12. bölüm · 𝓣𝓪𝓴𝓲𝓷𝓽𝓲

Tekrar

Nediret Nediret

bölüm 10 — tekrar
geceydi.
sokaklar sakindi.
ama o sessizlik… fırtına öncesi gibiydi.
luana yürüyordu.
bu sefer saklanmıyordu.
çünkü biliyordu…
artık kaçmak yoktu.
bir köşeyi döndü.
ve durdu.
çünkü o da oradaydı.
noah.
tek başına.
sanki onu bekliyormuş gibi.
gözleri direkt ona kaydı.
kaçırmadı.
bu sefer…
gördü.
uzun bir sessizlik oldu.
ikisi de hareket etmedi.
sonra noah yavaşça konuştu:
“7 ay,” dedi.
sesi sakindi ama altında bir şey vardı.
“kayboldun.”
luana hafifçe omuz silkti.
“izliyordum.”
noah’ın kaşı hafif kalktı.
“beni mi?”
luana başını yana eğdi.
“başta.”
bir adım attı.
gözleri karardı.
“ama sonra…” dedi,
“başkasını.”
noah’ın yüzü değişmedi.
ama dikkat kesildi.
“kimi?”
luana dudaklarını büktü.
“koluna giren kızı.”
sessizlik.
bu cümle havayı kesti resmen.
noah birkaç saniye boyunca onu izledi.
sonra…
çok hafif güldü.
ama bu gülüş…
tehlikeliydi.
“kıskandın,” dedi.
luana’nın gözleri sertleşti.
“yanlış anlama,” dedi hemen.
“sadece merak ettim.”
noah bir adım yaklaştı.
“merak tehlikelidir.”
luana da bir adım attı.
geri çekilmedi.
“ben de.”
bu cevap…
noah’ın hoşuna gitti.
çok belli etmese de.
birkaç saniye sessizlik oldu.
sonra noah eğildi.
yüzü ona yaklaştı.
“onu araştırdın,” dedi.
bu soru değildi.
tespitti.
luana gülümsedi.
“her şeyi.”
noah’ın bakışları ağırlaştı.
“ve?”
luana gözlerini onun gözlerine kilitledi.
“hiçbir şey bilmiyor.”
işte bu cümle…
her şeyi değiştirdi.
noah’ın çenesi hafif gerildi.
ama kontrolünü kaybetmedi.
“bu seni ilgilendirmez,” dedi.
luana hafifçe başını salladı.
“beni ilgilendiriyor.”
noah bir anda elini uzattı.
onu bileğinden tuttu.
bu sefer daha sertti.
“yanlış yere giriyorsun,” dedi.
luana hiç geri çekilmedi.
“çoktan girdim.”
sessizlik.
nefesler karıştı.
ve bu sefer…
ikisi de biliyordu.
bu oyun artık basit değildi.