Açık Eşik ve Kenetlenen Eller

Ana binanın üçüncü katına açılan yangın kapısı aralandığında, koridordaki hava katı bir buz kütlesi gibiydi.

Normalde teneffüslerde kahkahaların, defter hışırtılarının duyulduğu koridor, ölümcül bir sessizliğe gömülmüştü. Yüzlerce öğrenci sınıfların kapılarına, dolapların önlerine yığılmıştı. Hepsinin elinde ekranları açık telefonlar vardı; başlar ekrandan kalkıyor, koridorun ucunda beliren iki bedene kilitleniyordu.

Jin-woo’nun dolabının üzerine kırmızı sprey boyayla devasa bir kelime yazılmıştı: SAPKIN.

Ders kitapları yerlere saçılmış, sayfaları tekmelenerek parçalanmıştı. Duvar diplerinden boğuk, zehirli fısıltılar yükselmeye başladı:

"Gerçekten doğruymuş..."

"İğrenç herifler, aynı evde yaşıyorlar bir de..."

"Bae Jin-woo’nun o masum ayaklarına baksana..."

Ha-min bu sözleri duyduğu anda kaskatı kesildi; gözleri karardı, kolunu Jin-woo’dan çekip ilk gördüğü sıraya tekme savurmak, o koridordaki herkesin boğazına yapışmak için öne atılmak istedi. Vücudundaki her bir yara, bu aşağılanmanın ateşiyle yeniden zonkladı.

Fakat Jin-woo buna izin vermedi.

Jin-woo durdu. Koridorun tam ortasında, yüzlerce öğrencinin, öğretmenler odasından fırlayan nöbetçi hocaların ve disiplin kurulu üyelerinin gözleri önünde durdu.

Sol elini uzattı.

Tereddüt etmeden, tek bir milim bile geri çekilmeden, Ha-min’in yumruk yaptığı, parmak boğumları kanayan sağ elini tuttu.

Parmaklarını Ha-min’in parmaklarının arasına geçirdi; avuç içlerini birbirine kenetledi.

Koridordaki fısıltılar bir anda bıçakla kesilmiş gibi sustu. Birkaç kız öğrencinin nefesi boğazında tıkandı; nöbetçi öğretmen donup kaldı. Cheong-un Lisesi’nin kurulduğu günden beri bu mermer zemin üzerinde böyle bir meydan okuma görülmemişti. Okul birincisi, yönetim kurulunun gözbebeği Bae Jin-woo; okulun en dışlanan, en tehlikeli serserisinin elini herkesin gözü önünde, sımsıkı tutuyordu.

Ha-min başını çevirip Jin-woo’ya baktı. Kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi çarpıyordu. Jin-woo’nun parmakları Ha-min’in elini öyle bir güvenle, öyle sarsılmaz bir güçle kavrıyordu ki, Ha-min’in içindeki o vahşi öfke bir anda buharlaştı; yerini yakıcı bir gurura ve sonsuz bir teslimiyete bıraktı.

"Yürü," dedi Jin-woo, sadece Ha-min’in duyabileceği bir tonda.

Adımlarını birlikte attılar.

Mermer zeminde yankılanan ayak sesleri, koridordaki o boğucu sessizliği ezip geçti. Yanlarından geçtikleri öğrencilerin hiçbiri gözlerinin içine bakmaya cesaret edemedi; kalabalık, bu iki yaralı ama başı dik gencin önünde kendiliğinden iki yana yarıldı. Ne yerdeki kırık kitaplar ne de duvardaki o iğrenç yazılar adımlarını yavaşlatabildi.

Giriş katındaki devasa cam kapılara geldiklerinde, okul müdürü ve güvenlikler kapının önünde dikilmişti. Müdürün yüzü öfkeden ve korkudan mosmor kesilmişti; elindeki telefonu sallayarak bağırmaya başladı:

"Bae Jin-woo! Kang Ha-min! Hemen odama gelin! Bu kepazeliğin hesabını—"

Jin-woo adamın önünde bir an bile durmadı. Başını hafifçe kaldırdı, müdürün gözlerinin içine o kadar soğuk ve kayıtsız bir bakış fırlattı ki, yaşlı adam cümlesini tamamlayamadan bir adım gerilemek zorunda kaldı.

İki kardeş, birbirine kenetlenmiş ellerini tek bir an bile ayırmadan okulun ana kapısından dışarı adım attı.

Dışarıda, gri gökyüzünün altında sonbahar rüzgarı saçlarını savuruyordu. Arkalarında bıraktıkları o steril hapishane, kokuşmuş vitrinleri ve sahte kurallarıyla birlikte kapandı. Artık ne bir unvanları vardı ne de geri dönebilecekleri bir okul; ama eşik tamamen aşılmıştı ve elleri birbirinin avucunda kenetliydi.