Yangın Ekranı ve Kırılan Zırh

Çatı katındaki teneke çatıyı döven rüzgar, Do-hyun’un o zehirli, kanlı kahkahasını havada ufalayıp savurdu.

Yerde, sırtı su deposunun paslı ayağına dayalı halde nefes almaya çalışan Ha-min’in parmakları titriyordu. Jin-woo onun göğsüne yaslanmış, başını kaldırmadan sadece birkaç metre ötede parıldayan o kırık ekranlı telefona bakıyordu.

Aşağıdan, okul binasının pencerelerinden taşan sesler önce tek tük çığlıklar halinde yükseldi; ardından yüzlerce sesin aynı anda uğuldamaya başladığı devasa bir çığ gibi çatıya kadar tırmandı. Cheong-un Lisesi’nin anonim sunucusu, fotoğrafın yüklendiği ilk otuz saniyede kilitlenmiş, ardından öğrenci gruplarının zincirleme paylaşımlarıyla tüm okulun ekranlarına bir bomba gibi düşmüştü.

Fotoğraf bulanık değildi. Su deposunun loş gölgesinde, iki üvey kardeşin birbirine sarıldığı, Jin-woo’nun gözleri kapalı teslimiyeti ve Ha-min’in onun saçlarına gömülen yüzü... Tek bir kelimeye, tek bir açıklamaya yer bırakmayacak kadar netti.

"Gördün mü Jin-woo?" dedi Do-hyun, duvara tutunarak ayağa kalkmaya çalışırken. Ağzından sızan kan boynuna, oradan da okul armalı ceketine akıyordu ama gözlerindeki zafer sarhoşluğu acısını uyuşturmuştu. "O sahte birinciliğin, babanın parası, geleceğin... Hepsi şu ekranda bitti. İkiniz de bu okulun kapısından köpek gibi atılacaksınız."

Jin-woo yavaşça doğruldu. Üzerindeki paltoyu düzeltti, gömleğinin yırtılan yakasını eliyle kapattı. Yüzünde ne bir korku ne de bir panik ifadesi vardı; haftalardır içinde taşıdığı o boğucu gerilim, o bitmek bilmeyen gizlenme çabası bir anda silinip gitmişti. Sanki üzerindeki kurşun zırh düşmüş, geriye sadece çıplak bir kabulleniş kalmıştı.

Yerdeki Ha-min’e doğru eğildi. İki elini uzatıp çocuğun omuzlarından tuttu, onu ayağa kaldırdı. Ha-min’in kaburgalarındaki acı yüzünü buruşturmasına sebep oldu ama gözleri Jin-woo’nun yüzündeki o dingin kararlılığı gördüğünde duraksadı.

"Jin-woo..." diye fısıldadı Ha-min, sesi kırık dökük bir vicdan azabıyla doluydu. "Her şey bitti. Seni de benimle birlikte çektiler."

"Hiçbir şey bitmedi," dedi Jin-woo, ses tonunda en ufak bir titreme olmadan. Ha-min’in yüzündeki kanı parmak ucuyla sildi. "Biz sadece o sahte oyundan çıktık."

Arkasını dönüp Do-hyun’a baktı. Do-hyun, Jin-woo’nun diz çöküp ağlamasını, yalvarmasını bekliyordu ama karşısında gördüğü şey, tahtı kendi elleriyle devirmiş bir yabancının kayıtsızlığıydı.

"Bizi sen bitirmedin Do-hyun," dedi Jin-woo soğuk bir fısıltıyla. "Biz o kapıdan içeri zaten bir daha dönmeyecektik. Ama sen... sen o kırık vitrinin arkasında tek başına çürüyeceksin."

Jin-woo, Ha-min’in kolunun altına girdi; kapının ardındaki yangın merdivenlerine doğru adımladılar. Do-hyun arkalarından kükredi, tehditler savurdu ama çatının paslı demir kapısı yüzüne kapandığında sesler soğuk duvarda eriyip gitti.