1.Bölüm "Kayıp Zaman"

Bu hikâyedeki olaylar ve karakterler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek hayatla hiçbir ilgisi yoktur.

Mersin’in sokakları, sıcak asfaltın üzerine çöken kavurucu güneşin etkisiyle adeta bir fırına dönüşmüştü. Geniş palmiyeler rüzgârın etkisiyle hafifçe sallanıyor, uzaklardan gelen dalga sesleri şehrin boğucu sıcaklığını hafifletmeye yetmiyordu. Gökyüzü kusursuz bir mavilikte uzanırken, insanlar gölgelerde serinlik arıyordu. Ancak tüm bu canlı manzaraya rağmen, Elif’in iç dünyası bambaşkaydı.Sessiz, durgun ve hüzünlü.

Bugün, okulun son günüydü. Sınıf arkadaşlarıyla vedalaşırken herkes sevinç içindeydi, karnelerini alıp tatil planları yapıyor, geleceklerini konuşuyorlardı. Fakat Elif’in içinde beliren duygu, sevinçten çok, derin bir boşluktu. Çünkü lise hayatı onun için yalnızca bir eğitim süreci değil, aynı zamanda dış dünyaya açılan tek pencereydi. Ve şimdi o pencere kapanmıştı.

Eve döndüğünde sessiz odasına çekildi. Pencereden dışarı bakarken, çocukların sokakta koşuşturduğunu gördü. Ne kadar da özgür görünüyorlardı… Oysa Elif için sokaklar hiçbir zaman öyle olmamıştı. Ailesinin katı kuralları, ona dilediği gibi hareket etme özgürlüğü tanımıyordu. Dışarı çıkmak için geçerli bir nedeni olmalıydı ve lise bu konuda tek bahanesiydi. Şimdi o da elinden alınmıştı.

Üstelik başka bir sorun daha vardı. Üniversite sınavına girmişti, fakat sonucu beklemek, sınava girmekten bile daha zor geliyordu. Bütün hayatı bu sınavın sonucuna bağlıydı. Kazanırsa, belki de yeni bir şehirde yeni bir hayat kuracaktı. Ama kazanamazsa… İşte o zaman gerçekten çıkışsız bir döngüye hapsolmuş olacaktı.

Elif’in babası eğitime hiçbir zaman önem vermemişti. Ona göre bir kızın okumak yerine evlenmesi, ailesine destek olması gerekirdi. Elif’in liseyi bitirebilmesi bile annesinin ısrarları sayesinde mümkün olmuştu. Fakat üniversite… O, çok daha büyük bir mücadele gerektiriyordu. Babası buna izin verir miydi?

Ablası Zehra, Elif’in en büyük destekçisiydi. Kendisi de okumak istemiş, fakat izin verilmemişti. Şimdi tüm gücüyle Elif’in hayalini gerçekleştirmesini istiyordu. Fakat bu hayalin gerçekleşip gerçekleşmeyeceği sınav sonucuna bağlıydı ve o sonuç, sanki hiç gelmeyecekmiş gibi uzak bir gelecekteydi.

***

Zaman, en acımasız düşmandı.

Beklemek, Elif için bir sınava girmekten bile daha yorucuydu. Saatler birbirini kovalıyor, günler uzadıkça uzuyor, ama hiçbir şey değişmiyordu. Evde tek başına, düşünceleriyle baş başa kalmak onu her geçen gün biraz daha içine kapanık biri hâline getiriyordu.

Derken bir gün, kuzeni onu ziyarete geldi. Neşeli ve konuşkan biriydi. Elif’in keyifsiz hâlini fark edince, neşelendirmek için ona yeni bir sanal uygulamadan bahsetti.

“İnan bana, çok eğlenceli,” dedi heyecanla. “İstediğin insanlarla tanışabilir, sohbet edebilirsin. Hem evde oturmaktan sıkılmaktan çok daha iyi değil mi?”

Elif önce tereddüt etti. Bilmediği bir dünyaya girmek ona korkutucu geliyordu. Ama aynı zamanda… Belki de bu, yalnızlığını biraz olsun hafifletebilirdi.

Kuzeni telefonu eline aldı, uygulamayı indirdi ve ona nasıl kullanacağını gösterdi. Ancak bir yandan da onu uyardı:

“Sakın herkese güvenme,” dedi ciddiyetle. “Ne olur ne olmaz.”

Elif başını sallayarak kabul etti. İlk başta çekingen davransa da, zamanla uygulamaya alıştı. Yeni insanlarla tanışmak, farklı hayatlar hakkında konuşmak ona iyi geliyordu. Fakat işler yavaş yavaş değişmeye başladı.

Başlangıçta sadece birkaç saatini harcadığı bu sanal dünya, giderek onun için bir kaçış noktasına dönüştü. Gerçek hayatta sahip olamadığı özgürlüğü burada bulduğunu hissediyordu. Ve farkına bile varmadan, yalanlar söylemeye başladı. Kendini bambaşka biri gibi tanıtıyor, hayalindeki hayatı yaşıyor gibi davranıyordu.

Ama yalanlar bir kartopu gibidir. Küçük bir kıvılcım, zamanla çığa dönüşebilir.

Ve Elif, henüz bunun nasıl bir sona varacağını bilmiyordu…

1.BÖLÜM SONU

Acaba Elif üniversiteyi kazanacak mı?

Ailesi ile ilgili ne gibi sorunlar ortaya çıkacak?

Yorum yazmayı ve hikayemi beğenmeyi unutmayın sizleri seviyorum;) Erenovela;)♥️