ZÜMRÜT MÜHÜR kitap kapağı

3. bölüm / 16

3. Bölüm Zehir ve Taş

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 3. Bölüm Zehir ve Taş

3. Bölüm
Karanlığın içindeki o fısıltılar, tek bir ağızdan çıkmıyordu. Dehlizin yüzyıllık uykusundan uyanan binlerce görünmez varlığın, mermer yüzeylerde sürünen tırnaklarının ve taşların arasından sızan nefeslerinin yankısıydı bu.
Eria, bilincinin son kırıntılarına tutunarak göz kapaklarını aralamaya çalıştı. Zifiri karanlık, gözlerinin önündeki puslu kırmızı perdeyle birleşmişti. Sol göğüs kafesinde dayanılmaz bir sancı vardı; her yarım nefes alışında bir kaburgası akciğerine batıyor gibi hissettiriyordu. Ağzındaki o sıcak, metalik kan tadı yavaşça çenesinden süzülüp altındaki soğuk mermere damladı.
Fıs... Fıs... Fıs...
Fısıltılar yaklaşıyordu. Ancak bu sesler artık duymayı beklediği bir rüzgar ya da yıkıntı gürültüsü değildi. Antik bir dilin, unutulmuş kelimelerin ritmik bir ayini gibiydi. Taşlar konuşuyordu.
Eria, uyuşmuş sağ elini zorlukla hareket ettirdi. Parmakları zeminde sürünürken, bir metre ötede duran kafa lambasının çatlamış camına çarptı. Lambanın pili son demlerini yaşıyordu; cılız, kesik kesik çakan titrek bir ışık sızdırdı ortalığa.
Işık çaktığı o saliselik anda, Eria’nın gözleri dehşetle açıldı.
Düştüğü devasa alt salonun duvarları, yukarıdaki kemerli geçitten çok daha farklıydı. Sütunların arkasında, karanlığın içinden süzülen uzun, belirsiz gölgeler duruyordu. Ve az önce avucundan dökülen kanın sızdığı o çatlak mühür... Çatlak artık kapalı değildi. Taşın içinden yükselen morumsu ışık, mermer zemini bir örümcek ağı gibi sarmış, kılcal damarlar halinde salonun dört bir yanına yayılıyordu. Taş, Eria’nın kanını emdikçe canlanıyor, damarlar ritmik bir kalp gibi mor renkte atıyordu.
"Zaman..." diye fısıldadı karanlığın içinden yükselen, taştan ve topraktan gelen o derinden ses. Sadece bir fısıltı değil, doğrudan Eria’nın beyninin içinde yankılanan bir titreşimdi bu. "...burada hükmünü yitirdi ölümlü."
Eria tıkandı. Öksürmeye çalıştı ama boğazından fırlayan kan onu durdurdu. Telsiz belinde ezilmiş, plastik parçaları vücuduna batmıştı. Yukarıdan, tonlarca kaya kütlesinin arkasından Selim’in ya da ekibin sesini duymak için kulak kabarttı; fakat yeryüzü artık binlerce metre uzakta, başka bir evrende kalmıştı.
Mühürden yayılan mor ışık, Eria’nın yere dökülen kanına ulaştığı anda, salondaki hava aniden buz kesti. Kafa lambasının cılız ışığı tamamen söndü.
Karanlık arttıkça, Eria vücudundaki acının tuhaf bir şekilde uyuşmaya başladığını hissetti. Göğsündeki o yırtıcı sancı, yerini garip bir hafifliğe bırakıyordu. Çatlağın içinden yükselen ince duman, bir insan siluetine dönüşür gibi kıvrıldı ve Eria’nın hemen yanı başında durdu.
Taş hatırlamıştı. Verilen sözü, dökülen kanı ve asırlar önce bu mühürle buraya hapsedilen o kadim antlaşmayı...
Eria, bilincini karanlığın şefkatli kollarına bırakmadan önceki son anda, kendi kanıyla uyanan o devasa varlığın ona doğru eğildiğini ve taşın soğuk fısıltısını tekrar duydu:
"Kanın mührü kırdı. Şimdi zamansızlığın bedelini ödeme sırası sende."

O soğuk nefes Eria’nın şakaklarına dokunduğunda, bilinci karanlığa gömülmek yerine kırılan bir cam gibi binlerce parçaya ayrıldı.
Acı ansızın kesildi. Göğsündeki o yırtıcı kırık sancısı, akciğerlerine batan kemik hissi ve ağzındaki kanın sıcaklığı bir anda kayboldu. Zemin artık soğuk mermer değildi; sanki sonsuz bir boşlukta, ağırlıksız bir biçimde süzülüyordu.
Gözlerini açmaya çalıştı. Karanlığın içinde gezinen o mor ışık hüzmeleri, Eria’nın zihninin kıvrımlarına tırmanan canlı sarmaşıklara dönüşmüştü. Ve tam karşısında, karanlığın içinden sürünen o gölge şekillendi.
Bu bir insan değildi. Yüzü, asırlık mermer blokların çatlaklarından oluşmuş gibi kaba ve keskindi. Gözlerinin yerinde, tıpkı dehlizin girişindeki o yılan figürlerinde olduğu gibi kapkaranlık, dipsiz oyuklar vardı. Ama o oyukların derinliğinde, binlerce yılın ağırlığı, unutulmuş uygarlıkların çığlıkları ve zamanın başlangıcından beri biriken o mutlak sessizlik görünüyordu.
"Korkuyorsun," dedi varlık. Sesi bir insanın ses tellerinden değil, yer kabuğunun altındaki devasa fay hatlarının birbirine sürtünmesinden çıkıyordu. "Tıpkı senden öncekiler gibi. Zamanın bir nehir olduğunu sanan, onu ölçebileceğini düşünen o masum yaratıklardan birisin."
Eria konuşmak istedi. "Kimsin sen?" demek, "Benden ne istiyorsun?" diye bağırmak istedi ama dudakları kımıldamadı. Zihni, varlığın zihnine çaresizce açık bir pencere gibiydi.
"Ben, taşın unutmadığı şeyim," dedi gölge, Eria’ya doğru bir adım daha atarak. Her adımında, salondaki altı devasa sütunun üzerindeki antik semboller mor bir kor gibi parıldamaya başladı. "Ben, insanlığın toprağa gömdüğü o ilk yeminin bekçisiyim. Burası bir mezar değil ölümlü. Burası, yeryüzünde akıp giden zamanın durdurulduğu, evrenin nefesini tuttuğu yer."
Gölgeli siluet, Eria’nın avucundaki o kesik izine doğru taşlaşmış parmağını uzattı. Parmağın ucu yaraya temas etmedi ama yaradan sızan mor ışık, bir ip gibi varlığın parmaklarına sarıldı.
"Mühür, kralların altınıyla ya da savaşçıların hırsıyla açılmazdı," diye fısıldadı varlık. "O mühür, sadece zamanı arayan, toprağın hafızasına dokunmak isteyen masum bir arayışçının kanıyla çözülebilirdi. Sen buraya sadece taşı incelemeye geldin... Ama taş seni seçti."
Eria, zihninde aniden yukarıdaki dünyayı gördü. Bir anlığına, zamanın ve mekanın ötesine geçti:
Yukarıda, yıkılan dehliz ağzında Selim’in elleri kan içinde kalmış halde mermer blokları kazımaya çalıştığını gördü. Aylin’in gözyaşları içinde chazların ekranına baktığını, Serdar’ın devasa balyozla kaya kütlesine vurduğu her darbeyi hissetti. Ama her şey ağır çekimdi. Selim’in bağırmak için açtığı ağzından çıkan ses, yüzyıllar süren boğuk bir uğultudan ibaretti.
Yeryüzünde zaman hâlâ akıyordu, ama Eria için o akış tamamen durmuştu.
"Onlara geri dönemezsin," dedi varlık, Eria’nın zihnindeki görüntüyü bir toz bulutu gibi dağıtarak. "Yeryüzü, doğan ve ölenlerin dünyasıdır. Burada ise ne doğum vardır ne de ölüm. Sadece hafıza vardır."
Mermer salon ansızın titremeye başladı. Duvarlardaki 12 farklı sembol, duvardan ayrılıp havada süzülen devasa çarklar gibi dönmeye başladı. Çatlayan Antlaşma Taşı’nın altından, yüzyıllardır hapsedilmiş devasa bir mimari mekanizma yeryüzüne doğru yükselmeye başladı. Taş basamaklar kendi kendine diziliyor, salonun tavanı binlerce yıldız gibi parıldayan fosforlu mineral katmanlarıyla aydınlanıyordu.
Eria ayaklarının tekrar zemine bastığını hissetti. Vücudundaki yaralar iyileşmemişti; ama artık ona acı da vermiyordu. Sanki bedeni etten ve kemikten çıkıp, yavaş yavaş etrafındaki mermer kadar sert, soğuk ve zamansız bir dokuya bürünüyordu.
"Şimdi seç ölümlü," dedi gölge, geriye doğru çekilip karanlığın kemerli kapısını işaret ederek. Kapının arkasında, yeryüzünün hiçbir haritasında yer almayan, yeraltına kurulmuş devasa bir antik kentin koridorları uzanıyordu.
"Ya yukarıdakilerin seni çıkarmasını bekleyecek ve bu karanlıkta kan kaybından bir ölümlü gibi son nefesini vereceksin... Ya da kanınla uyandırdığın bu kentin anahtarını alıp, zamanın teğet geçtiği bu alemde taşın hafızası olacaksın."
Telsizden birden çok cılız, sanki bir katman buzun arkasından geliyormuş gibi bir ses paraziti yükseldi:
"...Eria... czz... duyu... yor mu... sun... dayan..."
Eria, belindeki telsize baktı. Sonra karşısında açılan o asırlık, zamansız kentin mor ışıklarla aydınlanan koridorlarına... Ve son olarak elindeki kesiğe baktı. Kanı artık kırmızı akmıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

148okunma 20beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…