Yağ Lekeli Aynalar ve Çıplak Gece

Şehrin güney çıkışındaki sanayi banliyösü, fabrikanın bacalarından yükselen kükürt dumanı ve aralıksız çiseleyen yağmurun altında çürümüş bir hayalet kasabayı andırıyordu.

Işıkları titreyen paslı bir neon tabelanın altında duran üç katlı, sıvaları dökülmüş pansiyon, sokak lambalarının kör noktasındaydı. Jin-woo, resepisyondaki yarı uykulu adama tek kelime etmeden nakit parayı uzatmış, ikinci katın en dipteki odasının anahtarını alıp Ha-min’i tırabzanlardan yukarı taşımıştı.

Odanın kapısı kapandığında, demir kilit sürgüsünün sesi ikisinin de göğsüne ağır bir mühür gibi indi.

İçerisi rutubet, yanık yağ ve eski kumaş kokuyordu. Tavandan sarkan çıplak sarı ampul, ortadaki yayları çökmüş tek kişilik yatağı ve köşedeki çatlak lavaboyu aydınlatıyordu. Jin-woo sırt çantasını yere bıraktı; montunun iç cebindeki o küçük siyah diktafonu ve nakit destesini yatağın kenarına koydu.

"Otur," dedi Jin-woo, Ha-min’i yatağın kenarına dikkatlice oturturken.

Ha-min itiraz etmedi. Başını öne eğmiş, dizlerinin üzerine düşen ellerine bakıyordu. Üzerindeki yırtık gömlek, bodrumdaki kömür tozu ve sızan kanla kaskatı kesilmişti. Her soluk alışında göğüs kafesinden tiz, ıslık benzeri bir sürtünme sesi çıkıyordu.

Jin-woo lavaboya gidip paslı musluğu çevirdi. Sarı renkte akan su birkaç saniye sonra durulunca, raftaki temiz görünen tek küçük havluyu ıslatıp Ha-min’in yanına döndü.

Yere, Ha-min’in dizlerinin dibine çöktü. Parmakları kumaşın yırtık yakasına gitti; gömleğin kalan düğmelerini tek tek, titreyen ama dikkatli dokunuşlarla çözdü.

Kumaş omuzlardan aşağı kaydığında Jin-woo’nun boğazına taş gibi bir yumru oturdu.

Ha-min’in sol göğsünden kaburgalarına, oradan da kürek kemiğine kadar uzanan devasa bir morluk vardı; derinin altı koyu bir bordo ve mora çalmıştı. Babasının savurduğu o son tekmenin bıraktığı iz, çocuğun kaslı gövdesini adeta ikiye bölmüştü.

Jin-woo elindeki ıslak havluyu yavaşça Ha-min’in tenine bastırdı.

Ha-min’in tüm vücudu kasıldı; dişlerini öyle bir güçle sıktı ki çene kemikleri derisinin altından fırlayacak gibi oldu ama inlemedi. Sadece sol elini kaldırıp Jin-woo’nun ensesine doladı. Parmaklarını çocuğun saçlarına gömdü; başını Jin-woo’nun omzuna bıraktı. Sıcak, kesik nefesi Jin-woo’nun boyun girintisini yakıyordu.

"Acıyor mu?" diye fısıldadı Jin-woo. Sesi titriyordu; parmak uçları morluğun kenarındaki sıcak deride gezindi.

"Acımıyor," dedi Ha-min boğuk bir sesle. Başını Jin-woo’nun omzuna biraz daha sürttü, kokusunu derinden içine çekti. "Sen buradasın... Artık hiçbir yerim acımıyor."

Jin-woo havluyu yatağın kenarına bıraktı. Kollarını kaldırıp Ha-min’in çıplak sırtına doladı; parmaklarını omurga kemiklerinin sert çıkıntılarına bastırarak onu kendine çekti. Kendi üzerindeki temiz kazağın kumaşı, Ha-min’in yaralı tenine değiyordu.

İlk kez ne Cheong-un’un zilleri vardı kulaklarında ne de malikanenin o steril, denetlenen adımları. Şehrin en izbe, en pis köşesindeydiler; yaralıydılar, kaçaktılar ve ceplerindeki birkaç bin won dışında dünyada tutunacak hiçbir şeyleri yoktu. Ama hayatlarında ilk kez, kapının ardında bekleyen hiçbir yabancı göz olmadan, tamamen birbirlerine aittiler.

"Korkuyor musun?" diye sordu Ha-min, dudakları Jin-woo’nun boynuna değerken.

Jin-woo gözlerini yumdu. "Korkuyorum."

"Neden?"

"Seni benden almalarından." Jin-woo kollarını biraz daha sıktı; Ha-min’in acıyla hafifçe nefesini tutmasına sebep olacak kadar hırsla sarıldı. "Beni senden ayırırlarsa... Gidecek başka hiçbir yerim yok Ha-min. Ben kendimi sende bitirdim."

Ha-min başını geri çekti. İki eliyle Jin-woo’nun yanaklarını kavradı. Gözlerinin altındaki morluklara, patlamış dudağının kenarındaki kabuğa rağmen bakışlarında öyle bir kudret vardı ki, odadaki o sarı soluk ampulün ışığı bile gözlerinde alev alıyordu.

"Bizi kimse ayıramaz," dedi Ha-min, her kelimeyi bir çivi gibi Jin-woo’nun kalbine çakarak. "O okul da gelse, babam da gelse... Seni benden alabilmeleri için önce cesedimin üzerinden geçmeleri lazım."

Ha-min eğildi; çatlamış, kan tadı taşıyan dudaklarını Jin-woo’nun dudaklarına bastırdı.

Bu öpüş, dağdaki o kaçamak dokunuştan ya da revirdeki o aceleci yangından çok farklıydı. İçinde bir vedanın değil, ebedi bir bağın ağırlığı vardı. Jin-woo ellerini Ha-min’in göğsüne koydu; çocuğun delice atan kalbinin ritmini avuçlarının altında hissetti. Aralarındaki o görünmez eşik artık tamamen küle dönmüştü; geriye sadece birbirine kenetlenmiş iki ruh kalmıştı.

Gecenin ayazı kırık pervazdan içeri sızarken, çökmüş yatağın üzerinde birbirlerinin sıcaklığına sığındılar. Dışarıdaki dünya onları arayan sirenlerle, intikam peşindeki fısıltılarla doluydu; fakat o odada, zaman ikisi için ilk kez durmuştu.