Kıskançlık

BÖLÜM 3 — Kıskançlık
Kağan Tunca Karahan'ın gözünden
“İşe yarıyor mu?”
“Henüz karar vermedim.”
Dudaklarımın kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Bu kadın, birkaç dakikadır benimle konuşuyor ve her cevabıyla beni biraz daha şaşırtıyordu.
“Karar vermeniz uzun sürecek gibi görünüyor.”
“Belki de yeterince ikna edici değilsinizdir.”
“İkna etmek gibi bir çabam yok.”
“Öyle mi?”
“Öyle.”
Başını hafifçe yana eğdi.
“Peki, hep böyle misiniz?”
“Nasıl?”
“Kendinizden bu kadar emin.”
“Genellikle.”
“İnsan biraz alçakgönüllü olur.”
“Olmamı mı istiyorsunuz?”
“Bence denemelisiniz.”
Kısa bir kahkaha attı.
O sesi yeniden duymak için neler verebileceğimi bilmiyordu.
Yıllardır zihnimde taşıdığım yüzü şimdi karşımda görmek, sesini duymak, benimle konuştuğuna şahit olmak… Bunların hiçbirine alışabileceğimi sanmıyordum.
“Peki siz?” diye sordum.
“Ben mi?”
“Siz hep böyle misiniz?”
“Nasıl?”
“Her soruya başka bir soruyla karşılık veren.”
Gülümsedi.
“Belki de karşımdaki kişi çok fazla soru soruyordur.”
“Olabilir.”
Bir süre sessizlik oldu. Sahra yastığını düzelterek biraz daha rahat oturdu.
“Ne zamandır buradasınız?”
“Birkaç saattir.”
Kaşları şaşkınlıkla kalktı.
“Birkaç saat mi?”
“Evet.”
“Ben bayıldıktan sonra hiç gitmediniz mi?”
“Hayır.”
“Neden?”
Bu soruyu bekliyordum.
“İyi olduğunuzdan emin olmak istedim.”
“Doktor zaten iyi olduğumu söyledi.”
“Yine de.”
Bana dikkatle baktı.
“Gerçekten tuhafsınız.”
“Bunu iltifat olarak kabul edeceğim.”
“İltifat değildi.”
“Ben öyle kabul ettim.”
Başını iki yana salladı. Ardından gözlerini komodinin üzerindeki çantasına çevirdi.
“Telefonum nerede?”
“Çantanızın içinde. Anneniz eşyalarınızı buraya bırakmıştı.”
“Teşekkür ederim.”
Çantasını kendisine doğru çekti. İçinden telefonunu çıkardı ve ekranı açtı.
Ben de yeniden koltuğuma yaslandım.
Birkaç saniye sonra yüzündeki ifade değişti.
Önce kaşları çatıldı. Ardından dudaklarını birbirine bastırdı.
Ekrana biraz daha dikkatli baktı.
Bir şey söylemedim.
“Her şey yolunda mı?” diye sordum sonunda.
Telefonu elinde tutarken başını kaldırdı.
“Evet.”
Ama sesi az önceki kadar neşeli değildi.
“Emin misiniz?”
“Evet, Kağan Bey.”
Telefonunu tekrar kontrol etti. Birkaç saniye sonra ekrana gelen aramayla odanın sessizliği bozuldu.
Sahra ekrana baktı.
Arayanın kim olduğunu göremiyordum.
Telefonu sessize aldı ve masanın üzerine bıraktı.
“İstemediğiniz biri mi arıyor?”
Bana baktı.
“Bunu neden sordunuz?”
“Yüzünüz değişti.”
“Yüzümü bu kadar dikkatli mi inceliyorsunuz?”
Bir an sustum.
“Evet.”
Beklemediği bir cevap vermiş olmalıyım. Gözlerini birkaç saniye üzerimde tuttu, sonra hafifçe güldü.
“En azından dürüstsünüz.”
“Yalan söylemem.”
“Bunu da not edelim.”
Telefonu yeniden titredi.
Bu kez ekranı görmüştüm.
Ferit Demirhan.
İsmine bakarken yüzümdeki ifade değişmedi. En azından dışarıdan öyle görünmesini istiyordum.
Sahra aramayı reddetti.
“Eski sevgiliniz mi?” diye sordum.
Soru ağzımdan çıktığında biraz fazla doğrudan olduğunu fark ettim.
Sahra kaşlarını kaldırdı.
“Bu kadar meraklı olduğunuzu düşünmemiştim.”
“Merak ettiğim şeyler vardır.”
“Mesela?”
“Şu an sizi rahatsız eden şey.”
Bir süre sustu.
“Evet. Eski sevgilim.”
İçimde bir şey sıkıştı.
Bunu duymak istememiştim. Ama en azından artık hayatındaki yerini biliyordum.
“Anladım.”
“Bu kadar mı?”
“Ne dememi bekliyorsunuz?”
“Bilmiyorum. Belki bir soru daha sorarsınız.”
“İstemiyorsanız cevap vermek zorunda değilsiniz.”
Yüzüme baktı. Sonra telefonunu ters çevirerek komodinin üzerine bıraktı.
“Artık eski sevgilim. Sanırım bu kadar açıklama yeterli.”
Başımı salladım.
“Yeterli.”
Bir süre birbirimize baktık.
İçimden geçenleri söyleyemezdim. Onun geçmişinde kimlerin olduğunu bilmek istemiyordum. Özellikle de bir başkasının onu üzmüş olma ihtimali beni düşündüğümden fazla rahatsız ediyordu.
Tam o sırada kapı çalındı.
“Sahra, kızım? Girebilir miyiz?”
Selim Bey'in sesiydi.
“Tabii baba.”
Kapı açıldı. Selim Bey ve Aylin Hanım içeri girdiler. Aylin Hanım doğrudan kızının yanına giderek elini tuttu.
“Nasıl hissediyorsun canım?”
“İyiyim anne. Merak etme.”
“Başın dönüyor mu?”
“Hayır. Sadece biraz yorgunum.”
Selim Bey kızının yüzünü dikkatle inceledi.
“Bizi korkuttun, Sahra.”
“Biliyorum baba. Özür dilerim.”
“Önemli olan iyi olman.”
Onları izlerken ailelerinin arasındaki bağı fark etmemek mümkün değildi. Sahra'nın annesi elini kızının saçlarında gezdiriyor, babasıysa gözünü üzerinden ayırmıyordu.
Bir süre sonra Selim Bey bana döndü.
“Kağan Bey, size tekrar teşekkür ederim. Kızımı o hâlde bulduğumuzda gerçekten çok korktuk.”
“Teşekküre gerek yok. Önemli olan iyi olması.”
Aylin Hanım gülümseyerek konuştu.
“Yine de bu gece yaptığınızı unutmayacağız.”
Başımı hafifçe eğdim.
“Rica ederim.”
Sahra annesine dönüp hafifçe gülümsedi.
“Anne, iyiyim. Artık beni bu kadar sorgulamayı bırakabilirsin.”
“Sen benim kızımsın. Elbette soracağım.”
“Biliyorum.”
Selim Bey ayağa kalktı.
“Kağan Bey, sizi daha fazla tutmayalım. Gece boyunca burada beklemişsiniz.”
“Benim için sorun değil.”
Sahra bana döndü.
“Yine de gitmeniz gerekiyor. Bütün gece burada oturdunuz.”
“İyi olduğunuzdan emin olmak istedim.”
“Artık iyiyim.”
Gözlerimi birkaç saniye yüzünde tuttum.
“Güzel.”
Ceketimi koltuğun üzerinden alıp giydim. Kapıya doğru ilerledim ama çıkmadan önce yeniden ona döndüm.
“Dinlenmeyi ihmal etmeyin, Sahra Hanım.”
“Emredersiniz.”
Dudaklarımın kenarı kıvrıldı.
“İyi geceler.”
“İyi geceler, Kağan Bey.”
Odadan çıktım.
Koridorda birkaç adım ilerledikten sonra durdum. Telefonumu cebimden çıkardım. Babamdan gelen aramalar ve adamlarımdan onlarca mesaj vardı.
Hepsini görmezden gelmiştim.
Ama aklım hâlâ odadaydı.
Sahra'nın sesi, gülüşü ve az önce söylediği iki kelime…
Eski sevgilim.
Ferit Demirhan.
Çenem istemsizce sıkıldı.
Henüz onun hayatında söz hakkım yoktu. Bunu biliyordum.
Ama bir gün…
Bir gün onun karşısında yalnızca kendinden emin konuşan bir yabancı olmayacaktım.
Ve o gün geldiğinde, Sahra benim için ne ifade ettiğimi anlayacaktı.
Kağan Tunca Karahan'ın bir zaafı vardı.
O da Sahra Aylan Polat'tı.