37. bölüm · 𝓣𝓪𝓴𝓲𝓷𝓽𝓲
Sabaha karşi
bölüm 34 — sabah bakışı
sabah ışığı perde aralığından içeri sızıyordu.
oda sessizdi.
kedi hâlâ ortada kıvrılmış uyuyordu.
luana gözlerini açtı.
hareket etmedi.
noah yanındaydı.
derin nefes alıyordu.
uyuyordu.
normalde olmayan bir sakinlik vardı yüzünde.
luana bir süre sadece onu izledi.
hiç konuşmadan.
hiç kıpırdamadan.
sanki ilk kez görüyormuş gibi.
yüzü o sert halinden uzaktı.
daha… sessiz.
daha gerçek.
luana hafifçe başını yana çevirdi.
“bu halin garip…” diye fısıldadı.
kedi hafif kıpırdandı ama uyanmadı.
luana yine noah’a baktı.
bir süre sonra yavaşça elini kaldırdı.
ama dokunmadı.
sadece havada durdu.
sonra vazgeçti.
“uyuyunca daha normal görünüyorsun…” dedi kısık sesle.
noah hafifçe kıpırdandı.
gözleri yavaşça aralandı.
“konuşuyorsun yine…”
luana hemen geri çekilmedi.
“izliyordum.”
noah gözlerini açtı.
“neden?”
luana omuz silkti.
“çünkü…”
durdu.
“bilmiyorum.”
noah onu izledi.
birkaç saniye sessizlik oldu.
sonra çok düşük bir sesle:
“yakınsın.”
luana hafifçe gülümsedi.
“alışma.”
noah: “çok geç.”
kedi esnedi.
ikisini de umursamadan yeniden uyudu.
ve o an…
sabah bile bu evde normal değildi.
sadece farklı bir “normal” oluşuyordu.
