Metal Çınlaması ve Boş Kovan

Saat tam 11.00’de tesisin ana holünde çalan tiz acil durum sireni, koridorlardaki tüm fısıltıları bıçak gibi kesti. Güvenlik görevlileri, ellerindeki el fenerleri ve telsizlerle ana binanın çıkış kapılarını kilitlerken, Disiplin Konseyi üyeleri kırmızı kolluklarını takmış, av köpekleri gibi sıraya dizilmişti.

Jin-woo, Seo Do-hyun’un hemen bir adım gerisinde yürüyordu. Üniforması jilet gibiydi, yüzünde ise duygudan arındırılmış, soğuk bir maske vardı. Ancak ceketinin cebinde sıktığı yumruğunun tırnakları avuç içine öyle bir batıyordu ki parmak uçları hissizleşmişti. Zamanı daraltmak, Do-hyun’un adımlarını geciktirmek için kahvaltıdan hemen sonra yangın alarm paneline küçük bir sabotaj düzenlemiş, ikinci katın tahliye protokolünü bilerek karıştırmıştı. Bu sayede arama ekibi bodrum katına inmeden önce neredeyse yirmi dakika kaybetmişti.

Yine de kaçınılmaz an gelmişti.

"Bodrum katı," dedi Do-hyun, başını arkaya çevirip doğrudan Jin-woo’nun gözlerinin içine bakarak. Dudaklarındaki o zehirli, emin tebessüm bir milim bile bozulmamıştı. "En sevdiğin yer, değil mi Jin-woo? Arşivler, izbe köşeler... Ve tabii ki kazan dairesi."

Jin-woo tek kelime etmedi. Do-hyun ağır adımlarla paslı demir kapıya doğru indi; arkasından gelen iki iri yarı güvenlik görevlisi ve Jin-woo dar basamakları teker teker tüketti.

Kazan dairesinin demir kapısı aralıktı.

İçeri girdiklerinde yüzlerine çarpan ilk şey yoğun, boğucu sıcak buhar ve yağ kokusu oldu. Devasa kazanların motor gürültüsü, kulakları sağır edecek bir ritimle inliyordu. Paslı boruların arasından sızan su damlaları beton zemine çarpıp buharlaşıyordu.

"Arayın," diye emretti Do-hyun bekçilere. "Boru hatlarının arkası, kömürlük boşluğu, havalandırma kanalları. En ufak bir ayak izi bile atlanmayacak."

Güvenlik görevlileri kalın el fenerlerinin beyaz, kör edici ışıklarını dev kazanların arkasındaki kör noktalara tuttu. Adım adım, santim santim ilerliyorlardı.

Jin-woo’nun gözleri hızla etrafı taradı. Yerde, kazanlardan birinin hemen dibinde duran siyah bir şey dikkatini çekti: Ha-min’in montundan düşmüş olabilecek küçük bir metal fermuar ucu.

Kalbi göğüs kafesini delecek gibi çarpmaya başladı. Do-hyun tam o yöne doğru adım atarken Jin-woo aniden bir adım öne çıktı ve bilerek, ayağını beton zemindeki paslı bir su borusuna sertçe çarptı.

Metalik ve tiz bir çınlama gürültüsü tüm dairede yankılandı. Yan taraftaki boş yağ tenekeleri büyük bir patırtıyla yere devrildi.

"Ne yapıyorsun sen?!" diye gürledi Do-hyun, öfkeyle arkasını dönerek.

"Kusura bakmayın Üst Sınıfım," dedi Jin-woo, nefesini kontrol altında tutmaya çalışarak ve ayağının ucuyla o küçük fermuar parçasını karanlık boru boşluğuna doğru iterek. "Buhar yüzünden önümü göremedim. Zemin kaygan."

"Beceriksiz herif," diye homurdandı Do-hyun. Ama o birkaç saniyelik dikkat dağınıklığı, Do-hyun’un tam kazan arkasına odaklanmasını engellemişti.

Tam o anda, güvenlik görevlilerinden biri bağırdı: "Burada bir şey var!"

Do-hyun hızla o tarafa atıldı, Jin-woo’nun ise kanı tamamen çekildi. Görevlinin fener tuttuğu yer, doğrudan ormana açılan eski kömür yükleme şaftının altıydı.

Yerde, taze çamur izleri vardı. Şaftın kalın demir kapağı birkaç santim aralık kalmıştı ve kenarındaki paslı zincir yeni koparılmıştı. Soğuk dağ havası, o aralıktan içeri bir bıçak gibi süzülüyordu.

"Lanet olsun!" Do-hyun kapağa doğru koştu, iki eliyle kavrayıp dışarı baktı.

Dışarıda, bembeyaz karla kaplı dik yamaçta, çam ağaçlarının arasına doğru uzanan derin ayak izleri vardı. Ancak izlerin sahibi çoktan sisin ve fırtınanın içinde kaybolmuştu. Kar yağışı hızlandığı için izler bile gözlerinin önünde silinmeye başlamıştı.

Ha-min gitmişti. Kıl payı, saniyeler farkıyla o cehennemden çıkmayı başarmıştı.

Do-hyun demir kapağa öyle sert bir yumruk indirdi ki pas tozları havaya uçtu. Yüzü öfkeden mosmor kesilmişti; dişlerini gıcırdatarak arkasını döndü. Gözleri alev alev parlayarak Jin-woo’ya kilitlendi. Jin-woo ise şafttan içeri dolan dondurucu rüzgara karşı dimdik duruyordu; gözlerinde en ufak bir suçluluk ya da zafer ifadesi yoktu, sadece kusursuz bir boşluk vardı.

"Buradaydı," dedi Do-hyun dişlerinin arasından, nefesi tıslamaya dönerek. "O sokak iti buradaydı Jin-woo. Ve sen... bunu biliyordun."

Jin-woo gözlerini kırpmadan Do-hyun’un öfkeden titreyen yüzüne baktı. Ses tonu, karlar kadar soğuk ve pürüzsüzdü:

"Kanıtınız var mı, Konsey Başkanı?"

Do-hyun cevap veremedi. Elinde hiçbir şey yoktu; ne bir isim, ne bir eşya, ne de bir yüz. Sadece karların altında hızla kaybolan birkaç ayak izi kalmıştı geriye.

Jin-woo derin, gizli bir nefes aldı. Ha-min kurtulmuştu. Şimdi ise asıl savaş, bu dağın tepesinde Do-hyun ile baş başa kaldığı o son gecelerde başlayacaktı.