Kapalı Kapılar Ardında Çelik İp

Müdüriyet katındaki ceviz kaplamalı koridor, alt kattaki kargaşanın aksine mezarlık sessizliğine bürünmüştü. Ağır meşe kapının ardında, Cheong-un Lisesi Disiplin Kurulu olağanüstü gündemle toplanmıştı. İçeriden ara sıra yükselen boğuk sesler, okul idaresinin ve Do-hyun’un yönetim kurulu üyesi olan ailesinin Ha-min’i derhal okuldan ihraç etmek, hatta doğrudan polise sevk etmek için bastırdığını haber veriyordu.

Ha-min, kapının dışındaki deri koltukta, iki sivil güvenlik görevlisinin gözetiminde kelepçesiz ama tutsak gibi oturuyordu. Kırık camların kestiği parmak boğumlarına geçici bir sargı yapılmıştı; başını duvara yaslamış, gözlerini kapalı tutuyordu. Yanındaki koridorda bekleyen Jin-woo’ya bakmıyordu bile; çünkü göz göze geldikleri an içindeki öfkenin yeniden tutuşacağını ve bu kez o meşe kapıyı kırıp içeri dalacağını biliyordu.

Kurul odasının kapısı aralandı. İçeriden çıkan okul revir doktoru ve Do-hyun’un avukatı fısıldaşarak uzaklaşırken, Seo Do-hyun da dışarı adım attı.

Do-hyun’un sol şakağına üç dikiş atılmış, beyaz steril gazlı bezle kapatılmıştı. Üniforması değiştirilmiş olsa da yürüyüşündeki o sarsaklık, panoya çarptığı anın şiddetini hala taşıdığını ele veriyordu. Ancak yüzündeki o kibirli, kindar ışıltı tamamen geri dönmüştü. İhraç kararının neredeyse imzalandığından emindi.

Koridorun sonundaki dinlenme odasına doğru ilerlerken, Jin-woo yerinden fırladı. Güvenlik görevlilerinden birinin "Hey, bekle—" demesine fırsat tanımadan Do-hyun’un peşinden dinlenme odasına daldı ve kapıyı içeriden kilitledi.

Kilit mekanizmasının o tok sesiyle Do-hyun irkilerek arkasını döndü.

"Ne cüretle—"

"Kes sesini," dedi Jin-woo.

Sesi ne yüksek ne de titrek çıkmıştı; adeta donmuş bir gölün yüzeyi gibiydi. Jin-woo ceketinin önünü açtı, pantolonunun iç cebinden mat siyah, avuç içi kadar olan o küçük diktafonu çıkardı. Cihazı iki parmağının arasında, Do-hyun’un göz hizasına kaldırdı.

Do-hyun’un yüzündeki o taze zafer sarhoşluğu, saniyenin onda biri kadar bir sürede kireç beyazına döndü. Gözleri cihazın üzerindeki minik çiziklere kilitlendi. Dağ tesisindeki o gece, toplantı salonunun karanlığında unuttuğu o ölümcül detay bir balyoz gibi zihnine indi.

"Onu sildiğini sanıyordum..." dedi Do-hyun, sesi boğazında kuru bir hırıltıya dönüştü. "Blöf yapıyorsun. O kayıtta hiçbir şey yok."

Jin-woo tek bir kelime bile etmeden parmağını oynat tuşuna bastı.

Hoparlörden önce bir cızırtı, ardından Do-hyun’un o geceki nefes nefese, karanlık fısıltısı odayı doldurdu:

“...Bana boyun eğmenin senin için tek çıkış yolu olduğunu... O serseri kardeşinin arkasına saklanamayacağını nihayet anladın.”

Hemen ardından Jin-woo’nun sert darbesi, pirinç isimliğin yere çarpıp yuvarlanması ve Jin-woo’nun o buz gibi sesi yankılandı:

“Disiplin Konseyi Başkanı’nın bir birinci sınıf öğrencisini köşeye sıkıştırıp zorla neleri talep ettiği ortaya çıkarsa... Sence bu salondan kimin cesedi çıkar?”

Jin-woo tuşa basıp kaydı durdurdu. Odaya kurşun gibi ağır bir sessizlik çöktü.

"Şimdi dinle beni, Seo Do-hyun," dedi Jin-woo, bir adım öne çıkarak. Do-hyun istemsizce bir adım geriledi; sırtı pencere pervazına çarptı. "Birazdan o kapıdan çıkacaksın. Disiplin Kurulu’na gireceksin. Olayın aranızdaki 'basit bir itişme' olduğunu, cam panonun ayağının takılması sonucu kazara kırıldığını ve Ha-min hakkında hiçbir şikayetinin olmadığını söyleyeceksin."

"Sen delirdin mi?!" Do-hyun dişlerini sıktı, gözlerindeki panik vahşi bir öfkeye dönüştü. "Bütün okul gördü! Yüzümün halini görmüyor musun?! Beni o panoya fırlattı! Onu polise verdireceğim, o sokak itini hayatı boyunca süründüreceğim!"

"Dene," dedi Jin-woo, tek bir milim bile geri adım atmadan. Gözlerinde zerre kadar korku yoktu. "Polisi çağır. O dosyaya Ha-min’in ifadesiyle birlikte bu ses kaydı da girsin. Sadece polise değil; babanın şirketinin yönetim kuruluna, milli eğitim müdürlüğüne ve basının dedikodu sayfalarına bu kaydı tek bir tuşla servis edeyim. Babanın o çok değer verdiği siyasi kariyeri, oğlunun okul yatakhanesinde alt sınıf erkek öğrencileri köşeye sıkıştırdığı haberiyle manşet olduğunda... sence evinde seni nasıl karşılar?"

Do-hyun’un şakağındaki yara zonkladı; dikişlerin altındaki damar delice atıyordu. Ağzını açtı ama tek bir mantıklı itiraz üretemedi. Jin-woo onun en zayıf noktasını, ailesinin itibar takıntısını ve Do-hyun’un o sahte veliaht zırhını nereden deleceğini kusursuz hesaplamıştı.

"İhraç cezası bir haftalık uzaklaştırmaya çevrilecek," diye devam etti Jin-woo, ses tonundaki cellat soğukkanlılığıyla. "Ha-min okulda kalacak. Sen de o kuruldan başın eğik çıkacaksın. Eğer tek bir kelime fazladan edersen Do-hyun... bu kaydı tüm Cheong-un’un hoparlörlerinden dinletirim."

Jin-woo arkasını döndü, kapının kilidini açtı. Eşikten çıkmadan önce durup başını hafifçe yana çevirdi.

"Seçim senin, Sayın Konsey Başkanı. Ya bir haftalık sessizlik... ya da hayatının tamamen yok oluşu."

Jin-woo kapıyı çekip koridora çıktı. Ha-min başını kaldırdığında, Jin-woo’nun gözlerinde fırtınanın dindiğini ama arkasında derin bir uçurum bıraktığını gördü. İhraç durdurulmuştu; ancak Do-hyun’un köşeye sıkışmış bir sırtlan gibi bundan sonra ne kadar alçalabileceğini ikisi de çok iyi biliyordu.