BEKLEYİŞ

ZAAF
BÖLÜM 2 — Bekleyiş
KAĞAN TUNCA KARAHAN
Doktorun söylediklerini dikkatle dinledim.
Sahra'nın durumunu değerlendirmiş, ilk kontrollerini yapmıştı. Şimdilik endişe verici bir bulgu olmadığını, yine de dinlenmesi ve bir süre gözlem altında tutulmasının iyi olacağını söylemişti.
İçimdeki gerginlik biraz olsun azalmıştı.
Ama tamamen değil.
Çünkü o hâlâ gözlerini açmamıştı.
Yatağın kenarında duran Selim Bey, doktorun söylediklerini dinledikten sonra derin bir nefes aldı.
“Yani şu an iyi mi?”
“Şu an için durumu iyi görünüyor. Kendine gelmesini bekleyeceğiz. Uyandığında tekrar değerlendireceğiz.”
Aylin Hanım kızının elini okşadı.
“Benim güzel kızım…”
Kadının sesindeki endişeyi anlayabiliyordum. Bir baba ve annenin evlatları için duyduğu korkuyu tahmin etmek zor değildi.
Selim Bey bana döndü.
“Kağan Bey, size tekrar teşekkür ederim. Kızımı buraya taşımasaydınız ne yapardık bilmiyorum.”
“Teşekkür etmenize gerek yok.”
“Yine de hakkınızı ödeyemeyiz.”
Başımı hafifçe salladım.
“Önemli olan iyi olması.”
Bu cümleyi söylerken gözlerim istemsizce Sahra'ya kaydı.
Aylin Hanım bunu fark etmiş olacak ki bana küçük bir tebessümle baktı.
“Gerçekten çok yardımcı oldunuz. Sizi de bütün gece burada tutmayalım.”
“Benim için sorun değil.”
Selim Bey saatine baktı.
“Biz biraz aşağıya inelim. Doktor da birazdan tekrar uğrayacakmış. Sahra uyandığında haber verirler.”
Başımı salladım.
Onların aşağı inmesi gerektiğini düşünüyordum. Kızlarının iyi olduğunu öğrenmişlerdi ve doktorun da durumu takip edeceğini biliyorlardı.
Aylin Hanım kızının alnına küçük bir öpücük kondurdu.
“Biraz dinlen canım. Annen aşağıda.”
Ardından kapıya yöneldiler.
Selim Bey çıkmadan önce bir kez daha bana döndü.
“Tekrar teşekkür ederim, Kağan Bey.”
“İyi akşamlar.”
Kapı kapandığında odada sessizlik hâkim oldu.
Sonunda yalnızdık.
Gözlerim yeniden yatağa kaydı.
Sahra hâlâ aynı şekilde yatıyordu. Saçları yastığın üzerine dağılmış, elleri karnının üzerinde birleşmişti.
Bir süre olduğum yerde kaldım.
Sonra ağır adımlarla odanın diğer tarafındaki geniş koltuğa geçtim.
Ceketimin düğmesini açıp oturdum.
Telefonumu çıkardım.
Biriken aramalar ve mesajlar vardı. Babamdan birkaç cevapsız arama, adamlarımdan gelen bildirimler…
Hiçbirine dönmedim.
Telefonu sessize alıp yanımdaki sehpaya bıraktım.
Normalde böyle bir durumda işlerimi bekletmezdim. Bir telefonla bütün geceyi değiştirebilirdim. İnsanlar benden cevap beklerdi ve ben bekletilmeyi sevmezdim.
Ama şimdi hiçbirinin önemi yoktu.
Ben burada kalacaktım.
Sahra gözlerini açana kadar.
Başımı koltuğun arkasına yasladım. Birkaç saniye gözlerimi kapattım ama hemen yeniden açtım.
Ya uyandığında korkarsa?
Ya beni görünce rahatsız olursa?
Ya neden hâlâ burada olduğumu sorarsa?
Kendi kendime hafifçe güldüm.
Kağan Tunca Karahan.
Bir kadının yanında kalmak için kendine gerekçeler arıyordu.
Üstelik o kadın, kendisini tanımıyordu bile.
Bakışlarım yeniden ona döndü.
“Biraz inatçısınız galiba, Sahra Hanım.”
Cevap gelmedi.
Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.
Dans ederken de öyleydi. İyi olmadığını anlamama rağmen ısrarla devam etmek istemişti.
Başını iki yana sallayışını, bana karşılık verişini, konuşurken kaşlarını hafifçe kaldırmasını hatırladım.
Güzel bir gece olabilirdi.
Onunla biraz daha konuşabilirdim.
Belki bir kez daha gülebilirdi.
Ama şimdi bütün istediğim gözlerini açmasıydı.
Saatime baktım.
Zaman ağır ilerliyordu.
Bir süre sonra telefonum yeniden titredi.
Mahir Karahan.
Aramayı açtım.
“Efendim?”
“Neredesin?”
“Otelin içindeyim.”
“Davet bitti. Neden hâlâ oradasın?”
“Birazdan geleceğim.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Polatların kızı mı?”
“Evet.”
“İyi mi?”
“Doktor iyi olduğunu söyledi. Uyanmasını bekliyorum.”
Babamın sesindeki ton değişmedi.
“Senin beklemen gerekmiyor.”
“Ben karar veririm.”
“Kağan…”
“Sonra konuşuruz, baba.”
Aramayı bitirdim.
Telefonu yeniden sehpaya bıraktım.
Bir süre sonra yatağa doğru baktığımda Sahra'nın elinin hafifçe hareket ettiğini gördüm.
Doğruldum.
Gözlerimi ondan ayırmadan bekledim.
Bir kez daha hareket etti.
Ardından başını hafifçe çevirdi.
“Sahra?”
Sesim istemsizce yumuşamıştı.
Göz kapakları yavaşça aralandı.
Ve yıllardır beklediğim o ela gözler, sonunda bana baktı.
İlk kez.
Gerçekten ilk kez.
Ama o, karşısında kimin olduğunu bilmiyordu.
“İyi misiniz?” diye sordum.
Sahra birkaç saniye tavana baktı. Sonra başını çevirip beni gördü.
Kaşları hafifçe çatıldı.
“Ben…”
Sesinin kısık çıktığını fark ettim.
“Yavaş olun. Acele etmeyin.”
“Burası neresi?”
“Otelin odalarından biri.”
Bir süre etrafına baktı.
“Ben nasıl geldim buraya?”
“Dans ederken fenalaştınız. Bayıldınız.”
Gözleri biraz büyüdü.
“Ne?”
“Merak etmeyin. Doktor sizi kontrol etti. Şu an daha iyisiniz.”
Bir an sustu.
Sonra bana dikkatle baktı.
“Siz…”
Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Kağan.”
“Dans ettiğim adam.”
“Evet.”
Sahra gözlerini odada gezdirdi.
“Annemle babam nerede?”
“İyileştiğinizi öğrendiler. Biraz aşağı indiler. Doktorun söylediklerini dinlediler, tekrar kontrol için de haber bekliyorlar.”
“Onları aramam gerekiyor.”
“Biraz dinlenin. Sonra ararsınız.”
Bana baktı.
“Benim telefonum nerede?”
Sehpanın üzerindeki çantasını işaret ettim.
“Çantanız orada.”
Başını hafifçe salladı.
“Teşekkür ederim.”
“Rica ederim.”
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra bakışlarını yeniden bana çevirdi.
“Peki siz neden hâlâ buradasınız?”
İşte bu soru…
Beklediğimden çok daha basitti.
Ama cevabı o kadar kolay değildi.
Çünkü sana bir şey olmasından korktum, Sahra.
Çünkü seni burada yalnız bırakmak istemedim.
Çünkü yıllardır beklediğim kadın, gözlerimin önünde bayılmıştı.
Çünkü sen benim zaafımdın.
Ama bunların hiçbirini söylemedim.
Sadece koltuğa yaslanıp ona baktım.
“İyi olduğunuzdan emin olmak istedim.”
Sahra birkaç saniye yüzümü inceledi.
“Beni tanımıyorsunuz bile.”
İçimden geçenleri yüzüme yansıtmamaya çalıştım.
“Tanımak için bir yerden başlamak gerekiyor.”
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Yine o kendinden emin konuşmalarınız.”
“İşe yarıyor mu?”
“Henüz karar vermedim.”
Gülümsedim.
Bu kadın…
Beni daha ilk geceden kendimle mücadele etmek zorunda bırakıyordu.
Ve ben bundan şikâyetçi değildim.