Garip huzur

bölüm 16 — garip huzur
oda sessizdi ama artık o eski ağır hava yoktu.
daha… yumuşaktı.
luana tavana bakıyordu.
sonra hafifçe güldü.
noah başını çevirdi.
“ne var?” dedi.
luana omuz silkti.
“senin yanında uyumaya çalışmak garip.”
noah kaşını kaldırdı.
“benim yanımda uyumaya çalışmak mı?”
luana hafifçe döndü.
“evet.”
kısa bir sessizlik.
sonra noah çok hafif nefes verdi.
“alışacaksın.”
luana hemen baktı.
“çok emin konuşuyorsun.”
noah gözlerini ondan ayırmadı.
“çünkü genelde öyle olur.”
luana hafifçe gülümsedi.
“kendini fazla ciddiye alıyorsun.”
noah’ın dudak kenarı kıpırdadı.
“sen de fazla rahatsın.”
bir anlık sessizlik.
ama bu sessizlik artık tehditkâr değil.
daha çok…
çekişmeli bir sakinlikti.
luana yavaşça doğruldu.
“sen hep böyle misin?” dedi.
noah: “nasıl?”
luana: “soğuk.”
noah birkaç saniye düşündü.
“herkese.”
luana hemen atladı:
“bana da mı?”
noah gözlerini kıstı.
“sen hariç.”
luana bunu duyunca hafifçe güldü.
“ne ayrıcalığım var?”
noah başını yana eğdi.
“sorun çıkarman.”
luana güldü.
“çok romantik.”
noah ciddi kaldı.
“romantik değil.”
birkaç saniye sonra—
luana yavaşça yastığa uzandı.
“ama sıkıcı da değil.”
noah onu izledi.
sonra o da biraz daha rahatladı.
“yavrum,” dedi noah.
“çok konuşuyorsun.”
luana gözlerini kapatmadan cevap verdi:
“sen de çok izliyorsun.”
noah sustu.
çünkü bu doğruydu.
oda sessizleşti.
ama bu sefer rahatsız değil.
alışılmadık şekilde…
normaldi.
luana gözlerini kapatmadan önce fısıldadı:
“alışabilirim buna.”
noah hafifçe başını çevirdi.
“buna alışılmaz.”
luana: “izleriz.”
ve ilk kez…
noah cevap
oda sessizdi.
ama artık o sessizlik ağır değil, garip şekilde… rahattı.
luana yarı uzanmıştı, gözleri kapalı gibi ama tamamen uyumuyordu.
noah bir süre ona baktı.
sonra çok aniden elini uzattı.
luana irkildi.
“ne yapıyorsun—”
noah hiç cevap vermedi.
parmaklarını beline doğru hafifçe kaydırdı.
“dur,” dedi luana, ama sesi sert çıkmadı.
çünkü noah…
onu gıdıklıyordu.
luana bir anda kıpırdandı.
“saçmalama ya—!”
noah ilk kez çok hafif güldü.
gerçekten kısa bir kahkaha gibi.
“sus,” dedi.
ama eli durmadı.
luana yatakta döndü, kaçmaya çalıştı ama noah daha hızlıydı.
“noah ciddi ol—”
“ciddiyim,” dedi.
ve tam o sırada—
eğildi.
luana’nın boynuna çok hafif, kontrollü bir öpücük bıraktı.
ne baskın ne sert…
sadece… kısa.
ve sıcak.
luana bir an dondu.
“sen ne yapıyorsun?” dedi bu sefer daha kısık bir sesle.
noah geri çekildi.
“seni susturuyorum.”
luana gözlerini kısarak baktı.
“bu susturma değil.”
noah hafifçe omuz silkti.
“işe yaradı mı?”
luana cevap vermedi.
çünkü… evet, biraz.
noah tekrar geriye yaslandı.
ama bu sefer daha rahat görünüyordu.
“yavrum,” dedi.
“çok tepki veriyorsun.”
luana hemen döndü.
“sen çok dokunuyorsun.”
noah gözlerini ona çevirdi.
“şikayet mi bu?”
luana kısa bir sessizlikten sonra:
“değil.”
ikisi de sustu.
ama bu sessizlik artık gergin değildi.
daha çok…
alışmaya benziyordu.
luana hafifçe gülümsedi.
“böyle biri olduğunu sanmıyordum.”
noah: “ben de senin böyle olduğunu sanmıyordum.”
luana: “nasıl?”
noah çok net baktı.
“cesur değil… deli.”
luana güldü.
“teşekkür ederim.”
noah: “iltifat değildi.”
luana: “ben aldım.”
bir an sonra noah tekrar uzandı ama bu sefer dokunmadı.
sadece yakın kaldı.
“uyumaya çalış,” dedi.
luana gözlerini kapatırken mırıldandı:
“sen uyutmuyorsun ki.”
noah hafifçe nefes verdi.
“alışacaksın.”
ve ilk kez…
luana buna itiraz etmedi.