ZÜMRÜT MÜHÜR kitap kapağı

6. bölüm / 16

6. Bölüm "Taşın Hafızası"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 16Şu an: 6. Bölüm "Taşın Hafızası"

6. Bölüm
Mermer blokların arkasındaki o zifiri sessizlik, Eria’nın üzerine ağır bir kabus gibi çöktü. Avuçları taşın Soğuk yüzeyine yapışmış, göğsü düzensiz nefeslerle kalkıp iniyordu. Kimdi o? Selim… Bu isim zihninde cılız bir yankıdan ibaretti artık. Amansız bir zamansızlığın ortasında, yok sayılmanın ve yeniden doğmanın eşiğindeydi.
Ancak karanlık, sadece fısıltılardan ibaret değildi.
Karanlığın içinden altı gölge süzüldü; üç erkek, üç kadın. Kadim kentin unutulmuş bekçileri, Eria’nın etrafını bir çember gibi sardı. Mor ışığın zayıf parıltısında erkeklerin gözleri Eria’ya kilitlendi. Yeryüzünün tozunu ve insani sıcaklığını hâlâ üzerinde taşıyan bu yabancı kız, erkeklerin zihninde yıllardır uyuyan bir hayranlığı, ulaşılamaz bir arzuyu tutuşturmuştu. Bakışlarındaki o büyülenmiş ifade, hemen yanlarındaki üç kadının gözünden kaçmadı.
Kıskançlık, yüz yıllardır donmuş olan o soğuk galeride bir zehir gibi yayıldı. Kadın bekçilerin yüzleri öfkeyle sertleşti. Yeryüzünden gelen bir ölümlünün, kendilerine ait olan bu erkeklerin dikkatini çekmesi, kadim hiyerarşiye bir hakaretti.
"O buraya ait değil," diye fısıldadı kadınlardan biri, sesi bıçak bileyleme sesini andırıyordu. "Sadece bir fani. Bizi büyülemesine izin veremeyiz."
Göz açıp kapayıncaya kadar bir arbede koptu. Erkekler Eria’yı korumak için öne atılmaya çalışsa da, kadınların öfkesi daha hızlıydı. Taş koridorlarda kavgaya tutuşan altı gölgenin uğultusu yükselirken, kadınlar Eria’yı erkeklerin elinden çekip aldılar. Eria’nın çığlığı, kentin yüksek kemerlerinde yankılanıp söndü.
Onu sürükleyerek galerinin en derin, ışık görmeyen karanlık bir hücresine kapattılar. Soğuk zincirler Eria’nın bileklerine ve ayaklarına kenetlendi. Kadınlar, kıskançlıklarının ve nefretlerinin hıncını Eria’nın bedeninden çıkardı. İşkence, zamanın akmadığı bu yerde saatlerce mi yoksa günlerce mi sürdü, Eria anlayamadı. Bedenine batan mor ışık iğneleri, tenini yakan kadim semboller ve üzerindeki o ağır baskı... Her darbede insanlığı biraz daha eksildi, bilinci karanlığın dibine doğru çekildi.
Yeryüzünde ise... Tam bir sessizlik hâkimdi.
Selim’in bağırtıları çöken elli tonluk kayanın soğuk yüzeyinde eriyip gitti. Serdar’ın elindeki kırık balyoz sapı yere düştü, Aylin’in telsizindeki cızırtı yerini tamamen ölü bir frekansa bıraktı. Yeryüzü Selim ve ekibini geri çağırmıştı. Günler geçti, haftalar devrildi, raporlar yazıldı, dosyalar tozlu raflara kaldırıldı. Selim’gilden artık tek bir haber bile çıkmıyordu. Eria, yukarıdaki dünya için resmen yok olmuştu.
Hücrenin soğuk zemininde kanı ve mor ışığı birbirine karışmış halde yatan Eria, tavandaki çatlaklara baktı. İçinde insana dair son kırıntılar da bu işkencelerin altında ezilip gitmişti. Artık acı duymuyordu. Korkmuyordu. Selim’in yüzü, unutulmuş bir rüyanın silik bir karesinden farksızdı.

Zindanın zifiri karanlığında geçen o günler, Eria için zamanın algısını tamamen yitirdiği bir kabusa dönüştü. Hücrenin ortasındaki taş sütuna ağır zincirlerle bağlandığında, tepesindeki mor ışık huzmeleri soğuk birer bıçak gibi parıldıyordu.
Üç kadın bekçi, içlerindeki kıskançlığı ve nefreti Eria’nın bedeninde birer iz olarak bırakmak için yavaşça yaklaştı. İlk adım, insanın yeryüzündeki sıcaklığını söküp almaktı.
Kadınlardan biri, elindeki mermer kadar sert ve sivri bir kristal iğneyi Eria’nın omzuna sapladı. Acı, keskin bir çığlık olarak Eria’nın boğazından yırtılarak çıktı. Kristal battığı yerde sıradan bir yara açmıyor, Eria’nın tenindeki kanı emerek mor ışık damarlarına dönüştürüyordu. Teninin altındaki damarların tek tek taşlaşarak mor bir parıltıyla tutuştuğunu hissetti Eria. Bedenine giren her iğne darbesi, onu insanlıktan biraz daha koparıp soğuk bir mermere dönüştüren bir işkenceydi.
"O yeryüzünün kokusunu hâlâ taşıyor," diye fısıldadı ikinci kadın, sesindeki nefret hücrenin duvarlarında yankılandı. Elindeki ağır, siyah bir taşı Eria’nın göğsüne bastırdı.
Taşın soğukluğu Eria’nın kemiklerine kadar işledi. Göğüs kafesinde dayanılmaz bir baskı oluştu; nefes almak imkansızlaştı. Kalbinin atışları yavaşlıyor, ciğerlerine çekmeye çalıştığı hava sanki boğazında toza dönüşüyordu. Kadınlar, Eria’nın insani hislerini ve hatıralarını söküp atmak istercesine baskıyı artırdı. Eria her nefes almaya çalıştığında, zihninde Selim’in yüzü bir kez daha silikleşti, Aylin’in sesi biraz daha boğuklaştı.
Üçüncü kadın ise Eria’nın şakaklarına taşlaşmış parmaklarını koydu. Bu, fiziksel acının çok ötesinde, zihinsel bir yıkımdı. Eria’nın zihnine kadim kentin çürümüş, unutulmuş tüm acı hatıralarını kazımaya başladılar: Yüzyıllar önce yok olan medeniyetlerin çığlıkları, yeraltına gömülen insanların son nefesleri ve taşın içindeki o bitmek bilmeyen sessizlik... Zihni bu ağır yükün altında ezilirken Eria, bilincinin parça parça dağıldığını hissetti.
"Ağla," dedi kadınlardan biri öfkeyle. "Yeryüzüne, seni kurtarmaya gelmeyen o insanlara yalvar!"
Ama Eria’nın gözlerinden akan yaşlar, yanaklarından aşağı süzülürken soğuyup birer taş tanesi gibi yere düşüyordu. İşkencenin uzayan saatlerinde acı, yerini garip bir hissizliğe bıraktı. Bedenindeki mor ışık damarları yayıldıkça, kırılan kemiklerinin ve tutuşan teninin acısını duyamaz oldu. Kadınların vurduğu her darbe, onu kırmak yerine üzerindeki insani kabuğu çatlatıyordu.
Son darbede Eria başını arkaya düşürdü. Artık çığlık atmıyordu. Gözlerindeki insani korku tamamen silinmiş, yerini kentin dibindeki o mor alevin dinginliğine bırakmıştı. Kadın bekçiler ellerini geri çektiğinde, karşılarında kırılmış bir fani değil, acıyı taşın hafızasıyla emmiş bambaşka bir varlık duruyordu.

Zaman, zindanın taş duvarlarına sızan nem kadar sessizce eridi.
İşkencenin kaçıncı döngüsünde olduğunu bilmiyordu Eria. Bileklerini sıkan zincirlerin metalle taş arası bir dokuya büründüğünü, tenine temas eden yerlerin artık acımadığını, aksine mor bir ışıkla kabuk bağladığını hissediyordu. Onu bu hücreye hapseden üç kadın bekçi, hücresinin demir parmaklıkları ardından soğuk ve tatminsiz bakışlarla onu izliyordu. Eria’yı kırmak, pes ettirmek, çığlıklarını kentin derinliklerinde çürütmek istemişlerdi. Fakat Eria artık çığlık atmıyordu.
Çünkü hissetmek, yeryüzüne ait bir zayıflıktı. Ve yeryüzü, çok uzaklarda kalmıştı.
Zindanın ağır kapısı, metalin metale sürtünmesiyle inleyerek açıldı. İçeri giren, o üç erkek bekçiden biriydi. Kadınların öfkeli fısıltılarına ve tehditkar duruşlarına aldırış etmeden adımlarını Eria’ya doğru attı. Gözlerinde hâlâ o tehlikeli, saplantılı hayranlık parıldıyordu. Eria’nın önünde diz çöktü. Taşlaşmış parmak uçlarını Eria’nın çenesine uzattı, yukarı kaldırdı.
"Seni bu hale getirmelerine izin vermemeliydim," diye fısıldadı erkek. Sesi, kadim bir mağaranın derinliklerinden gelen bir rüzgar gibiydi. "Seni koruyabilirdim... Eğer bize boyun eğseydin, bu şehrin kraliçesi olabilirdin."
Eria gözlerini yavaşça ona çevirdi. Bakışlarında ne nefret vardı ne de minnet. Bir kuyu kadar derin, bir kaya kadar boş bir bakıştı bu.
"Kraliçe olmak..." dedi Eria. Sesi artık bir insana ait olamayacak kadar pürüzsüz ve yankılı çıkıyordu. "Sizin küçük arzularınızın süsü olmak mı?"
Erkek bekçi duraksadı. Eria’nın bileklerindeki zincirler titremeye başladı. Hücreyi aydınlatan mor ışık, bir anda Eria’nın bedeninden taşarak zincirlerin halkalarına sızdı. Metal, taşın gücüne dayanamayarak çatladı ve ince bir toz bulutu halinde yere saçıldı.
Eria ayağa kalktı. Onu izleyen üç kadın bekçi dehşetle geri çekildi. Erkek ise olduğu yerde çakılı kalmıştı; çünkü Eria artık korunmaya muhtaç bir insan değildi. O, bu kentin kalbiyle doğrudan konuşan tek varlıktı.
"Siz beni kıskandınız," dedi Eria, adımlarını hücrenin dışına doğru atarken. Yüzleri korkuyla sararan kadın bekçilerin önünde durdu. "Erkekleriniz ise bana sahip olmak istedi. Ama hiçbiriniz anlamadınız... Taş, arzulara ya da öfkeye boyun eğmez. Taş, sadece hatırlar."
Salona doğru yürüdü. Altı bekçi, büyülenmiş ve sinmiş halde onun arkasından geliyordu. Dev kütüphane galerisine, mermer kürsünün önüne vardığında, Gölge karanlığın içinden süzülerek belirdi. Gölge'nin yüzünde, yüzyıllardır ilk kez beliren belli belirsiz bir tebessüm vardı.
"İşkence bedenini kırdı," dedi Gölge. "Ama ruhunu taşın hammaddesine dönüştürdü. Artık bekçiler sana boyun eğmek zorunda."
Eria avucunu mermer kürsünün üzerine koydu. Bu kez hiçbir tereddüt duymadı. Mor sıvı, parmaklarının arasından yükselip koluna tırmandı. Bütün galeri şiddetle sarsıldı. Yeryüzünde Selim’in, Serdar’ın ve Aylin’in ardında bıraktığı o yıkık mağara girişi tamamen çöktü; yeryüzüyle olan son fiziksel bağ da sonsuza dek kopmuş oldu.

BALIM SELAMM
Kitabimi umarim begenmişsindir beni Instagram hesabimdanda takip ederken cok sevinirimm Seni seviyorumm💗💓🔥

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

114okunma 10beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…