Yıkılan Sütunlar ve Kırılan Halka

Okul servis aracı onları malikanenin geniş demir kapısının önünde bıraktığında, hava zifiri karanlığa bürünmüştü. İhraç kararı Jin-woo’nun şantajıyla şimdilik bir haftalık uzaklaştırmaya çevrilmişti; fakat Cheong-un’un o steril duvarları arasında kazanılan bu zafer, evin ağır ahşap kapısından içeri adım attıkları anda yerini çok daha karanlık bir infaza bıraktı.

Salondaki devasa avizenin tüm ışıkları açıktı.

Masanın başında bekleyen Bay Kang, üzerindeki takım elbisenin ceketini çıkarmış, kravatını sertçe gevşetmişti. Gözleri kan çanağı gibiydi; elindeki konyak bardağını sehpaya öyle bir güçle vurdu ki kristal ayak çıt etti. Jin-woo’nun annesi köşedeki kadife koltukta oturuyordu; yüzünü ellerinin arasına almış, hıçkırıklarını içine gömmeye çalışıyordu.

"Geçin karşıma," dedi Bay Kang. Sesi bağırmıyordu; ama bir kırbacın deriye inmeden önce havada çıkardığı o ıslık gibi keskin ve zehirliydi.

Ha-min, parmak boğumlarındaki sargıyla ellerini ceketinin ceplerine sokmuş, dik bir duruşla durdu. Jin-woo ise onun bir adım önünde, vücudunu yine bir paravan gibi kardeşine siper ederek durdu.

"Bir haftalık uzaklaştırma..." dedi adam, masanın etrafından ağır ağır dolanırken. "Okul müdürü beni arayıp 'çocukların arasında basit bir kaza' dediğinde sesindeki o iğrenç alayı duymadığımı mı sanıyorsunuz? Seo ailesinin önünde beni küçük düşürdünüz. Şirketin yönetim kurulundaki yerimi, adımı, itibarımı iki velet yüzünden çiğnettiniz!"

"Olay kapandı," dedi Jin-woo, sesini sakin ve sert tutmaya çalışarak. "Do-hyun şikayetini geri çekti. Okuldan atılma yok."

"SEN SUS!"

Bay Kang aniden kükreyerek Jin-woo’nun üzerine doğru bir adım attı. Tükürükleri Jin-woo’nun yüzüne sıçrayacak kadar yakındı. "Senin o kibirli aklınla arkadan çevirdiğin oyunları bilmiyorum mu sanıyorsun?! Konsey başkanına neyle şantaj yaptın da geri adım attırdın ha?! Bu aileyi bir suç çetesine mi çevireceksin?!"

Adam başını çevirip Jin-woo’nun arkasında dikilen Ha-min’e kilitlendi. Yüzündeki öfke saf bir tiksintiye dönüştü. "Hepsi bu sokak artığı yüzünden... Annene acıdım, seni eve aldım. Ama sen bir zehirsin. Bu eve girdiğin günden beri Jin-woo’yu da yoldan çıkardın. O artık benim tanıdığım çocuk değil; senin gibi bir canavara dönüştü!"

Ha-min’in çenesi kasıldı ama Jin-woo’ya verdiği söz yüzünden tek kelime etmedi, sadece gözlerini dikti.

Bu sessizlik Bay Kang’ı tamamen çıldırttı.

Adam elini aniden kaldırıp Ha-min’in boğazına yapışmak üzere savurdu; kalın deri kemerinin tokası şıngırdadı, diğer eliyle Ha-min’in zaten kaburgaları kırık olan göğsüne ağır, kör bir yumruk indirdi.

Ha-min acıyla iki büklüm oldu; ciğerlerindeki tüm hava bir anda boşaldı, dizleri parkeye çarparak yere düştü. Yerde nefes almaya çalışırken dudağından yere bir damla kan damladı.

"Seni bu gece bu evden atıyorum!" diye bağırdı Bay Kang, yerdeki çocuğun üzerine eğilip yakasına yapışarak tekrar kaldırmak için hamle yaptı. "Tek kuruşsuz, üzerindeki elbiselerle sokağa atac—"

"DOKUNMA ONA!"

Salondaki hava bir anda yırtıldı.

Jin-woo, hayatında hiç yapmadığı bir şeyi yaptı. İki eliyle birden üvey babasının koluna ve göğsüne tüm gücüyle, bedeninin tüm ağırlığıyla çarptı. Adamı Ha-min’in üzerinden öyle bir şiddetle geriye doğru itti ki, Bay Kang dengesini kaybedip arkasındaki meşe konsola çarparak sendeledi. Konsolun üzerindeki gümüş şamdanlar devrilip parkeye vurarak yuvarlandı.

Annesi oturduğu koltuktan çığlık atarak fırladı: "JIN-WOO!"

Bay Kang şaşkınlıkla doğruldu; inanamaz gözlerle karşısında nefes nefese dikilen çocuğa baktı. Jin-woo’nun saçları dağılmıştı, kravatı yana kaymıştı; ama gözlerindeki o saf vahşet, yerdeki Ha-min’inkinden farksızdı. İki elini iki yana açmış, yerdeki Ha-min ile adamın arasında aşılmaz bir duvar gibi duruyordu.

"Ona bir daha elini sürersen..." dedi Jin-woo. Sesi titremiyordu; fısıltısı salondaki tüm kristallerin üzerine dökülen kurşun gibiydi. "...bu evden çıkacak olan o değil, siz olursunuz."

"Sen... bana el mi kaldırdın?" dedi Bay Kang, sesi dehşetle kısılarak. "Benim çatımın altında bana mı saldırıyorsun?"

"Burası bir çatı değil, burası bir hapishane!" Jin-woo’nun gözlerinde yıllardır bastırılan o kusursuz maske tamamen parçalandı, yerini kanlı canlı bir isyana bıraktı. "Onu sokaktan aldığınızı söylüyorsunuz... Ama asıl siz çürümüşsünüz! Onun tek bir damla kanı, sizin o sahte şirket hisselerinizden, mide bulandırıcı itibarınızdan bin kat daha değerli!"

Jin-woo arkasını döndü, yerde nefes almaya çalışan Ha-min’in kolunun altına girdi. Çocuğu bütün ağırlığıyla yerden kaldırdı; Ha-min’in kolunu omzuna doladı, belini sımsıkı kavradı.

"Jin-woo, yapma..." dedi annesi ağlayarak, yalvaran ellerle öne atıldı. "Bizi mahvedeceksin... Baban seni evlatlıktan siler, geleceğin biter!"

Jin-woo durdu. Annesine son bir kez baktı; gözlerinde ne öfke vardı ne de pişmanlık, sadece mutlak bir yabancılık kalmıştı.

"Benim geleceğim bu evde hiç olmadı anne," dedi Jin-woo soğukça. "Ben sadece sizin vitrininizdeki porselen bebektim. Ama o bebek kırıldı."

Jin-woo, Ha-min’i destekleyerek salondan çıktı. Merdivenlere yönelmediler; doğruca antreye, dış kapıya doğru yürüdüler. Arkalarında bağırıp çağıran adamın sesleri, annesinin ağlayışları yankılanıyordu ama ikisi de bir saniye bile duraksamadı.

Ağır ahşap kapı arkalarından açıldı ve soğuk gece ayazı yüzlerine çarptı.

Artık Cheong-un’un zırhı yoktu. Artık onları koruyacak bir aile adı, bir soyadı kalmamıştı. Kapı kapandı; arkalarındaki tüm köprüler yerle bir olurken, önlerinde sadece birbirlerine tutundukları karanlık bir yol uzanıyordu.