Bölüm 10: Hayatıma karışma hakkın yok

Rüzgar Deniz Özdemir

Mina’nın konuşması kötüye gitmeye başladığında. Onu kolundan çekerek İnci’den biraz uzaklaştırdım çünkü İnci’nin bizi duymasını istemedim. “Bak Mina ben senin sevgilin değilim. Eskiden sırf çocukluk arkadaşımsın diye senin kırılmanı istemediğimden ses çıkarmıyordum ama yeter artık. Sabrımı zorluyorsun. İnci’yle uğraşmanı, ona bulaşmanı istemiyorum. Ayrıca bir daha asla, ama asla insanlara senin sevgilin olduğum yalanını söylemeyeceksin! Özelliklede İnci’ye. Anladın mı beni?”
Bir süre Mina’dan ses çıkmayınca tekrar ettim. Bu sefer daha etkili olması için sert söyledim. “Anladın mı, dedim sana!”
“O kızın diğerlerinden ne farkı var?”
“O diğerleri gibi değil. Farklı, çok farklı.”
“Farklı olan ne!”
“Onu sevdim. Belki aşık bile olurum.”
“Sen ve aşk mı? Hah güldürme beni.”
“Evet, belki de ilk defa o kızla tadacağım bu duyguyu, ne belli.”
“Onunla görüşmeni istemiyorum!”
“Bu benim seçimim seni alakadar etmez!”
“Hayır eder! Ben istiyorum ve öyle olacak!”
“Hayatıma karışma hakkını sana verdiğimi hatırlamıyorum!”
“Vermedin, doğuştan var. Hakkım her zaman vardı!”
“Sırf annem ve babamın dostunun kızı diye seni çekmeyeceğim. Zaten on yıldır katlanıyorum. Bunu daha fazla sürdürmeyeceğim. Bendende İnci’den de uzak duracaksın! Şimdi git buradan bir daha seni İnci’nin yanında görmeyeyim!”
Bu sözün üstüne daha fazla direnç göstermedi ve gitti. Yağmur hâlâ yağıyordu ama en azından artık sadece çiseliyordu. Umuyordum ki Mina artık ikimizden de uzak dururdu. En azından bu sözler onu bizden birkaç hafta uzak tutmaya yeterdi.