BEDELİ

BÖLÜM 4 — Bedeli
Kağan Tunca Karahan'ın gözünden
Otelin kapısından çıktığımda aklım hâlâ Sahra'daydı.
Yüzündeki o kırgın ifade…
Telefonunda Ferit'in ismini gördüğünde gözlerinin nasıl değiştiği…
Bana iyi olduğunu söylemişti ama iyi olmadığını anlamak için onu uzun uzun tanımama gerek yoktu.
Sahra Aylan Polat iyi değildi.
Ve bunun sebebi Ferit Demirhan denen herifti.
Arabaya bindim. Kapıyı kapatır kapatmaz telefonumu çıkardım.
“Ferit Demirhan'ı bulun.”
“Emredersiniz, Kağan Bey.”
“Bu gece karşıma getirin. Bir çift lafım var o piçe.”
Telefonu kapattım.
Başımı koltuğa yasladım. Birkaç saniye gözlerimi kapattım ama yine onu düşündüm.
Ona nasıl sesini yükseltebilmişti lan?
Nasıl karşısında durup başka bir kadını örnek gösterebilmişti?
Sahra'nın bir kez bile kendisini yetersiz hissetmesine nasıl sebep olabilmişti?
Elimi yumruk yaptığımı fark ettim.
“Amına koyacağım o piçin…”
Camdan dışarı baktım.
Bu gece Ferit Demirhan benimle konuşacaktı.
Çalışma odasının kapısı açıldığında başımı kaldırdım.
Ferit içeri girdi. Yanındaki adamlarım kapıyı kapatıp dışarıda kaldılar.
“Beni neden buraya getirdiniz?”
Cevap vermedim.
Masamın arkasından kalktım. Birkaç adım ilerleyerek karşısında durdum.
“Ferit Demirhan.”
“Evet, benim.”
“Sahra'yı ne zamandır tanıyorsun?”
Kaşlarını çattı.
“Bir yıldır. Bunun sizinle ne ilgisi var?”
“Bir yıl.”
Başımı hafifçe salladım.
“Bir yıl boyunca yanında olduğunu iddia ettiğin kadına nasıl davranabildin lan?”
Yüzü sertleşti.
“Bu bizim aramızdaki bir mesele.”
“Öyle mi?”
“Evet. Sahra benim sevgilim.”
Bir an sustum.
“Sevgilindi. Artık değil.”
Ferit'in çenesi gerildi.
“Beni buraya onun için mi getirdiniz?”
“Bak, sonunda kafanı çalıştırdın.”
“Aramızda ne yaşandığını bilmiyorsunuz.”
“Yeterince biliyorum.”
“Annemle aramızda bazı sorunlar vardı. Sahra da bunu büyüttü.”
O an yüzümdeki bütün ifade silindi.
“Ne dedin sen?”
“Büyüttü. Her şeyi kendi istediği gibi olsun istiyordu.”
Bir adım yaklaştım.
“Annenin karşısında onu yalnız bıraktın.”
Ferit sustu.
“Onu başka bir kadınla kıyasladın.”
“Ben öyle demek istememiştim.”
“Sesini yükselttin.”
“Sinirliydim.”
“Ulan senin sinirlenmeye hakkın var da Sahra'nın kırılmaya mı hakkı yok?”
Ferit gözlerini kaçırdı.
“Ben Sahra'yı gerçekten seviyorum.”
Güldüm.
“Senin sevgin buysa düşmanlığın nasıl olurdu, amına koyayım?”
“Beni yargılayamazsınız!”
“Kes sesini.”
“Onunla aranızda ne var? Daha yeni tanıştınız.”
İşte o an…
Ona söylemek istediğim çok şey vardı.
Sahra'yı senden çok daha uzun zamandır tanıyorum, diyebilirdim.
Onu çocukluğumdan beri kalbimde taşıyorum, diyebilirdim.
Ama bunların hiçbirini söylemedim.
“Aramızda ne olduğu seni ilgilendirmiyor.”
“Onu seviyor musunuz?”
Bakışlarımı gözlerine diktim.
“Evet.”
Ferit'in yüzündeki ifade değişti.
“Bu kadar kolay mı?”
“Benim için değil, lan.”
Bir an durdum.
“Ben bir kadını başka bir kadınla kıyaslamam. Onu herkesin içinde küçük düşürmem. Sevdiğim kadının karşısında onu savunmasız bırakmam. Senin yapamadığın en basit şeyi yaparım: Yanında dururum.”
Ferit'in sesi yükseldi.
“Siz benim ne yaşadığımı bilmiyorsunuz!”
“Sesini alçalt.”
“Ben Sahra'yı seviyorum!”
“Ulan hâlâ seviyorum diyorsun!”
Sesim odada yankılandı.
“Sevdiğin kadının gözlerinin içine bakıp onu başka biriyle kıyasladın. Annenin iki lafına karşılık veremedin. Sonra da çıkıp burada bana seviyorum diyorsun. Ne bok yediğinin farkında mısın sen?”
Ferit öfkeyle üzerime yürüdü. Adamlarım kapıyı açıp içeri girdi.
Elimi kaldırdım.
“Çıkın.”
“Kağan Bey…”
“Ulan çıkın dedim!”
Kapı yeniden kapandı.
Ferit'e döndüm.
“Bir daha onun hakkında böyle konuşmayacaksın.”
“Bana ne yapacaksınız?”
“Bunu gerçekten öğrenmek istiyor musun?”
Cevap vermedi.
Bir adım daha yaklaştım.
“Sen o kadının canını yaktın, Demirhan. Bir kez değil. Defalarca. Oysa o senin yanında durmak için elinden geleni yapmış.”
Ferit başını kaldırdı.
“Bunları nereden biliyorsunuz?”
“Çünkü onun yüzüne baktım. Senin göremediğin şeyleri gördüm.”
Ferit bir anda üzerime yürüyüp beni itti.
O an sabrım tamamen tükendi.
Aramızda sert bir itişme yaşandı. Adamlarım içeri girdiğinde Ferit'i benden ayırdılar.
“Bırakın lan!”
Ceketimin yakasını düzelttim. Nefesimi kontrol etmeye çalışırken Ferit'e baktım.
“Bir daha Sahra'yı arayıp rahatsız etmeyeceksin. Karşısına çıkıp hesap sormayacaksın. Onu yeniden üzmeye kalkışmayacaksın.”
“Onun hayatına karışamazsınız!”
“Ulan sen önce kendi hayatına bir çeki düzen ver.”
Kapıya yöneldim.
“Götürün şunu.”
Tam çıkacakken Ferit'in sesi arkamdan geldi.
“Ben onu seviyorum!”
Durup başımı çevirdim.
“Seviyorsan bir daha canını yakma. Ama şunu kafana sok, Demirhan…”
Gözlerimi gözlerine diktim.
“Bir daha Sahra'nın gözünde o kırgınlığı görürsem karşında beni bulursun.”
Kapıyı açıp çıktım.
Arabaya bindiğimde telefonumu elime aldım.
Saat ilerlemişti.
Sahra şimdi ne yapıyordu?
Uyumuş muydu?
Baş ağrısı geçmiş miydi?
Beni hatırlıyor muydu?
Telefonumda onun numarası yoktu. Sesini duymak için bile bir bahanem yoktu.
Başımı koltuğa yasladım.
Ferit'in söyledikleri hâlâ kulağımdaydı.
Ben Sahra'yı seviyorum.
“Seviyormuş…”
Dişlerimi sıktım.
Hayır.
Sahra'nın neye ihtiyacı olduğunu anlamamıştı.
Sahra'nın yanında durmayı becerememişti.
Ve ben…
Ben onun bir daha kendisini değersiz hissetmesine dayanamazdım.
Şoföre döndüm.
“Eve sür.”
“Tabii, Kağan Bey.”
Camdan dışarı baktım.
Bir gün Sahra, benim ona baktığım gibi kendisine bakıldığını anlayacaktı.
Bir gün, bir insanın hayatındaki yerinin ne kadar büyük olabileceğini görecekti.
Ama o güne kadar…
Onun canını yakan herkes, karşısında beni bulacaktı.
Çünkü benim bir zaafım vardı.
Ve ben o zaafın bir damla gözyaşına bile tahammül edemiyordum.
Sahra Aylan Polat.