BÖLÜM XX — BAŞLANGIÇ

Ertesi gün fabrikanın kapısından içeri girildiğinde, her şey yerli yerindeydi; makineler dönüyor, ustabaşı alışıldık sertliğiyle sesleniyor, işçiler tezgâhlarının başına geçiyordu. Dışarıdan bakıldığında bu düzenin bozulduğunu söylemek mümkün değildi. Ama İlya Petrov için artık bu düzen yalnızca görünen kısmıyla var değildi. Çünkü artık görünmeyen şey, daha ağır basıyordu. İçeri adım attığı anda bunu hissetti; hava değişmemişti ama içindeki anlam değişmişti.
Tezgâhına doğru yürürken etrafına bakmadı. Çünkü artık bakmadan da görüyordu. Kimlerin başını ne zaman kaldırdığını, kimlerin neyi fark ettiğini, kimlerin sessiz kaldığını… hepsini hissedebiliyordu. Bu his, yeni değildi ama ilk kez bu kadar netti. Artık parçalar birleşmişti. Ve bu birleşme, geri döndürülemezdi.
Çalışmaya başladığında elleri alışkanlıkla hareket etti. Ama zihni saklanmıyordu artık. Önceden düşüncelerini bastırmaya çalışıyordu. Şimdi ise onları saklamaya çalışıyordu. Bu fark küçüktü ama önemliydi. Çünkü bastırılan şey kaybolur, saklanan şey ise bir gün ortaya çıkar.
Sabahın ilerleyen saatlerinde, fabrikanın içindeki o görünmez gerilim tekrar kendini hissettirdi. Ama bu kez farklıydı. Bu kez sadece hissedilmiyordu.
Yayılıyordu.
İlya bunu ilk olarak bakışlarda fark etti. Bir işçi başını kaldırdı. Bu sıradan bir hareket değildi. Ardından başka biri baktı. Sonra bir başkası. Bu bakışlar kısa sürdü, ama bu kez rastlantı gibi değildi.
Birbirini bulan bir şey vardı.
İlya o an başını kaldırmadı.
Ama fark etti.
Çünkü artık görmek için bakmaya gerek yoktu.
Misha ile göz göze geldiklerinde, hiçbir şey söylemediler. Ama bu sessizlik artık boş değildi. İkisi de aynı şeyi düşünüyordu. Bu düşünce daha önce yarım kalıyordu. Şimdi ise tamamlanmaya yakındı.
Öğleye doğru, makineler kısa bir anlığına durdu. Bu duruş artık alışılmış değildi. Çünkü her sessizlik, bir öncekinden daha anlamlıydı. İlya başını kaldırdı.
Bu kez yalnız değildi.
Birkaç kişi daha başını kaldırmıştı.
Kimse konuşmadı.
Ama bu kez…
kimse hemen başını da eğmedi.
Bu küçük fark, fabrikanın içindeki tüm dengeyi değiştirdi.
Ustabaşı bunu gördü.
Ama bu kez bağırmadı.
Sadece baktı.
Bu bakış, alışılmış değildi.
Çünkü o da fark etmişti.
Bir şey değişmişti.
Ve bu değişim…
artık geri alınamayabilirdi.
Makineler yeniden çalıştı. Gürültü geri geldi. Ama bu ses artık bir düzenin sesi değil, bastırılan bir şeyin üzerini örten bir perde gibiydi. İlya bunu açıkça hissediyordu.
Çalışmaya devam etti.
Ama artık sadece çalışmıyordu.
Bekliyordu.
Günün geri kalanı, bu bekleyişle geçti. Kimse açıkça konuşmadı. Kimse büyük bir şey yapmadı. Ama herkes bir şeyin yaklaştığını hissediyordu. Bu his, korkudan daha güçlüydü. Çünkü artık yalnız değildi.
Akşam vardiyası bittiğinde, kimse acele etmedi. Ama kimse durmak da istemedi. Kalabalık dışarı çıktı. Soğuk hava yüzlere çarptı.
İlya yürürken ilk kez başını kaldırdı.
Gökyüzüne baktı.
Hiçbir şey değişmemişti.
Ama artık değişmesi gerekiyordu.
Kapısına geldiğinde durdu. Bu duruş artık bir alışkanlık değildi.
Bir karar anıydı.
İçeri girmeden önce düşündü.
Artık mesele ne olacağı değildi.
Mesele…
ne zaman olacağıydı.
Ve İlya ilk kez bunu net bir şekilde hissetti:
Bu…
başlamak üzereydi.
Ve bazı başlangıçlar vardır…
onları durdurmak mümkün değildir.