Bölüm 7: Kaderin Cilvesi 🥀

"Bazen insan, döndüğü yerle değil; karşısında duran yüzlerle yeniden başlar."

Sabahın ilk ışıkları Mehir'in odasına süzülürken, içinde beliren heyecan çoktan göz kapaklarını aralamıştı. Bugün sıradan bir gün olmayacaktı.

(Daha önce hiç bu kadar
heycanlandığım bir sabaha
uyandığını hatırlamıyorum)

İçinde tarifsiz bir his vardı; belki
de hayatının yönünü değiştirecek o ilk büyük adımı atmaya hazırdı.

(Ne giysem acaba saçımı
topuz yapsam olur mu ki?)

Hızla hazırlandı, saçlarını sadece tarayıp topladı ve aynaya baktığında gülümsedi. "Hazırsın," dedi sessizce
kendine.
Aslı da aynı heyecanla onu kapıda bekliyordu.
Cemrenin bağladığı iş için Şehirdeki büyük bir mekanla yapılacak görüşmek için yola koyuldular.

Mehir'in kalbi göğsüne sığmıyor, elleri istemsizce titriyordu.
Aslı, onun bu halini fark edip gülümsedi.

"Hadi ama arkadaşım bu kadar heyecanlanacak ne var, sen bu işi adın kadar iyi biliyorsun yeni başlamadınki. Arkana bile bakma. Şimdi senin sıran. Bırak onlar düşünsün"
Mehir ona minnet dolu bir bakış attı. "İyi ki varsınız," dedi, sesi duygulu ama güçlüydü.

İkili, şehrin işlek caddelerinden geçerek ofis binasına vardılar. Girişte karşılaştıkları Sinem Hanım ve Burak Bey, zarafet ve disiplinin temsilcisi gibiydi.

İlk izlenimlerin ardından toplantıya geçildi, sözleşmeler hazırlandı, proje konuşuldu.
Her şey, Mehir'in kariyeri için büyük bir adım gibiydi.
Ama ne bu belgeler, ne planlar... hiçbir şey birazdan yaşayacağı karşılaşmaya onu hazırlamamıştı.

Sinem Hanım, "Eğer zamanınız varsa sizi mekâna götürmek isteriz. Patronumuz da orada, onunla tanışmanız iyi olur," dediğinde Mehir ve Aslı teklifi kabul etti.
Mekanı daha önce bir çok kez görmüşlerdi ama patronuyla daha önce hiç karşılaşmamışlardı.
Mehir bunun ileriki iş anlaşmaları için de avantaj olacağını düşünüyordu.

Lüks bir araçla yola çıktılar. Araçta sessizlik hakimdi. Herkes birşeylere dalmışken Mehir'in aklından;

(Acaba Cemre birşeyler
bulabildi mi?
Tanışacağımız adam nasıl biri?
Ya bu projenin altından kalkamazsamam?
Offf kafam çok karışık ne
yapacağım ben!!)

Kafasındaki sorulara cevap ararken yol çok hızlı geçmişti. Kısa bir süre sonra o gösterişli mekânın önündelerdi.
Arabadan indiklerinde Sinem hanım eliyle kapıyı işaret etti.
Beraber kar beyaz mermer zemini olan adeta gerçek altın kullanılmış gibi duran gösterişli avize ve ışıklandırmaların bulunduğu lüks bir salona girdiler.

Salonun ortasında genç bir kadın ve bir adam duruyordu. İkisinin de sırtı dönüktü.
Sinem Hanım, biraz sonra yaşanacak karşılaşmanın farkında olmaksızın sakin ve ciddi bir ses tonuyla seslendi:
"Alp Han Bey..."

Ve işte o an, Mehir'in kalbi duracak gibi oldu. Adam arkasını döndü.
Zaman dondu. Göz göze geldiklerinde aralarında yankılanan sessizlik...
Mehir'in elleri bir anlık terledi, göz bebekleri büyüdü. Karşısında, ormandaki günlerin izlerini taşıyan Alp Han duruyordu.

Alp Han da şaşkındı. Gözlerinde bir anlık karışıklık, ardından bastırılmış bir özlemle karışık mutluluk belirdi.
Sinem Hanım, sessizliği fark ederek konuştu:
"Sanırım daha önce tanışmışsınız..."
Mehir, Alp Han'ın ne tepki vericeğini bilmiyordu.

(Ben şu an rüyadaysam
yemin ederim beni
uyandıranın...)

Alp Han Mehirden bir tepki alamayınca
Sineme döndü;
"Evet, tanışıyoruz."

(Evet mi dedi o!!!)

Alp Han bir adım yaklaştı. Sert yüzünde büyüteçle bakıldığında zor görünecek kadar küçük bir tebessüm vardı.
"Mehir... Ne güzel bir tesadüf seni burada görmeyi hiç beklemiyordum."

Mehir, dudaklarını ısırarak başını eğdi. Ne söyleyeceğini bilmiyordu dili tutulmuştu.
"Ben de. Ama buradayız işte."
Sinem Hanım hemen devreye girdi. Gerginliği fark etmişti.
"Hadi, mekânı gezdirelim size."

Sinem hanımı takip ederken Aslı hemen Mehir'in koluna girdi.

(Herkesin hiçbir ortamda
çenesini tutamayan bir arkadaşı
vardır yaa işte bizde o
kişi biricik arkadaşım Aslı.
Ben bu kızla ne yapacağım
bilmiyorum 🤦🏻♀️)

Ve sessizce fısıldadı;
"Bu o mu??"

Mehir;
"Şşştt sessiz olsana kızım duyacak şimdi!!"

Aslı sesini biraz daha alçaltarak;

"Çoook yakışıklı anlattığın kadar varmış. Bizi ne zaman tanıştıracak sın platonik sevdiğinle?"

(Platonik?
Sevdiğim?
Allah'ım bu kız beni
öldürecek)

Mehir sinirle Aslıya döndü;
"Aslııı sus yoksa eve gidince konuşacak bir dilin olmayacak!

Ayrıca platonik olduğumu kim söyledi ve daha da önemlisi Alp Han'ı sevdiğimi nerden çıkardın?"

Aslı hafifçe kıkırdadı.
" Tamam tamam susuyorum ama eve gidince konuşacağız."

Mehir dişlerini sıkarak ağzının içinden konuştu;
"Merak etme mutlaka konuşacağız!"

Tur boyunca Mehir, etrafındaki her şeyden çok uzak bir yerdeydi.
Sinem Hanım konuşuyor, Aslı hayranlıkla her köşeye bakıyordu ama Mehir'in aklı, Alp Han'ın her adımında kalmıştı.

Onun sessizliği, bakışları, yürüme şekli... her şey geçmişe ait bir parça taşıyordu.

Aslı fısıldadığında bile duymuyor gibiydi:
"Burası harika, değil mi?"
Gezi bittiğinde, herkes çıkmaya hazırlanırken Alp Han yavaşça Mehir'e yaklaştı.

"Bir dakika kalabilir misin?" dedi.

Mehir göz ucuyla Aslı'ya baktı. Aslı, göz kırptı daha sonra anlayışla gülümsedi. "Ben seni dışarıda beklerim," deyip
uzaklaştı.
Salonda sadece sessizlik kaldığında, iki eski tanıdık yeniden karşı karşıyaydı.

"Baya zaman oldu..." dedi Alp Han, sesi derin bir nefes gibi yankılandı.
"Bir daha göremeyeceğimi sanmıştım."

Mehir, bir an cesaretle kafasını kaldırdı ve gözlerinin içine baktı.
"Ben de... Ve şimdi, burada karşılaşmak... bir garip."

"Garip," dedi Alp Han, hafif bir tebessümle.
"Ama aynı zamanda tanıdık.
Tıpkı ormandaki gibi bir anda ve beklenmedik."
Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Alp Han sordu:

"Bu işe nasıl dahil oldun?
Ormanda yeni bir iş bulmak istediğinden bahsetmiştin ama bu kadar hızlı bulacağını ve aynı sektörde devam edeceğini düşünmemiştim.
Yanlış anlama yeteneği ile ilgili bir şüphem yok sadece bu sektörün iş imkanlarının kısıtlı olduğunu vurgulamak istedim"

(Hiç yanlış anlamadım ama
açıklamaya çalışman çok
güzel.)

"Aslında uzun hikaye ama özetle en yakın arkadaşım Cemre sayesinde," dedi Mehir.
"Kader de diyebiliriz tıpkı tekrar karşılaşmamız gibi.
Ne olacağını bilmiyordum. Ama... iyi ki olmuş, sanırım."
Bir anda seni karşımda görünce... sanki ormandaki o akşamı yeniden yaşamış gibi hissettim.
Her şey bir anda gözümde canlandı."

(Unuttuğumu sanıyordum. Ama... gözlerine bakınca, her şey yeniden başlıyor. Ve ben bunun ne
olduğunu bilmiyorum sadece
hissediyorum.)

Mehir'in kalbinden ufak ufak dökülen bu cümleler dudaklarından çıkmaya cesaret edemedi.

O an kelimeler değil, bakışlar konuştu.
Z

aman durmuştu sanki.
Tam o sırada kapı aralandı. Aslı'nın sesi duyuldu.
"Mehir? Hazır mısın?"

(Aslı Aslııı güzel anların
katilisin seni var yaa...)

Mehir, Alp Han'a son bir kez baktı. "Gitmeliyim."

Alp Han başını eğdi.
"Tamam bundan sonra sık sık karşılaşacağız zaten. Ve ayrıca bu şehirde artık bir adım ötede olduğunu bilmek... bana iyi gelecek."

(Bir adım ötende?
İyi gelecek?
Ayy sanırım kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Bir dakika sık
sık karşılaşacağız mı dedi o?)

"Sık sık karşılaşacağız" mı!?!

Alp Han Mehir'in şaşkınlığını fark etmişti ve bu çok hoşuna gitmişti.
"Evet doğru duydun salon sizin istediğiniz tarih ve saati Sinemle konuşursunuz.

Mehir, bakışlarını birkaç saniye daha onun üzerinde tuttu.
" Çok teşekkür ederim bana ne kadar yardımcı olduğunu tahmin bile edemezsin.
Müşteri özellikle burayı istiyordu. Sanırım artık gitmem gerekiyor tekrar görüşmek üzere."

Dedi ve sonra kapıya döndü.
Ve o anda bir şey değişmişti.
Kalbinde yeniden açılan bir kapı, gözlerinde bir umut vardı.
Belki de geçmiş yarım kalmıştı... ama şimdi, tamamlanmak üzereydi.