Bölümler 16Şu an: 7. Bölüm Kadim Gazap
- 1 1.Bölüm ZAMANSIZLIGIN KIYISINDA1.317 kelime
- 2 2.Bölüm ZAMANIN ÇÜRÜTTÜGÜ YER1.718 kelime
- 3 3. Bölüm Zehir ve Taş969 kelime
- 4 4.Bölüm ZAMANSIZLIĞIN SÖZLÜĞÜ1.143 kelime
- 5 5. Bölüm TAŞIN KELİMELERİ733 kelime
- 6 6. Bölüm "Taşın Hafızası"1.129 kelime
- 7 7. Bölüm Kadim Gazap897 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 8. Bölüm Uyanışın Ağır Ritmi ve Derinliklerin Fısıltısı1.695 kelime
- 9 9. Bölüm "Zamanın Unuttuğu Sayfalar ve Kadim Mühürlerin Büyüsü"1.156 kelime
- 10 10. Bölüm Taşın İki Kalbi ve Görünmez Cephe1.657 kelime
- 11 11. Bölüm Kör sessizlik4.643 kelime
- 12 12. Bölüm Mermerin İdrakı: Ne Kurban Ne De Zindancı2.260 kelime
- 13 13. Bölüm Çeliğin Uğultusu ve Mermerin Sükuneti3.212 kelime
- 14 14. Bölüm Mührün Ötesi: Ebedi Sükunetin Kitabı1.571 kelime
- 15 15.Bölüm Sessiz2.278 kelime
- 16 16. Bölüm🌗2.260 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
7. BÖLÜM
İşkencenin kaçıncı şafağında ya da zifirinde olduklarını bilmiyorlardı. Hücrenin ortasındaki geniş taş platform, artık insan kanının ve kadim mor cevherin koyu, yapışkan tonlarıyla yıkanmıştı.
Eria, kendisini bu karanlık hücreye hapseden üç kadın bekçinin tam ortasında duruyordu. Fakat bu kez zincirlenmiş olan o değildi.
Kadınların içini kemiren o köklü kıskançlık, yerini gözü dönmüş bir hazza bırakmıştı. Bedenleri, Eria’nın üzerindeki insan kabuğunu tamamen soyup atan o soğuk gücün sarhoşluğuyla titriyordu. Eria’nın bedeninden taşan mor alevler, platformun kenarlarında diz çökmüş halde tutulan üç erkek bekçinin üzerine birer kırbaç gibi iniyordu.
"Bize bakmak yerine o ölümlünün peşinden gittiniz," diye fısıldadı kadınlardan biri. Sesi, hücrenin taş duvarlarını bir bıçak gibi yararak erkeklerin kulaklarına ulaştı. Yüzündeki zalimane tebessüm, erkeklerin çektiği her acıda daha da derinleşiyordu. "Şimdi onun gücünün altında nasıl ezildiğinizi izlemek ne büyük bir lütuf..."
Eria, elini yavaşça havaya kaldırdı. Avucunun içinde biçimlenen mor kristal iğneler, hava akımında çınlayan sesler çıkararak erkek bekçilerin bedenlerine saplandı.
Erkeklerin boğazından yükselen çığlıklar, kentin yüksek ve soğuk kemerlerinde yankılandı. Bu, sıradan bir fiziksel acının çığlığı değildi; zihinlerine kazınan aşağılanmanın, kırılan gururlarının ve ulaşılamaz bir arzuya kurban gitmenin yırtıcı haykırışıydı. Kadın bekçiler bu çığlıkları her duyduğunda, dudaklarından şehvetli, kıkırdayan nefesler dökülüyor; erkeğin üzerindeki bu mutlak hakimiyetin ve Eria’ya yaptırdıkları bu yıkımın hazzını doyasıya çıkarıyorlardı.
"Ağlayın," dedi ikinci kadın bekçi, diz çökmüş erkeklerden birinin saçından tutup başını geriye doğru çekerken. "O ölümlü kıza dokunmak isteyen elleriniz şimdi taşın gazabıyla yanıyor."
Erkeklerin sırtından süzülen kan, mermer zemindeki oluklara akarken, Eria bir adım öne attı. Gözlerindeki mor ışık artık çalkantılı bir deniz gibi değil, donmuş bir göl gibi sakindi. Erkeklerin haykırışları, kadınların o zalimce keyfi ve hücreyi dolduran ağır koku... Hiçbiri Eria’nın kalbinde en ufak bir dalgalanma yaratmıyordu. O artık ne bir kurbandı ne de bu kadınların elindeki bir intikam silahı. O, taşın ta kendisiydi.
Kadın bekçiler, erkeklerin acı içindeki kıvranışlarına ve attıkları son şiddetli çığlıklara odaklanmışken; Eria zihnini hücrenin dışına, kentin derinliklerine doğru uzattı. Taşın kılcal damarlarında akan o kadim gücü hissetti. Hücrenin duvarları, onun zihnindeki tek bir kelimeyle titreşmeye başladı.
"Yeter," dedi Eria. Sesi fısıltıdan farksızdı ama zindandaki tüm çığlıkları ve hazzın uğultusunu bir anda bıçak gibi kesti.
Kadınlar şaşkınlıkla başlarını Eria’ya çevirdi. Fakat çok geç kalmışlardı. Eria’nın ayaklarının altındaki taş zemin birden yarıldı. Ağır, mor bir sis tabakası hücreyi kapladı. Bekçilerin kör edici mor ışıkla gözleri kamaşırken, Eria’nın bileklerinden dökülen son zincir parçaları yere çarparak kentin dibinde yankılandı.
Kadınların öfkeli haykırışları ve erkeklerin iniltileri birbirine karışırken, Eria arkasını döndü. Hücrenin, yüzyıllardır kimsenin geçmediği o dar, nemli çatlağına doğru yürüdü. Taşlar onun adımlarıyla esniyor, ona geçit vermek için kenara çekiliyordu.
İşkencenin, kıskançlığın ve arzunun ağından sıyrılan Eria, zifiri karanlık koridorun derinliklerinde kayboldu. Artık ne kaçtığı bir yer vardı ne de dönmek istediği bir yeryüzü... Sadece kentin kalbine doğru akan serin, özgür bir yolculuk vardı.
Karanlığın bağrında açılan o narrow çatlak, Eria’nın arkasından büyük bir gürültüyle kapandı. Taşların birbirine kenetlenirken çıkardığı tok ses, hücredeki acı çığlıklarını, kadınların haz dolu fısıltılarını ve erkeğin kırılan gururunun yankılarını tek bir hamlede dışarıda bıraktı. Eria, mutlak bir sessizliğin ortasındaydı.
Yürümüyordu sanki; ayakları soğuk, pürüzsüz mermerin üzerinde kayıyor, karanlık ona yabancı bir varlık gibi değil, vücudunu sarmalayan ikinci bir deri gibi uyum sağlıyordu. Damarlarından yükselen mor parıltı, Bastığı her adımı hafifçe aydınlatıyor, kentin yüzyıllardır gün ışığı görmemiş en derin kılcal damarlarına yön veriyordu.
Arkasından gelen ayak seslerini duydu önce. Ağır, tereddütlü ve taşlaşmış adımlar...
Hücredeki kargaşadan ve Eria’nın yarattığı o muazzam güç patlamasından yararlanarak peşine takılmayı başaran, ona ilk elini uzatan o erkek bekçiydi. Bedenindeki mor kristal iğnelerin açtığı yaralardan hâlâ parıltılı sıvılar süzülüyordu. Her nefesinde göğsünden hırıltılı bir inilti dökülüyor, çığlık atmamak için dişlerini birbirine kenetliyordu.
"Eria..." diye fısıldadı erkek bekçi. Sesi kentin derin koridorlarında yankılandı. "Beni... beni burada bırakma. Kadınların gazabı beni yok edecek. Sana boyun eğdim... Bizi buradan çıkar."
Eria adımlarını kesmedi, başını bile çevirmedi. Bakışları, koridorun sonundaki devasa bir geçide kilitlenmişti.
"Sana boyun eğmen için değil, bu kentin ne olduğunu anlaman için fırsat verilmişti," dedi Eria. Sesi, taş duvarların içinden geliyormuşçasına her yönden duyuluyordu. "Ama sen ve diğerleri, sadece sahip olma arzunuza ve küçük öfkelerinize köle oldunuz."
"Seni korumak istemiştim!" diye bağırdı erkek bekçi, acıyla dizlerinin üzerine çökerken. Sesi bir yalvarışa dönüşmüştü. "Yeryüzünden geldiğin ilk an... Seni o taşlaşmış kadınların gazabından kurtarmak istedim!"
Eria durdu. Yavaşça arkasına döndü. Mor ışık gözlerinde bir alev gibi parıldıyordu.
"Beni kurtarmak mı?" dedi soğuk bir tebessümle. "Beni kurban etmek isteyen kadınlarla beni arzulayan senin arandaki tek fark, birinizin nefreti, diğerinizin ise zayıflığıydı. Yeryüzü beni unuttu. Selim, Serdar, Aylin... Hepsi çöken kaya bloklarının altında silindi gitti. Ben artık yeryüzünün korunmaya muhtaç Eria’sı değilim."
Erkek bekçi başını kaldırdı, Eria’nın yüzündeki o insani kırıntılardan tamamen arınmış, soğuk ve görkemli ifadeyi gördüğünde boğazından son bir çığlık koptu. Bu kez acıdan değil, karşısındaki varlığın azametinden kaynaklanan mutlak bir dehşetin çığlığıydı.
Eria elini yavaşça uzattı. Avucunu kapattığı anda, erkek bekçinin etrafındaki taş zemin yükselmeye başladı. Soğuk mermer bloklar erkeğin bedenini bir koza gibi sardı. Erkek bekçinin çığlığı, taşların kenetlenmesiyle son buldu; geriye sadece koridorun ortasında yükselen, bir insan siluetini andıran tek bir mermer sütun kaldı.
Eria tekrar önüne döndü. Koridorun sonundaki devasa kapı, onun yaklaşmasıyla birlikte ağır bir gürültüyle ikiye ayrıldı.
Karşısında, yeraltı kentinin kalbi duruyordu: Dev bir kristal piramidin etrafında dönen mor alevlerden bir nehir ve o nehrin tam ortasında kendisini bekleyen Gölge...
Gölge, Eria’nın üzerindeki mor ışık kabuklarına ve gözlerindeki o mutlak dinginliğe baktı.
"Artık kaçmıyorsun," dedi Gölge. "Çünkü kaçacak bir fani kalmadı içimde."
Arkadaşlar okuldan biraz yorgunum bölümler gec kalirsa lütfen anlayis gösterirseniz sevinirimm
💋💗
Bölüm etkileşimi
