ZAAF
BÖLÜM 1 — Bir Zaafın Başlangıcı
SAHRA AYLAN POLAT
O gece kendimi güzel hissetmek istemiştim.
Belki biraz da mutlu.
Üzerimde annemin özellikle seçtiği, bel kısmı zarifçe oturan, uzun ve zarif bir elbise vardı. Saçlarımı açık bırakmış, dalgalarını omuzlarıma dökmüştüm. Aynaya son kez baktığımda kendime gülümsedim.
Bu gece güzel geçecekti.
En azından öyle olmasını istiyordum.
Ferit'le birinci yılımızı doldurmuştuk. Bir yıl önce bugün, onunla ilk kez sevgili olmuştuk. O günü hatırladığımda hâlâ yüzümde küçük bir tebessüm oluşuyordu. Birbirimizi tanımaya çalıştığımız, saatlerce konuştuğumuz, en basit şeylere bile güldüğümüz günler…
O zamanlar Ferit'in beni gerçekten sevdiğine inanmıştım.
Hatta bir ara, onunla her şeyin üstesinden gelebileceğimizi düşünmüştüm.
Telefonum titredi.
Ferit: Aşağıdayım.
Çantamı alıp odadan çıktım. Merdivenlerden inerken annem beni görünce gülümsedi.
“Çok güzel olmuşsun.”
“Sen seçtin zaten elbiseyi.”
“Ben seçtim ama üzerinde bu kadar güzel duracağını bilmiyordum.”
Gülerek annemin yanağına küçük bir öpücük kondurdum.
Babam da salondan çıkıp bana baktı.
“Ferit bekliyor. Geç kalmayın.”
“Tamam baba.”
Kapıya yöneldim. Ferit beni gördüğünde her zamanki gibi gülümsedi ama o gülümsemenin eskisi gibi içimi ısıtmadığını fark ettim.
Belki de sorun buydu.
Bir insanın gülümsemesine alışınca, bir süre sonra o gülümsemenin eksikliğini de fark etmeye başlıyordun.
“Güzel olmuşsun,” dedi.
“Teşekkür ederim.”
Elini belime koydu, yanağıma küçük bir öpücük kondurdu. Ardından arabaya geçtik.
Yol boyunca birkaç kez konuşmaya çalıştım. Davette kimlerin olacağını, Defne'nin gelip gelmeyeceğini sordum. Ferit kısa cevaplar verdi. Telefonuna bakmaktan da pek vazgeçmedi.
“Bir sorun mu var?” diye sordum sonunda.
“Yok.”
“Emin misin?”
“Sahra, bir şey yok dedim.”
Başımı cama çevirdim.
Eskiden böyle konuşmazdı benimle.
Ya da belki ben eskiden böyle konuşmasına izin vermezdim.
Davetin düzenlendiği otelin büyük salonuna girdiğimizde müzik çoktan başlamıştı. Kristal avizeler, geniş camlar, şık masalar ve salonun ortasında dans eden çiftler…
Her şey oldukça gösterişliydi.
Ferit birkaç tanıdığıyla selamlaşmak için yanımdan ayrıldı. Ben de etrafıma bakınırken Defne'yi gördüm.
“SAHRA!”
Gülümseyerek ona doğru yürüdüm.
“Sonunda geldin!”
“Beni beklediğini biliyordum.”
“Tabii ki. Sensiz bu davetin ne anlamı var?”
Defne'yle biraz konuştuk. Ferit de yanımıza geldiğinde Defne'nin yüzündeki gülümseme hafifçe değişti. Aralarındaki son gerginlikleri biliyordum. Yine de o gece tartışma çıkarmak istemiyordum.
Bir süre sonra Defne başka bir misafirle konuşmak için ayrıldı.
Ferit'e döndüm.
“Dans edelim mi?”
Bana baktı.
“Şimdi mi?”
“Evet, şimdi. Müzik güzel.”
“Sahra, birazdan konuşmam gereken insanlar var.”
“Sonra konuşursun.”
Derin bir nefes verdi.
“Her şeyi bu kadar büyütmek zorunda mısın?”
Kaşlarım hafifçe çatıldı.
“Ne büyütüyorum Ferit? Sadece seninle dans etmek istedim.”
“Tamam, biraz bekle.”
“Ne kadar?”
“Sahra…”
“Peki.”
Gülümsedim ama o gülümsemenin gerçek olmadığını ikimiz de biliyorduk.
Birkaç dakika daha geçti. Ferit hâlâ başka insanlarla konuşuyordu. Telefonuna gelen mesajı okuyup bir kenara çekildi. Ardından annesi Âsar Hanım'ın yanına gitti.
Onu izlerken içimde tanıdık bir sıkışma hissettim.
Yine.
Yine annesi.
Bir süre sonra Ferit yanıma geldi.
“Annemle biraz ilgilenmem gerekiyor. Sen Defne'yle vakit geçir.”
Yüzüne baktım.
“Ben senin sevgilinim Ferit. Defne'nin arkadaşı değilim sadece.”
“Bunun konuyla ne alakası var?”
“Bu gece bizim birinci yılımız.”
“Biliyorum.”
“Biliyor musun gerçekten?”
“Bunu kaç kere söyleyeceksin?”
Sesimi yükseltmemek için kendimi tuttum.
“Ben senden büyük bir şey istemiyorum. Biraz benimle ilgilenmeni istiyorum. Birlikte dans edelim, biraz vakit geçirelim. Bütün akşam senden birkaç dakika çalmak için uğraşmak istemiyorum.”
Ferit çevresine bakındı.
“Sesini alçaltır mısın?”
İşte o cümle…
Yine.
Beni kırdığında bile ilk düşündüğü şey başkalarının ne duyacağıydı.
“Biliyor musun, artık bunu duymaktan yoruldum.”
“Ne duymaktan?”
“Sesimi alçaltmamdan, anneni üzmememden, ailene karşı dikkatli olmamdan… Sürekli bir şeylere dikkat ediyorum Ferit. Peki sen neye dikkat ediyorsun?”
“Yine başladın.”
“Hayır, başlamadım. Bir yıldır sustuğum şeyleri artık söylemeye çalışıyorum.”
Ferit çenesini sıktı.
“Annemin sana karşı bir sorunu olduğunu biliyorsun. Her davette aynı şeyleri yaşamak zorunda mıyız?”
“Ben mi yaşatıyorum bunları?”
“Bazen sen de kolaylaştırmıyorsun.”
Bir an sustum.
“Nasıl yani?”
“Annemin her söylediğine cevap vermek zorunda değilsin. Biraz alttan alabilirsin.”
Gözlerimi ondan ayırmadım.
“Ben senin annenle kavga etmek istemiyorum. Ama bana saygısızlık edildiğinde susmak da istemiyorum.”
“Kimse sana saygısızlık etmiyor.”
İçimden bir şeylerin koptuğunu hissettim.
“Gerçekten bunu mu söylüyorsun?”
“Evet, Sahra. Her şeyi kişisel algılıyorsun.”
“Geçen hafta annenin yanında beni başka bir kadınla kıyasladın, Ferit.”
“Yine o konu mu?”
“Evet, yine o konu! Çünkü hâlâ aklımdan çıkmıyor. Bana, annemin beğendiği kadınların daha uyumlu olduğunu söyledin. Ben de sana soruyorum: Ben senin için neyim?”
“Öyle demek istemedim.”
“Ama söyledin.”
“Sinirliydim.”
“Ben de sinirleniyorum Ferit. Ben de kırılıyorum. Ama seni kırmamak için kelimelerimi seçiyorum. Sen benim için bunu neden yapmıyorsun?”
Ferit cevap vermedi.
Gözlerimi kısa bir an kapattım.
“Bir de geçen ay…”
“Sahra, lütfen.”
“Hayır. Bu kez bitireceğim. Benim için önemli olan o günde beni yalnız bıraktın. Annen istedi diye. Sana defalarca aradım, bir mesaj bile atmadın. Sonra geldiğinde de hiçbir şey olmamış gibi davrandın.”
“Annemin de bana ihtiyacı vardı.”
“Peki benim yok muydu?”
Bu kez sesim titremişti.
Ferit elini saçlarının arasından geçirdi.
“Ne yapmamı istiyorsun? Annemi hayatımdan mı çıkarayım?”
“Ben senden anneni hayatından çıkarmanı istemedim!”
İstemeden sesimi yükselttim.
“Ben sadece sevgilin olduğumu hissetmek istedim. Bir kez olsun beni seçmeni istedim. Her seferinde annenin karşısında beni savunmanı değil belki ama en azından haksızlık edildiğinde yanımda durmanı istedim.”
“Sen de beni anlamıyorsun.”
“Ben seni anlamaya çalışmaktan yoruldum.”
Aramızda kısa bir sessizlik oluştu.
Salonun müziği devam ediyordu. İnsanlar dans ediyor, gülüyor, sohbet ediyordu. Birkaç metre ötemizde herkes kendi gecesini yaşıyordu.
Ben ise bir yıldır sevdiğim adamın karşısında, neden sevilmediğimi anlatmaya çalışıyordum.
Ferit sonunda konuştu.
“Annemin beğendiği kadınla seni kıyaslamamın sebebi seni aşağılamak değildi. Sadece onunla daha az sorun yaşayacağımı düşündüm.”
Başımı yavaşça kaldırdım.
“Ne dedin sen?”
Ferit söylediğinin ağırlığını fark etmiş gibi bir an sustu.
“Yani…”
“Hayır, devam et. Ne demek istedin?”
“Sahra, annemle aramda sürekli kalıyorum. Bu ilişki yüzünden ailemle de sorun yaşıyorum. Bazen her şeyin daha kolay olmasını istiyorum.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Daha kolay bir kadın mı istiyorsun?”
“Ben öyle demedim.”
“Az önce söyledin.”
“Sen de her şeyi başka yere çekiyorsun!”
“Çünkü artık ne söylediğini duymaktan korkuyorum Ferit.”
Gözlerim dolmaya başlamıştı ama ağlamamak için başımı hafifçe kaldırdım.
“Ben seninle birlikteyken hiçbir zaman kolay olanı seçmedim. Senin ailene saygı duydum. Annenin beni istemediğini bile bile senin yanında durdum. Defne'yle aramı bozmadım, babanla iyi geçinmeye çalıştım. Bazen kendimi bile susturdum. Ama sen…”
Yutkundum.
“Sen beni bir kez olsun gerçekten seçmedin.”
Ferit'in yüzündeki ifade değişti.
“Sahra, abartıyorsun.”
İşte o an…
Bütün umutlarımın tükendiğini hissettim.
“Ben abartmıyorum. Sen küçümsüyorsun.”
“Ne yapmamı bekliyorsun? Herkesin karşısına geçip kavga mı edeyim?”
“Benim için bir kez olsun arkamda durmanı bekliyordum.”
“Ben de bu ilişkinin sürekli kavga etmekten ibaret olmasını istemiyorum!”
“Ben de istemiyorum Ferit! Ama bir ilişkiyi tek başına kurtaramazsın. Ben sürekli uğraşırken senin hiçbir şey yapmamanı artık kaldıramıyorum.”
Ferit başını iki yana salladı.
“Bence şu an ikimiz de çok sinirliyiz.”
“Hayır. Ben çok uzun zamandır üzgünüm.”
Bir süre yüzüme baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Derin bir nefes aldım. Ellerimin titrediğini fark edince çantamın askısını daha sıkı tuttum.
“Bitirmek istiyorum.”
Ferit'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Ne?”
“Bu ilişkiyi bitirmek istiyorum.”
“Sahra, saçmalama.”
“Saçmalamıyorum.”
“Bir tartışma yüzünden ayrılacak mısın benden?”
“Bu bir tartışma yüzünden değil. Bir yıldır kendimi değersiz hissettiğim için.”
“Biraz sakinleş, sonra konuşuruz.”
“Ben zaten çok uzun zamandır sakinleşmeye çalışıyorum.”
“Bir dakika. Gerçekten ayrılıyor musun?”
Gözlerimden bir damla yaş süzüldü. Hemen sildim.
“Evet, Ferit.”
“Bunu yapacağına inanmıyorum.”
Acı bir tebessüm belirdi yüzümde.
“Ben de senin beni bir gün gerçekten seçeceğine inanmıştım.”
“Sonra pişman olacaksın.”
“Belki. Ama en azından kendime bir kez olsun sahip çıkmış olacağım.”
Ferit bir adım yaklaştı.
“Sahra, bir yıl geçirdik. Her şeyi çöpe mi atacağız?”
“Ben çöpe atmak istemedim. Senin de benim kadar sahip çıkmanı istedim.”
“Ben seni seviyorum.”
Bu cümleyi duymayı bir zamanlar ne kadar çok istediğimi düşündüm.
Şimdi ise içimde hiçbir şeyi değiştirmiyordu.
“Ben de seni sevmiştim.”
Ferit'in yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bıraktı.
“Sevmiştin?”
Başımı salladım.
“Hoşça kal, Ferit.”
Arkamı döndüm.
Bu kez arkamdan gelmedi.
Belki gerçekten gideceğime inanmamıştı. Belki birazdan geri dönüp ona sarılacağımı düşünüyordu. Belki de gururu, beni durdurmasına izin vermemişti.
Bilmiyordum.
Ama bildiğim bir şey vardı.
Bir yıldır ilk kez, onun ne düşündüğünü önemsemeden yürüyordum.
KAĞAN TUNCA KARAHAN
Onu gördüğüm an, salondaki bütün sesler benim için anlamını yitirmişti.
Yıllar.
Tam olarak kaç yıl olduğunu hesaplamayı bırakmıştım.
Bir insanın hayatında hiç karşılaşmadığı birine bu kadar bağlanması mümkün müydü?
Benim için mümkündü.
Çünkü karşımda duran kadın, benim yıllardır unutamadığım küçük kızdı.
Sahra Aylan Polat.
Adını içimden geçirmek bile yetiyordu. Başımı çevirdiğimde onu görebilmek, aynı salonda nefes aldığını bilmek bile…
Benim için fazlasıyla yeterliydi.
Üzerindeki elbise, omuzlarına dökülen saçları, konuşurken hafifçe hareket eden elleri…
Her ayrıntısını fark ediyordum.
Onu yıllardır uzaktan tanıyordum. Hayatının her dönemine dair gördüğüm fotoğraflar, öğrendiğim küçük ayrıntılar vardı. Ama karşısında durmak bambaşkaydı.
İnsan bazen bir şeye sahip olmayı istemezdi.
Sadece onun iyi olduğunu bilmek isterdi.
Ben Sahra'nın iyi olmasını istiyordum.
Ama bir yandan da yıllardır içimde taşıdığım o imkânsız dileğin gerçekleşmesini…
Bir gün bana bakmasını.
Bir gün beni tanımasını.
Bir gün benimle kalmayı istemesini.
Yanımda Mahir Karahan konuşuyordu. Söylediklerinin yarısını bile duymuyordum.
“Kağan.”
Gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim.
“Dinliyorum.”
“Beni dinlediğini hiç sanmıyorum.”
Babamın bakışlarını takip ettiğini fark ettim.
“Kim o?”
Bu soruya cevap vermek için düşünmeme gerek yoktu.
“Sahra.”
Babam kısa bir an sustu.
“Polatların kızı mı?”
“Evet.”
“Demek o.”
O.
Yıllardır konuştuğumuz, babamın artık vazgeçmemi istediği kadın.
“Bırak artık şu meseleyi, Kağan. O kızın seni tanıdığı bile yok.”
Çenemi sıktım.
“Tanıyacak.”
Babamın yüzünde hoşnutsuz bir ifade belirdi.
“Yine aynı şeyleri söylüyorsun.”
Bu kez ona döndüm.
“Vazgeçmeyeceğim, baba. O kızı bulana dek, o benim olana dek ondan vazgeçmeyeceğim.”
Babam cevap vermedi.
Ben de konuşmayı uzatmadım.
Çünkü o sırada Sahra gülümsüyordu.
Ve ben, yıllardır görmediğim o gülümsemeyi yeniden görmenin verdiği mutluluğu saklamakta zorlanıyordum.
Fakat o gülümsemenin kısa sürdüğünü fark ettim.
Yanındaki adamla konuşuyordu.
Ferit Demirhan.
Onu tanıyordum. Sahra'nın hayatında olduğunu da biliyordum. Bir yıldır birlikte olduklarını öğrendiğimde hoşuma gitmemişti. Ama Sahra'nın mutluluğunu bozacak bir şey yapmamıştım.
Onu üzmek istemiyordum.
Yine de içimdeki kıskançlığı susturmak kolay değildi.
Ferit'in elini beline koyuşu, ona yaklaşması, kulağına bir şeyler söylemesi…
Bakışlarım sertleşti.
Kendime hâkim oldum.
Ona dokunmak için değil, onu korumak için beklemiştim.
Bu yüzden acele etmeyecektim.
Ama sonra tartıştıklarını gördüm.
İlk başta ne konuştuklarını anlayamadım. Yalnızca Sahra'nın yüzündeki ifadeyi izliyordum. Önce kendini anlatmaya çalıştı. Sonra sesinin titrediğini fark ettim.
Ferit ise birkaç kez başını çevirdi.
Çevredekilerin ne düşündüğünü önemsiyordu.
Sahra'nın ne hissettiğini değil.
Elimi masanın üzerindeki bardağa uzattım ama içmedim.
Bütün dikkatimi onlara vermiştim.
Sahra'nın gözleri dolduğunda parmaklarım bardağın etrafında sıkılaştı.
Bir adamın karşısında bu kadar kırılmasına tahammül edemiyordum.
Hele o adam Ferit Demirhan'sa…
Bir adım atmak istedim.
Ama durdum.
Bu onların konuşmasıydı.
Sahra'nın kendi kararını vermesine izin vermeliydim.
Sonra o cümleyi duydum.
“Bitirmek istiyorum.”
Bir an nefesimi tuttum.
Ferit'in yüzündeki şaşkınlığı izledim.
Sahra devam etti.
“Bu ilişkiyi bitirmek istiyorum.”
İçimde bir şey yerinden oynadı.
Sonunda.
Yıllardır içimde taşıdığım o küçük ihtimal, ilk kez gerçeğe dönüşüyordu.
Bir gülümseme dudaklarımın kenarına yerleşti. Saklamaya çalışmadım. Hatta kendimi tutamayıp hafifçe güldüm.
Mutluydum.
Bunu inkâr etmeyecektim.
Ferit Demirhan artık onun sevgilisi değildi.
Ama sonra Sahra'nın gözlerinden süzülen yaşı gördüm.
Gülümsemem yavaşça silindi.
Mutluluğumun ortasında içime ağır bir şey oturdu.
Ben yıllardır onunla ilgili bir hayal kuruyordum. Şimdi o hayalin önündeki engel kalkmıştı. Fakat Sahra'nın canı yanmıştı.
Benim istediğim bu değildi.
Onu başka bir adamdan ayrıldığı için mutlu görmek değildi. Onu mutlu görmek istiyordum.
Bana kızsa da, beni istemese de, benimle konuşmak istemese de…
Yeter ki üzülmesin.
Sahra arkasını dönüp yürümeye başladığında bakışlarım onun üzerinde kaldı.
Bir an bile gözümü ayıramadım.
Yıllardır biriktirdiğim bütün cümleler boğazıma dizilmişti.
Onu tanımak istiyordum.
Sesini yakından duymak, gözlerinin içine bakmak, bir kez olsun benimle gülmesini görmek…
Ama o an yalnızca üzgün görünüyordu.
Ve ben, onu o hâlde bırakmak istemiyordum.
Yanımdaki adamın konuşmasını yarıda kestim.
“Bir dakika.”
Ceketimin önünü düzelttim ve ayağa kalktım.
Adımlarım kendiliğinden ona doğru ilerliyordu.
Yıllardır hayalini kurduğum bir kadına ilk kez yaklaşacaktım.
Kağan Tunca Karahan, hayatında ilk kez bir kadının karşısına çıkarken ne söyleyeceğini düşünüyordu.
Bu bile başlı başına tuhaftı.
Benim için insanlar karşısında kelimeleri seçmek diye bir şey yoktu. Ne söyleyeceğimi bilirdim. Ne yapacağımı bilirdim.
Ama Sahra…
O başka bir şeydi.
O benim bütün kurallarımın dışında kalıyordu.
Ona yaklaştığımda yüzünü hafifçe çevirdi. Gözlerindeki yaşları silmişti ama üzüntüsü hâlâ yüzündeydi.
Bir an durdum.
Sonra elimi ona doğru uzattım.
“Bana bu dansı lütfeder misiniz?”
Başını kaldırıp bana baktı.
Gözleri ela kahverengiydi.
Yıllardır fotoğraflarda gördüğüm gözler şimdi tam karşımdaydı.
“Tanışıyor muyuz?” diye sordu.
Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.
“Henüz değil.”
Kaşını kaldırdı.
“Oldukça iddialı bir cevap.”
“Yanlış bir cevap mı?”
“Bilmiyorum. Henüz karar vermedim.”
İçimden gülmek geldi.
Bana karşı bu kadar rahat konuşması hoşuma gitmişti.
“Öyleyse karar vermeniz için biraz zaman tanıyabilirim.”
Elime baktı. Sonra arkasında kalan Ferit'e.
Bakışlarını takip ettim.
Anlamıştım.
Bana evet demesinin tek nedeni dans etmek değildi.
Ferit'in bizi görmesini istiyordu.
Bunu fark etmek beni rahatsız etmedi.
Aksine, yıllardır içimde tuttuğum kıskançlığın küçük bir kısmını bile olsa dışarı çıkarabilme fırsatıydı.
Sahra elini avucuma bıraktı.
“Peki. Bir dans.”
Elini tuttuğum an, içimde tarif edemediğim bir his oluştu.
Yıllardır hayalini kurduğum o küçük temas…
Ama yüzüme hiçbir şey yansıtmadım.
“Memnuniyetle.”
Onu dans pistine doğru götürdüm.
Müzik yavaş bir parçaya dönmüştü. Bir elimle elini tutarken diğer elimi beline yerleştirdim. Aramızda olması gereken mesafeyi korudum.
Sahra başını kaldırıp yüzüme baktı.
“Adınızı öğrenebilir miyim?”
“Kağan.”
“Soyadınız?”
“Karahan.”
Yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi.
“Karahan mı?”
“Evet.”
“Kağan Karahan…”
Adımı tekrar edişini dinlemek bile garip bir mutluluk vermişti.
“Ben Sahra.”
Bunu biliyordum.
Elbette biliyordum.
Ama bunu belli etmedim.
“Memnun oldum, Sahra Hanım.”
“Ben de.”
Bir süre müziğin ritmine ayak uydurduk.
Sonra gözlerini bana çevirdi.
“Bir şey soracağım.”
“Buyurun.”
“Beni tanımadığınız hâlde neden dans etmek istediniz?”
Bir an düşündüm.
“Belki tanımak istediğim içindir.”
“Bu kadar basit mi?”
“Bazen en doğru cevaplar en basit olanlardır.”
Gülümsedi.
O gülümseme…
İnsan bir kadının gülümsemesine bu kadar anlam yüklememeliydi.
Ama ben çoktan yüklemiştim.
“Peki,” dedi. “O zaman ben de bir şey sorayım. Siz her tanımadığınız kadına böyle mi yaklaşırsınız?”
“Hayır.”
“Demek özel bir durum var.”
“Öyle görünüyor.”
Başını hafifçe yana eğdi.
“Çok rahat konuşuyorsunuz.”
“Rahatsız mı oldunuz?”
“Henüz karar vermedim demiştim.”
Bu kez gerçekten gülümsedim.
“Karar vermeniz biraz zaman alacak sanırım.”
“Belki de sizi tanımaya bağlıdır.”
“Benim için sorun değil.”
Sahra bir an etrafına baktı. Sonra gözleri salonun diğer tarafına kaydı.
Ferit hâlâ oradaydı.
Bizi izliyordu.
Sahra'nın dudaklarının kenarında küçük bir tebessüm belirdi.
“Beni onunla dans ederken görmesini istediniz mi?”
Soru beklemediğim kadar doğrudandı.
“Bunu neden soruyorsunuz?”
“Çünkü gözlerini üzerimizden alamıyor.”
Bakışlarımı Ferit'e çevirdim.
Haklıydı.
Bizi izliyordu.
“Belki de kaybettiği bir şeyi fark etmiştir.”
Sahra'nın yüzündeki gülümseme hafifledi.
“Ben kimsenin kaybettiği bir şey değilim.”
Cevabı hoşuma gitti.
“Doğru. Özür dilerim.”
Bir an bana baktı.
“Özür dilediniz?”
“Yanlış bir şey söylediysem evet.”
“İlginç.”
“Nesi ilginç?”
“Bu kadar kolay özür dilemeniz.”
“Gerektiğinde zorlaştırmam.”
Sahra hafifçe güldü.
İçimde bir şeyler değişti.
Onu güldürmek…
Bir insanın bu kadar basit bir şeyle bu kadar mutlu olması mümkün müydü?
Benim için mümkündü.
Çünkü o, Sahra'ydı.
“Peki siz?” diye sordum.
“Ben ne?”
“Her tanımadığınız adamla dans eder misiniz?”
“Hayır.”
“Demek özel bir durum var.”
Gözlerini kıstı.
“Bunu bana karşı kullanmayın.”
“Nasıl isterseniz.”
“Üstelik sizi tanımıyorum bile.”
“Bunun için dans boyunca zamanımız var.”
“Çok kendinizden eminsiniz.”
“Genelde öyleyim.”
“Fark ettim.”
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Sahra'nın bakışları yeniden salonun diğer tarafına kaydı.
“Bence bu dansın asıl amacı ikimiz için de aynı.”
Kaşımı hafifçe kaldırdım.
“Nedir o?”
“Birini kıskandırmak.”
Bir an duraksadım.
Sonra dudaklarımın kenarı kıvrıldı.
“Bunu bu kadar açık söylemeniz şaşırttı.”
“İnkâr edecek değilim.”
“Ben de etmeyeceğim.”
“Demek anlaştık.”
“Görünüşe göre.”
Sahra ilk kez biraz daha rahatlamış görünüyordu.
Ben ise onunla konuştuğum her saniyeyi zihnime kazıyordum.
Bir gün bu konuşmayı hatırlayacağımı biliyordum.
Belki yıllar sonra bile.
Çünkü benim için bu dans, sıradan bir dans değildi.
Yıllardır uzaktan sevdiğim kadının elini ilk kez tutuyordum.
Ve o, bundan habersizdi.
Bir süre sonra Sahra'nın adımları değişti.
Önce çok küçük bir hareketti. Ardından yüzündeki ifade hafifçe soldu.
“İyi misiniz?” diye sordum.
“İyiyim.”
Sesindeki tereddüt hoşuma gitmedi.
“Emin misiniz?”
“Evet. Sadece biraz yoruldum.”
“İsterseniz oturalım.”
Başını iki yana salladı.
“Hayır, dans edebiliriz.”
Bana baktı.
“Bu arada, sürekli iyi olup olmadığımı sormanız biraz garip.”
“Garip mi?”
“Evet. Sanki yıllardır tanıyormuşsunuz gibi.”
Bir an sustum.
Çünkü tam olarak öyleydi.
“Belki de iyi görünmediğiniz içindir.”
“Beni bu kadar dikkatli incelemenize gerek yok.”
“Bunu yapmamam gerektiğini söylemediniz.”
Gülümsemeye çalıştı ama bu kez yüzündeki ifade eskisi gibi değildi.
Biraz daha yavaşladım.
“Sahra Hanım, gerçekten oturmanızı istiyorum.”
“Birazdan.”
“Şimdi.”
Sesimin sertleştiğini fark edince hemen yumuşattım.
“Lütfen.”
Bana baktı.
“Peki, bir dakika daha.”
Bir dakika.
Sadece bir dakika.
Sonra başı hafifçe öne düştü.
“SAHRA!”
Elini tuttuğum anda bedeninin ağırlığı bana doğru geldi.
Hiç düşünmedim.
Bir kolumu sırtına, diğerini dizlerinin altına yerleştirip onu kollarıma aldım.
Gözleri kapalıydı.
Yüzü solmuştu.
“SAHRA, BENİ DUYUYOR MUSUN?”
Cevap vermedi.
Salondaki müzik devam ederken etrafımızdaki insanlar bir anda bize dönmüştü.
“Bir doktor çağıralım!”
“Yardım edelim!”
Birileri yaklaşmaya çalıştı.
Başımı kaldırıp hepsine baktım.
“Gerek yok.”
Sesim sert çıkmıştı.
Bir adam yeniden yaklaşınca bakışlarımı ona çevirdim.
“Kimse dokunmasın.”
Sahra'yı kollarımda daha dikkatli kavradım.
Yıllardır hayalini kurduğum şeylerden biri, bir gün onu kollarıma almaktı.
Ama böyle değil.
Asla böyle değil.
Onun gözlerini açıp bana bakmasını, belki de gülümsemesini isterdim.
Şimdi ise kollarımda sessizce yatıyordu.
İçimdeki bütün mutluluk yerini korkuya bırakmıştı.
“Selim Bey'i bulun. Aylin Hanım'ı da.”
Yanımdaki adamlardan biri hemen harekete geçti.
Ben ise Sahra'yı bırakmadım.
Onu taşımak benim için zor değildi. Kollarımda hafifti. Ama o an hissettiğim ağırlık, hayatım boyunca taşıdığım hiçbir şeye benzemiyordu.
Çünkü kollarımda yıllardır sevdiğim kadın vardı.
Ve onun iyi olup olmadığını bilmiyordum.
Davetin yapıldığı otelin koridoruna çıktım. Bir görevli önümde yürüyerek özel odalardan birinin kapısını açtı.
İçeri girdim.
Sahra'yı dikkatlice yatağa yatırdım. Saçları yastığın üzerine dağılmıştı. Yüzüne düşen birkaç tutamı kenara aldım.
“Bir doktor çağırın. Hemen.”
Sesim bu kez daha sakindi ama içimdeki gerginlik dinmiyordu.
Kapı açıldı.
“SAHRA!”
Selim Polat'ın sesi odanın içinde yankılandı. Ardından Aylin Hanım içeri girdi.
İkisi de kızlarına doğru ilerledi.
Aylin Hanım yatağın kenarına oturup kızının elini tuttu.
“Canım kızım…”
Selim Bey bana döndü.
“Ne oldu?”
“Dans ederken fenalaştı. Önce başının döndüğünü söyledi, ardından bayıldı.”
“Doktor geliyor mu?”
“Çağırdım.”
Selim Bey kızının yanına geçti. Yüzündeki endişeyi gördüğümde içim daha da sıkıştı.
Aylin Hanım gözlerini bana çevirdi.
“Siz…?”
“Kağan Karahan.”
Selim Bey'in bakışları bir an üzerimde durdu.
“Teşekkür ederim. Kızımı buraya getirmişsiniz.”
Başımı hafifçe salladım.
“Önemli değil.”
Önemli değil.
Söyleyebildiğim tek şey buydu.
Oysa benim için her şey önemliydi.
Sahra'nın nefes alışından, yüzündeki en küçük değişikliğe kadar her şey.
Doktor geldiğinde bir adım geri çekildim. Muayeneyi yapabilmesi için alan açtım. Selim Bey ve Aylin Hanım da doktorun yanında bekliyordu.
Ben ise odanın diğer tarafında duruyordum.
Gözlerim sürekli Sahra'ya kayıyordu.
Bir süre sonra doktor, durumunu değerlendirmek için gerekli kontrolleri yapacağını söyledi. Ailesinin yanında kalması gerektiğini belirtti.
Başımı salladım.
Gitmem gerektiğini biliyordum.
Ama ayaklarım hareket etmiyordu.
Bir kez daha yatağa baktım.
Yıllardır uzaktan izlediğim, adını içimden defalarca geçirdiğim kadın…
Şimdi birkaç adım ötemdeydi.
Beni tanımıyordu.
Hakkımda hiçbir şey bilmiyordu.
Benim için ne ifade ettiğini ise asla tahmin edemezdi.
Belki de böylesi daha iyiydi.
Çünkü Kağan Tunca Karahan'ın dünyasında herkesin bildiği bir gerçek vardı.
Ben kolay kolay kimseye bağlanmazdım.
Kimseyi hayatıma almazdım.
Kimseye ihtiyaç duymazdım.
Ama Sahra Aylan Polat…
O, bütün bu kuralların dışında kalmıştı.
Benim bir zaafım vardı.
Yıllardır vardı.
Bir gün benim olmasını beklediğim, adını duyduğumda bile içimdeki bütün sertliği unutturan bir zaaf.
Ve o zaaf, şu an gözlerini açmasını beklediğim yatakta yatıyordu.
Kağan Tunca Karahan'ın bir zaafı vardı.
O da Sahra Aylan Polat'tı.