Bölümler 16Şu an: 1.Bölüm ZAMANSIZLIGIN KIYISINDA
- 1 1.Bölüm ZAMANSIZLIGIN KIYISINDA1.317 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 2.Bölüm ZAMANIN ÇÜRÜTTÜGÜ YER1.718 kelime
- 3 3. Bölüm Zehir ve Taş969 kelime
- 4 4.Bölüm ZAMANSIZLIĞIN SÖZLÜĞÜ1.143 kelime
- 5 5. Bölüm TAŞIN KELİMELERİ733 kelime
- 6 6. Bölüm "Taşın Hafızası"1.129 kelime
- 7 7. Bölüm Kadim Gazap897 kelime
- 8 8. Bölüm Uyanışın Ağır Ritmi ve Derinliklerin Fısıltısı1.695 kelime
- 9 9. Bölüm "Zamanın Unuttuğu Sayfalar ve Kadim Mühürlerin Büyüsü"1.156 kelime
- 10 10. Bölüm Taşın İki Kalbi ve Görünmez Cephe1.657 kelime
- 11 11. Bölüm Kör sessizlik4.643 kelime
- 12 12. Bölüm Mermerin İdrakı: Ne Kurban Ne De Zindancı2.260 kelime
- 13 13. Bölüm Çeliğin Uğultusu ve Mermerin Sükuneti3.212 kelime
- 14 14. Bölüm Mührün Ötesi: Ebedi Sükunetin Kitabı1.571 kelime
- 15 15.Bölüm Sessiz2.278 kelime
- 16 16. Bölüm🌗2.260 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Balım selamm kitlemi büyütmeye çalışıyorumm eger sende bana yardamci olmal istersen beni takip edebilirsinnn 💅Instagram(haticebookss)
1. BÖLÜM
İnsan zamanın akıp gittiğini sanır. Saniyelerin birbirini kovaladığını, takvim yapraklarının döküldüğünü ve akrep ile yelkovanın durmaksızın bir şeyleri tükettiğini düşünür. Oysa bazı hayatlar vardır ki; zaman onlar için akmaz. Bir noktada kırılır, olduğu yerde saplanır kalır ve insanı kendi zihninin zindanına hapseder.Benim hikayem, zamanın durduğu o yerde başladı.Gözlerimi açtığım ilk günden beri üzerimde taşıdığım bir umutsuzluk vardı. Sanki bu dünyaya, bu çağa, bu binalara ve bu insanlara ait değilmişim gibi bir duygu... Nereye gitsem bir yabancıydım. Hangi kalabalığa karışsam, göğsümün ortasında koca bir boşluk büyüyordu. Ne geçmiş beni teselli edebiliyordu ne de geleceğin vaat ettikleri heyecanlandırıyordu. Zamanın ruhuma oturmayan bir elbise gibi dar geldiği o çaresiz anlarda, sığınabildiğim tek bir yer vardı: Toprak.Çünkü toprak yalan söylemezdi. İnsanların aksine, geçmişini saklamazdı. Gömdüğü her hayatı, her acıyı, her unutulmuş krallığı sabırla koynunda tutardı. Toprağın derinine inmek, benim için sadece bir meslek ya da bir tutku değildi; bu dünyadaki anlamsızlığıma bir anlam arayışıydı. Yerin yüzündeki o umutsuz gerçeğe tahammül edemediğim için yönümü hep yerin altına çevirdim. Zamanın dokunamadığı, akıp gitmediği, yüzyıllardır öylece durduğu tek yer orasıydı.Zamansızdım. Ne düne sığabiliyordum ne bugüne. İçimdeki bu bitmeyen arayışın beni nereye götüreceğini bilmeden, ellerimdeki fırçalarla ve kazmalarla geçmişin küllerini üfledim durdum.
Giriş..
İzmir’in kuzeyinde, medeniyetin son izlerinin de zeytin tepelerinin arkasında kaybolduğu sarp bir vadide sabah, her zaman toz kokusuyla başlardı.
Saat henüz altı buçuktu ama ana kamp alanında yaşam çoktan hararetlenmişti. Vadinin tabanına serilmiş devasa sarı brandaların altında, iki jeneratörün hırıltılı motor sesi gürültüyle çınlıyor; şantiye konteynerlerinin önünde kurulu uzun tahta masadan yükselen sucuklu yumurta ve taze demlenmiş çay kokusu, sabahın o hafif buz gibi rüzgarına karışıyordu.
Masada tam sekiz kişi vardı. Kazı ekibinin neşesi de, gürültüsü de her zamanki gibi sabah kahvaltısında kopuyordu.
"Yemin ederim, eğer bu kazı bir hafta daha uzarsa," dedi ekibin çaylağı, henüz yüksek lisansının ilk yılındaki Can, elindeki çatalı yumurtaya sallarken. "Tarih yazmayı bıraktım, burada zeytin toplamaya başlayacağım. En azından yerel halk yevmiyeyi peşin veriyor."
Masadan bir kahkaha yükseldi. Ekibin fiziksel işlerinden ve lojistiğinden sorumlu dev cüsseli Serdar, Can’ın omzuna öyle bir vurdu ki çocuk az kalsın çay bardağının üzerine kapılanıyordu.
"Ulan Can!" diye kükredi Serdar, bıyık altından gülerek. "Seni üç hafta önce kamp kapısından içeri aldığımızda 'Arkeoloji benim aşkım, toprağın altında yatmaya razıyım' diyordun. Ne oldu, iki kertenkele görünce aşkın mı bitti?"
"Abi kertenkele var, Kertenkele var!" dedi Can, savunmaya geçerek. "Dün gece çadırımın üstünden yürüyen şey kertenkele değil, ejderha yavrusuydu. Aylin abla şahit!"
Aylin elindeki epigrafik çizim dosyasını masadaki zeytin tabağının yanına çekerken gülümsemeden edemedi. "Bana bulaştırma Can. Ben sadece o kertenkelenin üzerine bastığın için seni çadırın dışına kovaladığını gördüm, gerisine karışmam."
"Bak görüyor musun?" dedi ekibin en kıdemlisi, ölçüm uzmanı Selim, bardağından büyük bir yudum çay alırken. "Çocuk daha ilk saha deneyiminde travma geçirdi. Ama suç Can’da değil..." Selim bakışlarını masanın en ucunda, tek kelime etmeden defterine çizim yapan Eria’ya çevirdi. "...suç, bizi bu kuş uçmaz kervan geçmez tepeye sürükleyen ekibin 'delisinde'."
Tüm gözler bir anda Eria’ya döndü.
Eria, masadaki tüm bu curcunayla ve gürültülü şakalaşmalarla hiç ilgilenmiyormuş gibi duruyordu. Sırtında her zamanki cepli taba rengi kazı yeleği, saçları dağınık bir topuz yapılmış, parmakları kurşun kalemle çizim defterinin üzerinde seri hareketlerle geziniyordu. Ancak yüzünün kenarında beliren hafif, muzip tebessüm, her şeyi duyduğunu kanıtlıyordu.
"Bana bakmayı bırakın da kahvaltınızı yapın," dedi Eria, başını defterden kaldırmadan. "Selim, eğer 08.00’de jeoradar verilerini getirmemiş olursan, o çayını jeneratörün deposuna boşaltırım."
"Vay vay vay..." dedi Serdar, ellerini birbirine vurarak. "Sahaların kraliçesi yine formunda. Arkadaşlar, ben bu kadını ilk gün hatırlıyorum da..."
"Serdar, sakın," dedi Eria gülerek başını kaldırıp kalemi ona doğru sallayarak. "O hikayeyi yine anlatırsan bu akşam yemeği sen pişirirsin."
"Yok, yok, anlatmam lazım!" dedi Serdar masadakilere dönerek. Can ve ekibin diğer iki genç stajyeri merakla öne eğildi. "Bakın şimdi, üç yıl önceki Kilikya kazısı... Bu Eria ilk saha stajına gelmiş. Sanırsın Cambridge’den değil de savaştan çıkmış. Elinde minicik bir fırça, koca sektörü 40 derece sıcağın altında diş fırçasıyla temizlemeye çalışıyordu. Hoca 'Kızım kepçeyle gireceğiz oraya' dediğinde, adamın önüne yatıp 'Bu toprağa kepçe sürdürtmem' diye bağırmıştı!"
Masadaki herkes, hatta her sabah somurtmasıyla ünlü fotoğrafçı Murat bile kahkahayı bastı.
"Ama ne oldu?" dedi Aylin, Eria’nın tarafını tutarak. "O gün o toprakta ne bulduk? Geç Hristiyanlık dönemine ait o mühürlü mozaiği. Hoca sonra Eria’ya tebrik plaketi yaptırmadı mı?"
"Yaptırdı," dedi Selim, çayını bitirip bardağı masaya bırakırken. "Yaptırdı ama o günden beri bu kız ne zaman bir toprağa bakıp 'burada bir şey var' dese, başımıza gelmeyen kalmıyor. İşte üç haftadır buradayız. İlk hafta ne dedin Eria? 'Üç güne ana tapınağa ineriz' dedin. İlk haftanın sonunda ne bulduk? Serdar’ın toprağa düşürdüğü konserve kutusu ile iki kırık Roma kiremiti!"
"Roma kiremiti değildi onlar," dedi Eria gayet ciddi bir tonla. Kalemini masaya koydu, defterini kapattı. "Onlar geç mühürleme dönemine ait koruma harçlarıydı. Ve biz üç haftadır boşa çalışmıyoruz Selim. Yüzeydeki o değersiz toprağı temizlemek zaman alıyor."
"Eria," dedi Selim, bu kez şakalaşmayı bir kenara bırakıp sesini biraz alçaltarak. Masadaki neşeli hava bir anda hafif bir ciddiyete bıraktı yerini. "Bak, üç hafta bitti. Bugün ana kamptan Hoca geliyor. Bütçe bitti, sponsorlar çekiliyor. Raporlar ortada. Herkes buranın bomboş bir Frig karakolundan ibaret olduğunu düşünüyor."
"Çünkü derine bakmıyorlar," dedi Eria, sandalyesini geriye itip ayağa kalkarak. Yeleğinin cebinden haritayı çıkardı ve masanın ortasındaki zeytin tabaklarını kenara iterek haritayı açtı.
Tüm ekip -Serdar, Aylin, Can, Selim ve stajyerler- masanın etrafında toplandı.
"Bakın," dedi Eria, parmağını vadinin güney ucundaki o sarp kayalığın işaretlendiği yere bastırarak. "19. yüzyıl İngiliz seyyahı Hamilton’ın günlüğünü üç kez çevirdim. 80'lerde buraya gelen Alman ekibinin yüzey haritalarını da inceledim. Hepsi aynı hatayı yapmış. Kuzeydeki Grek kalıntılarına odaklanmışlar. Ama bu vadinin ismi ne biliyor musunuz? Yerel dildeki eski adı: Yılanlı Boğaz."
Can hafifçe ürperdi. "Yine mi yılan abi ya..."
"Bu sadece bir isim değil Can," dedi Eria, gözleri heyecanla parlayarak. "Aylin’in dün gece temizlediği mermer parçalarını gördünüz. O yazılar ne Klasik Grekçe ne de Frigce. O semboller bir hikaye anlatmıyor. O semboller... bir şeyi saklamak, toprağın altına kilitlemek için yazılmış mühürler."
"Eria," dedi Aylin, elini Eria’nın koluna koyarak. "Seni anlıyorum. O parçalar gerçekten sıra dışı. Ama o güneydeki dehliz... orası güvenli değil. Dün akşam ben oradayken yukarıdan taş parçaları düşüyordu. Statik yapısı tamamen çökmüş. Üstelik içeriye gaz sızıntısı olabilir. Jeneratörü bağlayamadık, kablolu aydınlatma bile yok."
"İşte bu yüzden tek başıma ineceğim," dedi Eria sakin bir sesle.
"Ne?!" Selim ayağa fırladı. "Saçmalama! Tek başına mı? Eria sen kafayı mı yedin?"
"Selim bağırıp durma," dedi Eria, yeleğinin ceplerindeki fırçaları, spatulayı ve yedek pilleri kontrol ederken. "Hoca saat on birde burada olacak. Geldiğinde 'kamptan çıkıyoruz' diyecek. Eğer ben o zamana kadar o güney dehlizindeki mühür taşının devamını ve ana salona açılan geçidi fotoğraflamazsam, bu kazı bir daha asla açılmamak üzere kapanacak. Üç haftalık emeğimiz, benim yıllardır aradığım o iz... hepsi çöp olacak."
"Ölürsen de çöp olacak!" dedi Selim, sesi bu kez gerçekten sertleşmişti. "Geçen yıl Frigya’da yaşananları unuttun mu? O göçükte iki saat mahsur kaldığında seni oradan nasıl çıkardığımızı unuttun mu? Ben senin bu kontrolsüz hırsın yüzünden bir arkadaşımı daha riske atamam."
"Bu hırs değil Selim," dedi Eria. Sesi o kadar kısık ama o kadar derinden gelmişti ki masadaki herkes sustu. "Bu toprağın altında... çok eski bir şey var. Ve beni çağırıyor. İnanın bana, tehlikeli bir şey hissettiğim an geri döneceğim."
"Bana bak," dedi Serdar, devasa cüssesiyle Eria’nın önünü keserek. "Yarım saat. Tam 30 dakika. Telsizini açacaksın. Her 5 dakikada bir 'buradayım' diyeceksin. 31. dakikada o telsizden ses gelmezse, Hoca’yı da dinlemem, balyozları alır o dehlizi başınıza yıkarım, seni oradan çekip çıkartırım. Anladın mı beni?"
Eria gülümsedi. Serdar’ın devasa göğsüne hafif bir yumruk attı. "Anlaştık dev adam."
Aylin, Eria’nın eline küçük bir gaz ölçüm cihazı ve yedek bir kafa lambası tutuşturdu. "Lütfen dikkatli ol. Bir tuhaflık sezdiğin an dön."
"Sadece giriş alanına bakıp çıkacağım. Söz," dedi Eria.
Çantasını omzuna taktı, kafa lambasını alnına yerleştirdi. Ekibinin arkasından kaygıyla, öfkeyle ama bir yandan da büyük bir saygıyla bakan gözleri arkasında bırakarak, kentin en ucundaki, zeytin ağaçlarının gölgesinde saklanan o zifiri karanlık dehliz ağzına doğru yürümeye başladı.
Bölüm etkileşimi
