Toz, Gölge ve Yutulan Öfke

Eski arşiv odası, Cheong-un Lisesi’nin bodrum katında, gün ışığının hiç sızmadığı rutubetli bir mahzen gibiydi. Sarı ampulün titrek ışığı, tavana kadar uzanan paslı metal rafları ve sararmış kütük defterlerini aydınlatıyordu.

Ha-min, elindeki bezle en dipteki rafları silerken sırtı kapıya dönüktü. Ancak tüm dikkati arkasındaydı. Gözleri önündeki metalde olsa da kulakları, hemen birkaç metre ötede Jin-woo’nun yanına sokulan Seo Do-hyun’un adımlarını sayıyordu.

Do-hyun, elindeki disiplin çizelgesini masaya bırakıp Jin-woo’nun tam dibine kadar sokuldu. Jin-woo ağır ciltli bir arşivi yukarı kaldırmaya çalışırken, Do-hyun ani bir hareketle elini uzatıp defterin diğer ucunu tuttu. Jin-woo’nun parmaklarına kasıtlı olarak değen eli birkaç saniye orada kaldı.

"Zorlama, küçük beyefendi," dedi Do-hyun, sesindeki o yapışkan ve himaye edici tonla. "Senin gibi dereceyle giren birinin elleri böyle tozlu işler için fazla narin. Bırak, o sokaktan gelme kardeşin halletsin kaba işleri."

Jin-woo hemen bir adım geri çekilerek mesafeyi açtı, bakışlarını yere dikti. "Gerek yok üst sınıfım, hallederim. Görev ikimize verildi."

Do-hyun ise geri çekilmek yerine Jin-woo’ya doğru bir adım daha attı. Gözlerini Jin-woo’nun kusursuzca düzeltilmiş yakasında ve gergin boynunda gezdirdi. Dudaklarında kibirli, neredeyse açıkça flört eden bir tebessüm belirdi. "Cheong-un’da ayakta kalmak istiyorsan doğru kişilerin kanatları altına girmelisin Jin-woo. İstersen seni Disiplin Konseyi’nin kütüphane sorumlusu yapabilirim. Böyle izbe yerlerde sürünmene gerek kalmaz. Yanımda yerin hazır."

Do-hyun elini kaldırıp Jin-woo’nun omzuna, neredeyse boynuna dokunacak kadar yakınına koydu.

Rafların dibindeki Ha-min’in elindeki bez yere düştü.

Ha-min’in parmakları metal rafın sivri köşesine öyle bir güçle kenetlendi ki, paslı sac gıcırdadı. Çocuğun boynundaki damarlar bir anda kabardı; göz bebekleri karanlık bir öfkeyle irileşti. Do-hyun’un o herife dokunduğu an, içindeki tüm vahşi dürtüler harekete geçti. Normalde o herifi yakasından tutup o metal raflara vurur, o pis sırıtışını suratından silerdi. Birkaç saniye içinde arşivin ortasında kan çıkabilirdi.

“Tek bir yanlış hareket yok... Sözünü unutmadın, değil mi?”

Jin-woo’nun sabah aynanın karşısında, boynuna kravatı takarken söylediği o kelimeler Ha-min’in zihninde bir balyoz gibi patladı.

Ha-min dişlerini birbirine kenetledi. Çenesi kasılmaktan ağrıyordu; avuçlarının içi tırnaklarının baskısıyla delinmek üzereydi. Gözlerini duvardaki çatlağa dikti, bakmamaya çalıştı ama kulakları Do-hyun’un Jin-woo’nun kulağına doğru eğilen o fısıltılarını duymayı reddedemiyordu. Kıskançlık, damarlarında alev alan saf bir zehir gibi tüm bedenini yakıyordu. İçine attığı her saniye, ciğerlerine toz değil kırık cam parçaları çekiyormuş gibi nefesini tıkıyordu.

Jin-woo ise durumu fark etmişti. Omzundaki o yabancı elin ağırlığından iğrenerek sıyrıldı ve hafifçe yana kaydı. "Teklifiniz için teşekkürler, ama ben kurallara göre ilerlemeyi tercih ederim üst sınıfım."

Jin-woo konuşurken göz ucuyla dipteki rafa baktı. Ha-min’in sırtının kaskatı kesildiğini, omuzlarının öfkeden titrediğini ve yumruklarının bembeyaz olduğunu gördü. Ha-min patlamamak için, verdiği sözü tutabilmek için kendini resmen parçalıyordu. Jin-woo’nun kalbine keskin bir sızı saplandı; çocuğun bu suskunluğunun arkasındaki fedakarlığın büyüklüğünü çok iyi biliyordu.

Do-hyun, Jin-woo’nun mesafeli cevabına karşılık hafifçe güldü. "Pekala. Şimdilik öyle olsun. Ama fikrini değiştireceksin."

Do-hyun cebinden telefonunu çıkarıp saate baktı. "Yeter bu kadar temizlik. Ben konsey odasına geçiyorum. On dakikaya kapıyı kilitleyip çıkın."

Do-hyun ağır adımlarla kapıya yürüdü, çıkarken Ha-min’in yanından geçtiğinde bile dönüp ona bakmadı; onu bir eşya gibi görmezden geldi. Demir kapı kapandı ve kilit tıkırtısı duyuldu.

Kapı kapandığı an, sessizlik bir bomba gibi patladı.

Ha-min arkasını döndü. Yüzü kül gibi beyazlamıştı ama gözleri yangın yeriydi. Hızlı, sert adımlarla Jin-woo’ya doğru yürüdü.

Jin-woo kaçmadı. Ha-min aralarındaki mesafeyi sıfırladığında, elini hızla uzatıp Jin-woo’nun gömleğinin yakasını kavramak istedi ama son anda havada durdu; parmakları havada titredi.

"Sana dokunmasına nasıl izin verirsin?" dedi Ha-min. Sesi boğuk, öfkeden çatallanmış ve içine attığı o zehirle doluydu. "Gözünün içine baka baka sana asıldı! Bir adım daha atsaydı onu o masaya gömerdim Jin-woo!"

"Biliyorum," dedi Jin-woo sakince. Sesi fısıltı gibiydi ama gözlerinde derin bir şefkat ve anlayış vardı.

"Bana söz verdirdin!" Ha-min yumruğunu hemen Jin-woo’nun başının yanındaki ahşap masaya sertçe vurdu. Masadaki tozlar havaya savruldu. "O herif sana dokunurken arkamı dönüp durmamı istedin! Kafayı yiyecektim orada! Gece koyduğun o lanet kurallar yüzünden az kalsın delirecektim!"

Jin-woo tereddüt etmedi. Bir adım öne çıktı. Aralarında tek bir nefeslik bile boşluk bırakmadan iki elini uzatıp Ha-min’in öfkeden yanan, kaskatı kesilmiş yanaklarını avuçlarının arasına aldı.

Ha-min bu ani temasla donup kaldı. Sözleri boğazına tıkandı.

Jin-woo başını hafifçe kaldırdı, gözlerini doğrudan Ha-min’in o karanlık, acı çeken bakışlarına dikti. Başparmaklarıyla Ha-min’in elmacık kemiklerini usulca okşadı.

"Sözünü tuttun," dedi Jin-woo, sesi o kadar yumuşak ve sıcaktı ki Ha-min’in içindeki fırtınayı bir anda dindirdi. "Bunu benim için yaptın, biliyorum. Ve yemin ederim... onun bana dokunduğu her saniye tenim yandı."

Jin-woo ellerini Ha-min’in yanaklarından indirip göğsüne koydu. Ha-min’in deli gibi çarpan kalbini avucunun altında hissedebiliyordu.

"Beni sadece sen görebilirsin Ha-min," diye fısıldadı Jin-woo, gözlerini bir an bile kaçırmadan. "O herif ya da bir başkası... hiçbiri umurumda değil. Sen sabrettin. Şimdi eve gittiğimizde... ne istiyorsan onu yap."

Ha-min derin, titrek bir nefes verdi. Kıskançlığın o kavurucu acısı, Jin-woo’nun dokunuşuyla birdenbire yerini kontrol edilmesi imkansız bir açlığa bıraktı. Elini uzatıp Jin-woo’nun belini kavradı, onu masanın kenarına doğru çekti.

"Eve kadar bekleyebileceğimi sanmıyorum," dedi Ha-min, sesi karanlık bir vaat gibi kısılarak.