Bölümler 11Şu an: °Mesajlar°
- 1 °~KARAKTERLER~°101 kelime
- 2 °Kilitli°713 kelime
- 3 °Mesajlar°1.364 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 °Ses°1.239 kelime
- 5 °Geçmiş°1.077 kelime
- 6 °Geçmişin Katili°1.071 kelime
- 7 °Yalnızlık°1.271 kelime
- 8 °Ruhumuzdaki Yaralar°1.317 kelime
- 9 °Yalnızlığın Çaresi 'Kerem'°1.123 kelime
- 10 °-Abla! -Ablam!°1.381 kelime
- 11 DUYURU!!!!43 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
( Eylül Nil Akay'ın Anlatımıyla )
Gözlerimi yavaşça araladığımda güneşin daha yeni doğduğunu gördüm. Kış aylarında olduğumuz için hava soğuktu. Kimse daha gözünü açmamıştı. Üstümdeki monta baktım sonra başımın Ali'nin omzunda olduğunu fark ettim. Hızla kalkarken başımla onun omzunun arasında montun kolunun olduğunu gördüm ve derin bir nefes aldım. Yüzümde bir gülümseme oluşmaya başlarken esen soğuk rüzgar ile ürperdim. Montu yavaşça giyerken:
-Yeşil, uyandın mı?
Başımı yukarı aşağı sallayarak ona döndüm. Üşüyünce üstümdeki monta daha da sıkı sarıldım:
-Hava çok soğuk.
Dedim sitemkâr bir tonla. Diğer herkes hâlâ uyuyordu. Ela'nın üstündeki montu fark ettiğimde Ali'ye döndüm:
-Ela Nur'un üstündeki mont kimin?
Sessizce kıkırdadı:
-Kerem'in.
Şaşkınlıkla yüzüne baktım:
-Kerem'in mi?
Gülmemek için ağzını kapattı:
-Evet, Nur üşüyor diye gece siz uyurken üstünü örttü.
Tekrardan yere otururken sessizce gülerek sordum:
-Sence ne zaman farkına varırlar?
-Neyin? Birbirlerinin mi?
Ela'ya bakarken gülümsemeye devam ettim:
-Evet, görmüyor musun?
Gülümsedi:
-Uzun bir süre daha fark etmeyecekler bence.
İç çekerek boş koridora baktım. Saate bakmak için telefonumu açtığımda kayıtlı olmayan bir numaradan mesaj geldiğini gördüm:
Teması daha ne kadar saklayabilirsin ki?:)
Mesajı okuyunca sertçe yutkundum, ellerim titremeye başlarken telefon ellerimden kayıp yere düştü:
-Yeşil? İyi misin? Ne oldu?
Konuşamadım, sadece zorlukla telefonu gösterdim. Telefonu yerden aldı, mesajı okuduktan sonra bana baktı:
-Tamam, sakin ol. Yalnız değilsin.
Hızlı nefesler alıp vermeye başladım. Mesajı atan kimdi? Temasa karşı olan hassasiyetimi nereden biliyordu? Gözlerim dolmaya başlamıştı:
-Bana burada olan herkesi sayar mısın?
Gözlerimi kapattım:
-Ömer Şeref...
-Miray...
-Elif...
-Kerem...
-Ela Nur...
-Sen...
Derin bir nefes alıp gözlerimi açtım:
- Ve ben...
Gülümsedi:
-Çok iyi, şimdi derin nefesler al. Ben de numaraya ulaşmaya çalışacağım.
Sessizce başımı aşağı yukarı salladım. Numarayı arayarak ayağa kalktı. Telefonu indirirken söylediği tek şey:
-Numara kullanılmıyor.
Olmuştu. Bu beni korkutmuştu çünkü benim hakkımda bir şeyler bilen biri vardı ama ben bu kişiyi tanımıyordum.
Tring...
Bir anda herkesin telefonuna mesaj geldi. Ali hızla telefonuna bakarken Miray yavaşça uyandı:
-Ne oluyor ya?
Miray telefonuna bakarken yüzü bembeyaz olmuştu, Ali ise âdeta buz kesmişti:
-Ne oldu, Deniz?
Telefonunu yavaşça bana çevirdi:
Acaba o araba kazası gerçekten bir kaza mıydı?:)
Korkarak yüzüne baktım. Ailesinin öldüğü kazayı sadece ben ve Kerem biliyordu:
-O? Nasıl?
Başını ellerinin arasına aldı. O kazanın ardındaki gerçek herkesin bilemeyeceği türdendi. Bu mesaj da aynı numaradandı. Başımı kaldırıp Miray'a baktım. Sadece elindeki telefona bakıyordu:
-Miyavs?
Cevap vermeyince kalkıp yanına gittim:
-Miray? İyi misin?
Telefonunu bana uzatırken başını çevirdi. Gözleri dolmuştu ve bunu saklamaya çalışıyordu. Aynı numaradan bir mesaj da ona gelmişti:
Bir insanın boynuna bıçak saplanırsa kan yüzüne fışkırır mi acaba?:)
Mesajı okuyunca yutkundum. Miray elinin tersiyle göz yaşlarını siliyordu:
-O kim? Bunları nereden biliyor?
Yavaşça yanına oturdum. Onu ilk defa böyle görüyordum:
-Neler oluyor?
Miray'ın yanında yatan Elif kalkarken Miray'ın görünce duraksadı:
-Miray? Her şey yolunda mı?
Miray sessizce başını salladı. Elif telefonunu çıkarırken Ömer'in de uyandığını gördüm. Elif telefona bakarken yutkundu. Sonra telefonu bize çevirdi. Aynı numaradan bir mesaj daha:
Kim kendine bakmayı sevmez ki? Aynalarla dolu bir oda çok güzel olmaz mıydı?:)
Elif bir telefona bir de bize bakarken Ömer'in:
-ABLA!
Diye bağırışı kulaklarımı doldurdu. Ben hızla onun yanına giderken telefonunu bana uzattı. Bir mesaj daha:
Biri ellerini bağlayıp seni bir ay boyunca saklasa eğlenceli olmaz mıydı?:)
Mesajı okuyunca kanım dondu. Biri hepimizin sırlarını biliyordu ve biz bu kişiyi tanımıyorduk. Ömer korku dolu gözlerle bana bakarken ben tek kelime dâhi edemiyordum. Telefonu yavaşça ona verip arkamı döndüm. Kerem çoktan Ali'nin yanına gitmişti. Ela ise Elif ve Miray'la konuşuyordu. Herkesi bir sessizlik dalgası kaplarken Ela bu sessizliği bozdu:
-Saat dokuz kırk iki. Okul dokuzda başlamıyor muydu?
Haklıydı. Saat neredeyse ona geliyordu ve okul dokuzda başlıyordu. Ama okulda bizden başka kimse yoktu. Bu cidden tuhaftı. Telefonumu aldım ve haber sitelerine bakmaya başladım. Gördüğüm bir haber başlığı yutkunama neden oldu:
TUTUKLANAN SERİ KATİL HAPİSHANEDEN KAÇTI! HERKES EVLERİNDE KALSIN! OKULLAR GEÇİCİ OLARAK KAPANMIŞTIR!
Haberi defalarca tekrar okudum. Bunu diğerlerine nasıl söyleyecektim?:
-Arkadaşlar! Buna bakmanız lazım!
Herkes bana doğru dönerken Ömer telefonu elimden aldı:
-NE?! CİDDİ OLAMAZLAR!
Kimse ne olduğuna anlam veremiyordu. Derin bir nefes aldım ve açıklamaya başladım:
- Uzun zamandır arayıp geçen hafta yorumladıkları seri katil hapisten kaçmış ve okullar geçici olarak kapanmış. Herkesin evde kalması gerektiğini söylüyorlar.
Hiç kimseden ses çıkmazken herkesin beti benzi atmıştı. Kerem gergince güldü:
-Harika! Bizi de burada unuttular yani. GERÇEKTEN HARİKA!
Elif korkuyla gözlerimin içine baktı:
-Polisi falan arayalım? Olmaz mı?
Diye sorduğunda telefona baktım. Az önce çekiyordu ama şimdi bağlantı kopmuştu:
-Benimki çekmiyor.
Miray da hemen telefonuna baktı:
-Benimki de.
Ardından Kerem:
-Benimki de.
Ela:
-Benimki de çekmiyor.
Ömer:
-Benimki de.
Elif:
-Benimki de.
Bütün gözler Ali'ye döndü:
-Ve lanet olsun ki benimki de çekmiyor.
Elimizdeki tek umut ışığı da yok olmuştu. Üstelik hava daha da çok soğumaya başlamıştı. Üstümde Ali'nin montu olsa bile giydiğim ince uzun kollu üst ve ince eşofman altı benim üşümemiş sebep oluyordu. Okul dolabında kalın kıyafetler vardı. Daha sonra lazım olur diye koymuştum ama dolabın anahtarı sırt çantamdaydı ve çantam da sınıftaydı:
-Sınıfa girmemiz lazım. Hava gitgide soğuyor. Dolabımda kalın kıyafetler vardı ama anahtarı çantam da çantam ise sınıfta.
Miray fikrime destek çıktı:
-Eylül haklı. Hem sınıfa girersek klimayı da açarız, biraz daha burada oturursak donacağım.
Ela gülerek ayağa kalktı:
-Burada Kerem'le donmaktansa gidip sınıfın kapısını açmaya çalışmak daha cazip geliyor.
Dediğinde Elif, ben ve Miray da ayağa kalkarken gülmeye başladık. Kerem de göz devirerek Ali'yle beraber ayağa kalktı:
-Ay, ben sanki sana bayılıyorum; Nuro.
Biz kahkaha atmaya başlarken Ömer de ayağa kalkıp yanıma geldi:
-Ablam nereye ben oraya. Hadi, gidelim ablam.
O sınıfa doğru giderken ben de arkamda diğer herkesle beraber yanına gittim:
-Gidelim, Ömerim.
SInıfa doğru yürürken herkes gülüyordu, keyfimiz az da olsa yerine gelmişti ama bu seri katil haberi hepimizi korkutmuştu.
Sınıfın kapısı kilitliydi ve anahtarını bulabileceğimiz bir yer yoktu. Kapının önüne geldiğimizde Ali, Kerem ve Ömer'e döndüm:
-Kapıyı size bırakıyorum. Bir şekilde açın.
Ömer şaşırarak bana baktı:
-İyi de biz bunu nasıl açalım, abla?
Omuz silktim:
-Bilmem, orasını da sen buluver.
Biz kızlarla onları izlerken ilk önce sırayla sonra da hep beraber kapıyı zorladılar. Kızlara döndüm:
-Onları beklersek bu geceyi burada geçiririz. Bunlardan hayir gelmez.
Sonra da erkeklere döndüm:
-Çekilin be! Bir işi de becerseniz şaşarım zaten!
Onları itip kapının önüne geçtim. Kapı kolunu yavaşça indirdim ve ilk önce kapıyı kendime çektim ardından kapı kolunu kendime çektim ve kapıyı ayağınla ittim. Kapı açılırken dönüp erkeklere "Cidden mi?" der gibi baktım. Ben sınıfa girerken kızlar erkeklerle dalga geçiyordu. Ela:
-Kerem, sen harbi malmışsın lan.
Ela, Kerem'e takılırken Miray ve Elif de Alı ve Ömer'le uğraşıyordu. Miray:
-Ciddi ciddi kapıyı açamadınız mı?
Elif:
-Ne kadar yeteneksizsiniz siz ya.
Ben çantamın gözünden dolabımın anahtarını alırken erkekler sınıfa girdi. Dönüp onlara baktım:
-Ne oldu? Egonuz sönmüş. Kapıyı açamadınız da ben açtım diye mi?
Kıkırdadı. Kerem:
-Şanstı, hem zaten biz gevşetmiştik kapıyı.
Dediğinde Ela hemen dışarıdan bağırdı:
-Ne şansı yarrağımın Kerem'i?! GİRL POWER bunun adı!
Gülerek ona baktım:
-Ela Annemi duydun, küfürü de yedin. Kalanı beni ilgilendirmez.
Ben sınıftan çıkıp kızların yanına dönerken Miray sınıfa doğru seslendi:
-Biz gelene kadar klimayı açın da bari içerisi ısınsın.
Sonra durup ekledi:
-Onu da yapabilirsiniz, değil mi?
Gideceğimiz sırada Ela dönüp sınıfa girdi:
-Ha, bu arada. Montunu al.
Dedi ve elindeki montu Kerem'in kafasına fırlattı. Sonra bize dönüp hiçbir şey olmamış gibi güldü:
-Hadi, gidelim kızlarım.
Hep beraber dolaplarımızın önüne gittik. Anahtarı takıp yavaşça dolabımı açtım. Karşımdaki yedi takımı görünce gülümsedim. Bu yedi polar pijama takımının dördü bizim için üçü de erkekler içindi. Elif gülerek sordu:
- Eylül, neden okul dolabında yedi tane polar pijama takımı var?
Ben de gülmeye başladım:
- Her birimiz için bir tane ama neden polar pijama olduğunu ben de bilmiyorum.
Takımları çıkarırken kızlara bakyım:
-Keşke yastık da olsaydı.
Elif daha da çok gülmeye başladı:
-Bende var.
-NE?!
Hepimiz dönüp ona baktım. Gülerek dolabını açtı ve yedi tane yastık çıkardı:
-Bir de sıcak çikolata olsa mis.
Dedi alayla ama Miray cebinden anahtarını çıkardı ve dolabını açtı. Biz ona bakarken bize dönüp elindeki altı paket sıcak çikolatayı gösterdi:
-Sakın "Neden altı tane var?" diye sormayın. Biliyorsunuz ki Eylül sıcak çikolata sevmiyor.
Şaşkınlıkla ona bakarken:
-Yok artık! Bir yorganlarımız eksik he.
Ela kahkaha atmaya başlayınca dönüp ona baktım:
-Ciddi olamazsın
Başını aşağı yukarı salladı:
-Ciddiyim.
Dolabını açıp yedi tane yorganı dışarı çıkardığında ağzımız açık onu izliyorduk:
-Elif, bir de benim yanımdaki pijamalara laf ediyordun! Kıza bak yorgan getirmiş, utanmasa evi sırtlayacak!
Bölüm etkileşimi
