anlamlar yüklemeyin. Biz sadece arkadaşız, kafanızda kurup durmayın böyle saçma şeyler!"
​Esin'in bu kadar fevri ve tepkili çıkması masadakileri şaşırttı. Selin şaşkınlıkla arkadaşına bakarken, Rüzgar’ın yüzündeki o hafif tebessüm bir anda soldu; içi aniden tuhaf bir boşluğa düştü. Demek Esin için durum gerçekten de sadece arkadaşlıktan ibaretti, hatta bu ihtimal ona o kadar uzak ve saçma geliyordu ki böyle sert tepki vermişti.
​Yağız ise ellerini havaya kaldırıp suçsuz olduğunu belirten bir gülümsemeyle geri çekildi:
"Tamam, tamam sakin ol şampiyon! Alt tarafı bir laf attık, hemen alevlendin," dedi kahkaha atarak. "Gömmedik arkadaşlığınızı alt tarafı takılıyoruz. Yok öyle bir şey zaten, biliyoruz kanka olduğunuzu."
​Yağız’ın "Yok öyle bir şey, biliyoruz" demesi Esin’in içini bir yandan rahatlatsa da, Rüzgar’ın yüz ifadesindeki o kırgın ve sessiz vazgeçişi fark edince boğazına büyük bir yumru oturdu. Yanında oturan Rüzgar tek kelime etmemiş, sessizce önüne bakmıştı.
​Zil çaldığında herkes sınıfa doğru hareketlenirken, Esin istemeden verdiği o aşırı tepkinin Rüzgar’ı kendisinden uzaklaştırdığını hissedip içten içe üzüldü. Rüzgar ise gün boyunca Esin’e karşı dünkü o yumuşak bakışlarını takınmamış, tamamen eski "kanka" mesafesine geri dönmüştü. Gün böylece, ikisinin de kalbinde kalan ama dile getiremedikleri bir kırgınlıkla sona erdi.